Μια ίσαλος γραμμή μας ενώνει όλους – Κωνσταντίνα Χαριτάκη

Η παρέμβαση της Κωνσταντίνας Χαριτάκη στην παρουσίαση του βιβλίου της ΙΣΑΛΟΣ ΓΡΑΜΜΗ

Κωνσταντίνα Χαριτάκη – Ίσαλος Γραμμή

Καλησπέρα και καλώς ήρθατε. Eίναι τιμή και χαρά που είστε εδώ μαζί μας απόψε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκλεκτούς ομιλητές, οι οποίοι  έβαλαν, με ξεχωριστό τρόπο, την δική τους πινελιά για να παρουσιάσουν το νέο μου βιβλίο την «Ίσαλο Γραμμή». Ένα βιβλίο, όπου όπως και το πρώτο, ο Χρήστος Τσαντής, υπεύθυνος των εκδόσεων «Ραδάμανθυς», αγκάλιασε, φρόντισε και δεν έχω παρά να τον ευχαριστήσω ιδιαίτερα. Ένα βιβλίο του οποίου αρχικά ο σπόρος φυτεύτηκε  μέσα στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής και αυτογνωσίας των εκδόσεων Ραδάμανθυς, και αργότερα μέσα από διάφορα γεγονότα τα οποία με προβληματίζουν, έφερε το αποτέλεσμα το οποίο κρατάτε σήμερα στα χέρια σας.

Για το περιεχόμενο, ακούσατε…


Τέσσερις γυναίκες: Κορίνα, Λεμονιά, Δέσποινα, Φραντζέσκα. Τι κοινό μπορούν να έχουν και ποια γραμμή ενώνει τις ζωές τους; Ιστορίες προσφυγιάς, απ’ την Κρήτη προς τη Σύρο, στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώνουν με μια «Ίσαλο Γραμμή», την προσφυγιά του σήμερα, απόρροια της κλιματικής αλλαγής και των πολέμων στη Μεσόγειο. Πόσο διαφορετικές και πόσο ίδιες μπορούν να γίνουν οι ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν μεσοπέλαγα ψάχνοντας για τη δική τους «Ιθάκη»…
Επιμέλεια: Χρήστος Τσαντής
Φωτογραφία εξωφύλλου: Βούλα Σεβαστάκη

Δείτε εδώ για παραγγελίες του βιβλιου: https://ekdoseis-radamanthys.webnode.gr/products/konstantina-charitaki-isalos-grammi/


Για το εξώφυλλο θα σας πω εγώ. Αφού πρώτα ευχαριστήσω, στην νύφη μου, Βούλα Σεβαστάκη, όπου έκανε και τη φωτογράφιση. Ένα βουργιάλι και μια κούκλα, πάνω σ’ ένα κοφτερό βράχο.  Ένας μπόγος προσφυγιάς και ένα παιχνίδι  που δεν βρίσκεται στα χέρια ενός ανέμελου παιδιού.

Ιστορίες προσφυγιάς και ξεριζωμών, γράφονται αιώνες τώρα πάνω στη γη. Ιστορίες τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες… και επειδή είμαι σίγουρη ότι δεν δέχονται όλοι τα κύματα προσφυγιάς που έρχονται στη χώρα μας, θα πω ότι ναι, πιστεύω πως παίζονται πολλά παιχνίδια στην πλάτη μας και σίγουρα δεν αποδέχομαι τον σκοταδισμό των ισλαμικών θρησκειών – μεγάλο βέβαια κεφάλαιο ο σκοταδισμός στις διάφορες  θρησκείες ανά τον κόσμο,  το οποίο δεν αφορά όμως  τη σημερινή μας συνάντηση- αλλά για να επανέλθω, δεν μπορώ να δεχτώ το γεγονός ότι πνίγονται μικρά παιδιά και γενικά άνθρωποι, στα νερά της πατρίδας μου, στα νερά της Μεσογείου. Τίποτα δεν είναι μόνο καλό, τίποτα δεν είναι μόνο κακό, τίποτα δεν είναι μόνο άσπρο ή μόνο μαύρο. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από τη σκέψη με παρωπίδες…

