Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Ντοκουμέντα-Στάλιν Ένας μύθος και η ιστορία του – Μέρος Δεύτερο

Ετοιμασία για πόλεμο ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών;

Τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας τον Μάρτη του 1936. Ποιά είναι η στάση που κρατάει ο Στάλιν εκείνη την περίοδο της γενικής πολεμικής προπαρασκευής;

Όταν ο Χίτλερ «καθαρίζει» τα μετόπισθεν εξοντώνοντας κάθε αντιφασίστα και μετατρέποντας την επικράτεια του Γ΄ Ράιχ σε μία μεγάλη πολεμική βιομηχανία- αξιοποιώντας τα γεωπολιτικά «παιχνίδια» και τις βλέψεις των Η.Π.Α., της Αγγλίας και της Γαλλίας-η Σοβιετική Ένωση ζει το «κυνήγι μαγισσών».

Αφορμή; Η δολοφονία του Κίροφ (γραμματέα της οργάνωσης του Λένινγκραντ), που όπως αποδείχθηκε αργότερα ήταν έργο του ίδιου του Στάλιν, έδωσε το έναυσμα για τα εξής:

  • Ανάμεσα στα 1937-1938 εκτελέστηκαν 98 από τα 139 τακτικά κι αναπληρωματικά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων), δηλαδή το 70%!
Ο Σεργκέι Κίροφ εξαφανίζεται με μαγικό τρόπο! Παλιός μπολσεβίκος, συνεργάτης του Λένιν,με μεγάλο κύρος στο Κόμμα. Μέλος του Πολιτικού Γραφείου και Γραμματέας της οργάνωσης του Λένινγκραντ. Αντιτάχθηκε στην πολιτική των εκκαθαρίσεων των διαφωνούντων και δολοφονήθηκε. Ο Στάλιν ενοχοποίησε για τη δολοφονία του συνεργάτες του Λένιν που στέκονταν εμπόδιο στα σχέδιά του. Σήμερα είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο οτι η δολοφονία του ήταν έργο των ανθρώπων του Στάλιν.

Ο Σεργκέι Κίροφ εξαφανίζεται με μαγικό τρόπο! Παλιός μπολσεβίκος, συνεργάτης του Λένιν,με μεγάλο κύρος στο Κόμμα. Μέλος του Πολιτικού Γραφείου και Γραμματέας της οργάνωσης του Λένινγκραντ. Αντιτάχθηκε στην πολιτική των εκκαθαρίσεων των διαφωνούντων και δολοφονήθηκε. Ο Στάλιν ενοχοποίησε για τη δολοφονία του συνεργάτες του Λένιν που στέκονταν εμπόδιο στα σχέδιά του. Σήμερα είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο οτι η δολοφονία του ήταν έργο των ανθρώπων του Στάλιν.

Η συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν παλιοί κομμουνιστές με χρόνια εξορίας στις πλάτες τους και διωγμούς από τη τσαρική κυβέρνηση. 

  • 1108 από τους 1966 αντιπροσώπους του 17ου Συνεδρίου του Π.Κ.Κ.(μπ.), πολύ περισσότεροι από τους μισούς, συνελήφθησαν και διώχθηκαν με βάση κατηγορίες για αντεπαναστατικές ενέργειες!!

Τα στοιχεία από την κοινωνική σύνθεση των αντιπροσώπων του 17ου Συνεδρίου, το 1934, ήταν: 80% των αντιπροσώπων ήταν κομματικά μέλη από την εποχή της συνωμοτικής δράσης και 60% ήταν εργάτες. Έμπειροι δηλαδή κομμουνιστές, δοκιμασμένοι στο καμίνι της ταξικής πάλης.

  • Με προσωπικές εντολές του Στάλιν επιβλήθηκε η εκτροπή.  Με το διάταγμα της 1ης Δεκεμβρίου του 1934, οι κατηγορούμενοι για «προπαρασκευή πράξεων τρομοκρατίας» δεν έχουν καμία δυνατότητα αναθεώρησης της υπόθεσής τους, ακόμη κι αν ανακαλέσουν τις «ομολογίες τους»!

Είναι χαρακτηριστικές οι μαρτυρίες ανθρώπων που δολοφονήθηκαν όπως του Έιχε, αναπληρωματικού μέλους του Π.Γ. και μέλος του Κόμματος από το 1905. Πιάστηκε τον Απρίλη του 1938.

