Παγκόσμια μέρα ..κλειστού θεάτρου – Παναγιώτης Ζαφείρης

Photo by Pixabay on Pexels.com

Χθες συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την ημέρα που η 27η Μαρτίου καθιερώθηκε σαν μέρα θεάτρου. Το θέατρο είναι μία μακρόβια και σημαντική τέχνη που έχουμε την χαρά και την τιμή να αποδίδουμε την αρχή της στην Ελλάδα. 

   Ωστόσο όμως φέτος, όπως και πέρσι, γιορτάζουμε την Παγκόσμια μέρα Θεάτρου με τα Θέατρα κλειστά.  Αυτό εκτός ότι αποτελεί πρόβλημα βιοπορισμού για τους επαγγελματίας του χώρου είναι παράλληλα και στέρηση του ζωτικού χώρου πολλών ανθρώπων, όπως οι ερασιτέχνες που ασχολούνται με το θέατρο και οι χιλιάδες θεατρόφιλοι που ήδη ζουν ένα χρόνο, με ένα πολύ μικρό διάλειμμα τους καλοκαιρινούς μήνες, μακριά από τις παραστάσεις. Η ανεπάρκεια του κράτους στην διαχείριση της πανδημίας έχει συμπαρασύρει και το καλλιτεχνικό κόσμο.

   Το κράτος έχει καταφέρει σε ένα lockdown 6 πλέον μηνών να έχει παραλύσει απλά την χώρα χωρίς καμία βελτίωση στη πορεία της πανδημίας. Ωστόσο ακόμα και τώρα που – αναγκαστικά – πρόκειται να επαναλειτουργήσουν κάποιες δραστηριότητες στο άμεσο μέλλον, η συζήτηση επικεντρώνεται στο λιανεμπόριο, την εστίαση και τον τουρισμό. Δεν υπάρχει καν συζήτηση για το άνοιγμα έστω των θερινών θεάτρων. Το θέατρο όμως και οι τέχνες γενικώς δεν είναι μία πολυτέλεια. Για τους ανθρώπους του θεάτρου εκτός από την πηγή των εσόδων τους αποτελεί και μία ιεροτελεστία παρόμοια με αυτή των πιστών στην εκκλησία. Με μοναδική παρηγοριά τις προβολές των παραστάσεων στο internet όλοι μας ζούμε με την ελπίδα ότι είναι η τελευταία χρονιά που συμβαίνει αυτό και περιμένουμε την στιγμή που θα ακούσουμε το ‘’τρίτο κουδούνι’’ να χτυπάει.

   Η επόμενη μέρα δεν προβλέπεται εύκολη. Το θέατρο φυσικά έχει αποδείξει την «αθανασία» του καθώς έχει επιβιώσει από πολέμους, πανούκλα, φασιστικά καθεστώτα, εκκλησιαστική λογοκρισία και πολλά αλλά. Μετά από όλα αυτά, και δεδομένων των εσωτερικών προβλημάτων που έχουν παρουσιαστεί, το θέατρο θα χρειαστεί στήριξη. Η στήριξη αυτή το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα έρθει από την κυβέρνηση. Θα χρειαστεί η στήριξη όλων μας είτε ενεργά είτε σαν θεατές. Πρόκειται για έναν χώρο που μπορούμε να ψυχαγωγηθούμε, να εκφραστούμε, να συγκινηθούμε, να εκπαιδευτούμε και να αποδράσουμε από μία εφιαλτική καθημερινότητα. Η Ελλάδα ειδικά, που ομολογουμένως είναι «μικρή» στη τηλεόραση και τον κινηματογράφο αλλά «μεγάλη» στο θέατρο, είναι καλό να αποτελέσει παράδειγμα των παραπάνω, και μια τέτοια μέρα είναι καλό να τα σκεφτόμαστε όλα αυτά.

Παναγιώτης Ζαφείρης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s