Ήρωες ανθρώπινοι και αληθινοί

Ο Παναγιώτης Ζαφείρης γράφει για το βιβλίο του Γιώργου Βαγιωνή «Νεραντζάκι με αγκάθια»

Γιώργος Βαγιωνής – Νεραντζάκι με αγκάθια

Το μυθιστόρημα Νερατζάκι με αγκάθια του Γιώργου Ν. Βαγιωνή εκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς το 2019. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα κυρίως, και τα επακόλουθά τους. Οι ήρωες αν και όπως μας δηλώνει ο συγγραφέας είναι προϊόντα μυθοπλασίας είναι παράλληλα εντελώς ανθρώπινοι και αληθινοί.

Το βιβλίο στο σύνολο του χαρακτηρίζεται από ένα στοιχείο που πολλές φορές επικρίνεται, ωστόσο όμως είναι και χρήσιμο και επιθυμητό από μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού, την απλότητα. Ενώ ο ίδιος ο τίτλος φαίνεται αινιγματικός εξηγείται με πολύ απλό τρόπο μέσα στο ίδιο το βιβλίο καθώς ο έρωτας παρομοιάζεται με το νερατζάκι και τα αγκάθιαΕάν έπρεπε να βάλουμε έναν άλλο τίτλο θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε και ‘’Βίοι παράλληλοι’’ ή ‘’Γήινοι Ήρωας’’ ‘η ακόμα και ‘’Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας». Παρόλο που, όπως προαναφέρθηκε, οι ήρωες είναι φανταστικοί εντούτοις εκφράζουν με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο τα πάθη, τα κίνητρα, τις επιθυμίες, τη ρουτίνα, τα συναισθήματα και την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων. Αντί για κοινωνικούς προβληματισμούς και βαθύτερα νοήματα το μυθιστόρημα αυτό επικεντρώνεται στο άτομο.

Πιο συγκεκριμένα, στο επίκεντρο του βιβλίου είναι σχέση, ο χωρισμός και τα συναισθήματα δύο ανθρώπων που συγκλίνουν όσο και απέχουν. Ο καθένας από αυτούς έρχεται σε σύγκρουση με τις επιθυμίες του, τον περίγυρό τους, την σκιά ο καθένας του δεσποτικού πατέρα του που αν και νεκρός κινεί τα νήματα και τις προσωπικές τους ψυχολογικές χίμαιρες.

Ωστόσο το μυθιστόρημα αν και απλό δεν είναι απλοϊκό. Αρχικά, ο λόγος όλων, σχεδόν, των ηρώων, χαρακτηρίζεται από μία αργκό που ταιριάζει σε παλιότερες δεκαετίες. Ο συγγραφέας δεν μας δίνει σαφή στοιχεία για τον δραματικό χρόνο του έργου. Αυτό δημιουργεί ερωτήματα που δίνουν στο αναγνώστη την δυνατότητα να δώσει μόνος του απαντήσεις, είτε τοποθετώντας το σε παλιότερη εποχή, είτε θεωρώντας ότι είναι άνθρωποι βγαλμένοι από άλλοι εποχή στο σήμερα είτε ότι ο δραματικός χρόνος δεν έχει σημασία.

Η αφήγηση είναι επίσης ένα από τα στοιχεία του μυθιστορήματος που έχουν ενδιαφέρον. Πότε στο παρόν, πότε αναδρομική και πότε προδρομική δεν αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για κανέναν από τους ήρωες, κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον και διατηρεί το στοιχείο της έκπληξης. Και το κάπως αινιγματικό φινάλε ακόμα ταιριάζει απόλυτα με την πλοκή του έργου.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα ωστόσο είναι ο διάλογος. Το μυθιστόρημα αποτελείται κυρίως από διαλόγους. Αυτό βοηθάει πολύ στην ζωντάνια και την παραστατικότητα των γεγονότων. Είναι ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να μεταφερθεί πολύ εύκολα στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Οι διάλογοι με την αμεσότητα και το χιούμορ που τους διακρίνουν καλύπτουν κάποια στερεότυπα και ηθικοπλαστικά μηνύματα που μπορεί να έχει το βιβλίο.

Το μυθιστόρημα επομένως αν και δεν είναι επιμορφωτικού χαρακτήρα ή ένα βιβλίο πνευματικής αναζήτησης αποτελεί ένα μέσο τέρψης του αναγνωστικού κοινού. Αποτελεί έναν δημιουργικό μέσο αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου και της φαντασίας του αναγνώστη.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s