Μια λογοτεχνική γέφυρα από τη σύγκρουση του Κώστα Καρυωτάκη με την πολιτική εξουσία ώς τη δραματική αυτοχειρία την 21η Ιουλίου 1928…
Θεατρική Διασκευή από το βιβλίο του αείμνηστου συγγραφέα Μιχάλη Τζανάκη
‘Ωρα 9.15 μ.μ. ,16 Μαρτίου μπαίνω στον οικείο ζεστό χώρο των Εκδόσεων Ραδάμανθυς, Ξέπαπα γωνία, Χανιά, βιαστικά, μην και δεν προλάβω την παράσταση «Κ. Καρυωτάκης- Ανοιξιάτικο Δείλι» του πρόωρα χαμένου φίλου Μιχάλη Τζανάκη. Ο χώρος μεταμορφωμένος σε μικρή θεατρική αίθουσα με την ανάλογη υποβολή: Θεατές καθισμένοι ήσυχα μπρος στη μικρή σκηνή, που προβάλλει κενή με ένα τραπεζάκι παλιού καφενείου με το ψάθινο καπελάκι εποχής πάνω, δίπλα στην αντίστοιχη καρέκλα όπου βρίσκεται η επαγγελματική τσάντα του τραγικού ποιητή με τα προσωπικά του έγγραφα. Σκηνικό δωρικά λιτό προετοιμάζει το τραγικό δρώμενο μες στην απόλυτη ηρεμία.
Τα φώτα σβήνουν… Αθήνα! Ο ποιητής σοβαρός με κουστούμι εποχής και βλέμμα ευθύ προς τους θεατές στέκεται κι αρχίζει την απολογία του για το ρόλο του ως τμηματάρχη στο Τμήμα Υγιεινής του Υπουργείου Υγείας. Για το στείρο παγωμένο κλίμα που τον καταδιώκει συστηματικά με δυσμενείς μεταθέσεις σε Πάτρα, Άρτα, Μεσολόγγι. Ζητά ακρόαση από τον προϊστάμενο του με την ελπίδα να τον συγκινήσει με την έκκληση του για τη θεραπεία της σοβαρής ασθένειάς του, τη σύφιλη, που μόνο στην Αθήνα μπορούσε να γίνει, όπου ζει η οικογένεια του και μπορούν να τον φροντίσουν στο σπίτι τους. Μάταια…
Οι μεταθέσεις του μακριά από την πρωτεύουσα είναι τιμωρητικές, εκδικητικές λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης στον επαγγελματικό του κλάδο. Η απάνθρωπη, σκληρή και ειρωνική συμπεριφορά της διεύθυνσης του τμήματός του τον σπρώχνουν στην απελπισία. Τιμωρούν ανελέητα τον ελεύθερο τρόπο της ζωής και της σκέψης του, τις τολμηρές συνήθειες και, τέλος, οι ανελέητοι τον καταδιώκουν λόγω της σοβαρής ασθένειας του, τη σύφιλη…
Τελικά, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την αγαπημένη του Αθήνα με όλους κι όλα που έχει ανάγκη κι αγαπά. Η αγωνία και η ένταση ανεβαίνουν. Τα αδιέξοδα αξεπέραστα. Το νέο περιβάλλον στην Πρέβεζα βαρύ και πένθιμο, προμηνύει την τραγική κατάληξη. Ένας νέος καλλιεργημένος με πτυχίο νομικών σπουδών εγκαταλείπεται απελπιστικά στα αδιέξοδα του μόνος στην κακή του τύχη και συμφορά. Η παράδοση του στο τέλος επιτρέπει στο κακό να σαρώσει τον εσωτερικό του κόσμο με τις ανησυχίες και τα συναισθήματα του.
Το κλίμα τρομοκρατίας διακόπτεται και στο μέσον του έργου εμφανίζεται η αγαπημένη Μαρία Πολυδούρη που ανατρέπει την καταθλιπτική ατμόσφαιρα και σκορπά ερωτισμό κι αγάπη προβλέποντας την πιθανότητα μιας άλλης ρομαντικής εξέλιξης των πραγμάτων. Συγκλονιστική η ερωτική εξομολόγηση της ερωτευμένης ποιήτριας. Η ερωτική σκηνή του ζευγαριού ακολουθείται μοιραία και συγκλονιστικά από την αναγκαστική εξορία του τραγικού ποιητή στον τελικό μοιραίο σταθμό της εξόδου του. Απροσπέλαστο το έντονο ευθύ βλέμμα του πρωταγωνιστή προς το κοινό καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης…
Μαιριλή Κορφιάτη
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 