Η έγκριση του εισαγγελέα για τη σύλληψή του, πάρθηκε 15 μήνες αργότερα! Τον υποχρέωσαν να υπογράψει, με βασανιστήρια, ό,τι του έδιναν οι ανακριτές,  «καρφώνοντας συνεργάτες του για αντισοβιετική δράση». Έστειλε μέσα από τη φυλακή μία επιστολή στον Στάλιν γράφοντάς του πως:

«Δεν υπάρχει για μένα πιο φοβερό μαρτύριο από το να βρίσκομαι κλεισμένος στις φυλακές του καθεστώτος για το οποίο αγωνίστηκα σ’ όλη μου τη ζωή».

Στη δίκη-παρωδία που ακολούθησε στις 2/2/1940 ο Έιχε αρνήθηκε την ενοχή του λέγοντας:

«Σε όλα τα κείμενα των δήθεν ομολογιών μου δεν υπάρχει ούτε ένα γράμμα γραμμένο από μένα, εκτός από τις υπογραφές που με υποχρέωναν δια της βίας να βάζω κάτω απ’ το πρωτόκολλο. Τις καταθέσεις τις έκανα υπό την πίεση του ανακριτή, που από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου με υπέβαλλε σε τρομερά βασανιστήρια. Ύστερα από αυτό άρχισα να γράφω κάθε λογής ανοησίες. Το βασικό για μένα είναι να πω στο δικαστήριο πως δεν είμαι ένοχος. Δεν πήρα ποτέ μέρος σε καμία συνομωσία. Θα πεθάνω με την ίδια πίστη στην ορθότητα της πολιτικής του Κόμματος που είχα σε όλη μου τη ζωή».

Δύο μέρες αργότερα ο Έιχε τουφεκίστηκε. Έπειτα από χρόνια επιβεβαιώθηκε πως η υπόθεση ήταν κατασκευασμένη.

 Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις των δολοφονημένων μελών και στελεχών του Π.Κ.Κ. (μπ.). Μορφές επικές, αφιερωμένες στον αγώνα ενάντια στον τσάρο, στη πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπου, έχοντας δώσει τα καλύτερά τους χρόνια για τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης και την υπεράσπισή της. Οι πρωταγωνιστές της επανάστασης έπεφταν χτυπημένοι από τα δολοφονικά βόλια της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν.

Στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης που δολοφονήθηκαν από τους ανθρώπους του Στάλιν και με ειδική επεξεργασία σβήνονται οι μορφές τους σε φωτογραφίες που απεικονίζεται ο Ιωσήφ πλάι τους.

Στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης που δολοφονήθηκαν ή διώχθηκαν από τον Στάλιν. Με ειδική επεξεργασία σβήνονται οι μορφές τους σε φωτογραφίες που απεικονίζεται ο Ιωσήφ πλάι τους. (Από το βιβλίο «Οι Κομισάριοι εξαφανίζονται»).

Συγκεκριμένα, κατηγορήθηκαν όλα τα μέλη του Π.Γ. επί Λένιν, εκτός από τον ίδιο τον Στάλιν! Το έγκλημά τους; Ήταν ικανοί να σκεφτούν! Κι ως γνωστόν η σκέψη αποτελεί θανάσιμο ελάττωμα, για κάθε θιασώτη των Σταλινικών πρακτικών.

  Στην περίφημη «Μυστική Έκθεση» που διαβάστηκε στους αντιπροσώπους του 20ου Συνεδρίου του Κ.Κ.Σ.Ε. το 1956, η οποία δημοσιεύτηκε 30 ολόκληρα χρόνια αργότερα, ανάμεσα στα άλλα, αναφέρονται τα εξής:

«Οι υποθέσεις αυτές αναθεωρούνται τώρα στο μεγαλύτερο μέρος τους και ένας αριθμός απ’ αυτές ακυρώνονται ως ανυπόστατες και πλαστογραφημένες. Είναι αρκετό να πούμε ότι από το 1954 μέχρι σήμερα το Στρατιωτικό Τμήμα του Ανώτατου Δικαστηρίου έχει αποκαταστήσει μέχρι σήμερα 7.679 άτομα, πολλά από τα οποία όμως αποκαταστάθηκαν μετά θάνατον.

Οι μαζικές συλλήψεις στελεχών-κομματικών, σοβιετικών, στρατιωτικών και οικονομικών-προκάλεσαν τεράστια ζημιά στη χώρα μας, στην υπόθεση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Οι μαζικοί διωγμοί επηρέασαν αρνητικά την ηθικοπλαστική ατμόσφαιρα στο Κόμμα, δημιούργησαν ένα καθεστώς ανασφάλειας, συνέβαλαν στη εξάπλωση μιας νοσηρής καχυποψίας, έσπειραν τη αμοιβαία δυσπιστία ανάμεσα στους κομμουνιστές. Ενεργοποιηθήκαν κάθε λογής συκοφάντες και καριερίστες. Οι διωγμοί συνεχίστηκαν και το 1938.»

 Κι ένα ακόμη χαρακτηριστικό απόσπασμα:

 Πρόσφατα, μερικές μόλις μέρες πριν το Συνέδριο, καλέσαμε στη συνεδρίαση του Προεδρείου της ΚΕ και εξετάσαμε τον πρώην ανακριτή ΡόντοςΕίναι ένας ελεεινός τύπος, ανεγκέφαλος, ένα εντελώς εκφυλισμένο στοιχείο από ηθική άποψη. Ένας τέτοιος τύπος αποφάσιζε για τις τύχες διακεκριμένων κομματικών στελεχών, αποφάσιζε για την πολιτική στα θέματα αυτά, αφού στοιχειοθετώντας τον «εγκληματικό χαρακτήρα» των εν λόγω στελεχών, προσέφερε τη βάση για τη συναγωγή πολιτικών εκτιμήσεων και αποφάσεων… Στη συνεδρίαση του Προεδρείου της ΚΕ, μας είπε τα εξής: «Μου είπαν πως οι… είναι εχθροί του λαού κι εγώ σαν ανακριτής πρέπει να αποσπάσω απ’ αυτούς την ομολογία ότι είναι εχθροί»!!

Ξεχνάει όμως η «Επιτροπή» να αναφέρει οτι τέτοιου τύπου «ανεγκέφαλοι» εφάρμοζαν διατάξεις όπως η παρακάτω, που αναφέρεται στο βιβλίο «Η ιστορία του ΚΚ της Σοβιετικής Ένωσης (1980), εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»:

ιστορία κκσε«Το 15ο Συνέδριο (2-19/12/1927) ψήφισε μια σοβαρή προσθήκη στο Καταστατικό του Κόμματος: <Τα μέλη του Κόμματος, που αρνούνται να πουν την αλήθεια (!!!) στις ερωτήσεις των Επιτροπών Ελέγχου, διαγράφονται αμέσως από το Κόμμα>! Την προσθήκη αυτή την προκάλεσε το γεγονός ότι οι αντιπολιτευόμενοι, όταν καλούνταν στα κομματικά όργανα, αρνούνταν να καταθέσουν την αλήθεια για την αντικομματική δράση των τροτσκιστών!!».

 Και λίγο παρακάτω:

 «Αμέσως μετά το Συνέδριο πολλά μέλη της τροτσκιστικής-ζηνοβιεφικής αντιπολίτευσης, που είχαν διαγραφεί από το Κόμμα, άρχισαν να υποβάλλουν αιτήσεις, στις οποίες δήλωναν ότι κόβουν κάθε σχέση με τον τροτσκισμό και παρακαλούν να επανέλθουν στο Κόμμα. [Σαν τις «δηλώσεις μετάνοιας»]

Το Κόμμα παίρνοντας υπόψη ότι στο παρελθόν, τις τέτοιες δηλώσεις των αντιπολιτευόμενων τις ακολουθούσαν συνήθως νέες αντικομματικές εκδηλώσεις τους, έβλεπε μ’ επιφύλαξη τις αιτήσεις… Έβαζε σαν όρο τον πλήρη ιδεολογικό και οργανωτικό αφοπλισμό τους, την κατηγορηματική κι ανοιχτή καταδίκη από μέρους τους των αντιλήψεών τους σαν αντιλενινιστικών και την ανάληψη από μέρους της υποχρέωσης να υπερασπίζουν τις αποφάσεις του Κόμματος… Για όσους υπέβαλλαν αιτήσεις καθορίστηκε εξάμηνη περίοδος δοκιμασίας.

Το Κόμμα μόνο μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής και αφού θα πείθονταν ότι η διαγωγή των πρώην αντιπολιτευόμενων ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις που ανέλαβαν… τότε θα εξέταζε το ζήτημα της επανόδου στις γραμμές του κάθε διαγραμμένου χωριστά».

 Αν αυτή ήταν η τύχη της «πρωτοπορίας» της Σοβιετικής κοινωνίας από τα 1927 ακόμα, καταλαβαίνει κανείς πόσο προχώρησε η «λοβοτομή» στα μετέπειτα χρόνια και πως επηρέασε τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο.                                       

διαφωνίαΟρισμένα τα επηρεάζει και σήμερα πολύ, αφού χρησιμοποιούν πρακτικές βασισμένες σ’ αυτές τις μεθοδολογίες για να υποτάξουν τις διαφορετικές φωνές στο εσωτερικό τους.  

 

Χρήστος Τσαντής Απρίλης 2013

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s