Ο φανατισμός σε οποιονδήποτε τομέα, φέρνει σκοτάδι και πόνο. Ας βάλουμε φίλτρο και ας καλλιεργήσουμε την κριτική σκέψη με ι και με η. Με Η, αυτή της λεβεντιάς που διαβάσαμε στον Καπετάν Μιχάλη και στα λόγια του Ερωτόκριτου, όχι αυτών που οπλοφορούν, πυροβολούν και διαιωνίζουν φονικά, αυτών που δεν συζητάνε πίνοντας κρασί, αλλά μεθάνε πίνοντας κούπες. Σάμπως όλα αυτά δεν αποτελούν δείγματα σκοταδισμού;

 Ο κάθε ένας από εμάς, διατηρεί την άποψή  του γύρω από το θέμα το οποίο αναπτύσσω στις γραμμές αυτού του βιβλίου  και δεν θα προσπαθήσω να του την αλλάξω, για να επιβάλλω την δική μου. Εγώ απλά την καταθέτω, μέσα από ένα συγγραφικό έργο. Δεν είμαι φιλόλογος, δεν είμαι ιστορικός, δεν ανήκω στον κλάδο των πολιτικών επιστημών  για να κάνω ιστορικοπολιτική ανάλυση.  

 Λένε πως οι πιο δυνατές αναμνήσεις, δημιουργούνται από την αίσθηση της γεύσης και  της όσφρησης. Πράγματι η γεύση από το γλυκό νεράντζι της γιαγιάς Δέσποινας και το άρωμα λεμόνι από την κολόνια Μυρτώ της γιαγιάς της Παναγιώτας, με τις μακριές πλεξίδες της, περίτεχνα κρυμμένες κάτω από το μαύρο  τσεμπέρι, είναι  ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μου.

Έχω κι εγώ στάλες προσφυγιάς στο αίμα μου, καθώς η γιαγιά Δέσποινα, ήταν από τα Βουρλά. Ένα κομμάτι της ιστορίας της, και το πώς έφτασαν οι δικοί της σε κάποιο λιμάνι της Κρήτης, το περιγράφω στις σελίδες που θα διαβάσετε. Πίσω από κάθε ιστορία  προσφυγιάς, κρύβεται και ένας  πόλεμος. «Πόλεμος»!  Από  τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια, διδασκόμαστε τον πόλεμο…. «Γίγαντες με Τιτάνες», «Έλληνες με Πέρσες», «Αθηναίοι με Σπαρτιάτες», «Έλληνες με Τρώες», «Έλληνες  με  Έλληνες», αυτό το τελευταίο, το έχουμε στο αίμα μας, και αυτό θα μας φάει… 

«Βόρειοι και Νότιοι» πάντα και παντού  στον κόσμο, από άκρη σ’ άκρη,  από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα, το ανθρώπινο γένος ταλανίζεται από  πολέμους….  Δεν θα πω τις αιτίες, δεν είναι δουλειά μου, ούτε ποιος φταίει, ούτε αυτό είναι δουλειά μου. Δεν θα πω για την αφορμή, αν έφταιγαν τα μάτια της ωραίας Ελένης ή οτιδήποτε άλλο, θα πω όμως ότι όλοι οι πόλεμοι αφήνουν κάποιον Οδυσσέα να θαλασσοδέρνεται, εδώ  και αιώνες, τον αφήνουν  να ψάχνει να βρει την Ιθάκη του. Δεν είναι όλοι τυχεροί να την βρουν, και δεν την σέβονται όλοι  όταν την βρίσκουν, υπάρχουν όμως και αυτοί που είναι ευγνώμονες γιατί  την βρήκαν. Όλα αυτά, πάνω στον πλανήτη γη, πάνω στον πλανήτη που μας φιλοξενεί, κι αν ρίξουμε μια ματιά στον ουρανό, θα δούμε ότι κι εμείς είμαστε μια τόση δα κουκίδα στο σύμπαν, και παρόλα αυτά νομίζουμε πως θα το  κατακτήσουμε.

Με την ιδιότητά μου ως μηχανολόγος, ίσως να περίμενε κάποιος, ότι θα έκανα παντιέρα την λέξη «τεχνολογία» και θα προχωρούσα. Μα η τεχνολογία για να καρποφορήσει, χρειάζεται και το περιβάλλον. Το περιβάλλον το οποίο μπορούμε να το ορίσουμε με ποικίλους τρόπους. Θα περιοριστώ όμως, στο ορισμό του φυσικού περιβάλλοντος, όπου τα τελευταία χρόνια η αλματώδης ανάπτυξη και εξέλιξη της τεχνολογίας το έχει κατακρεουργήσει. Επιθυμώ την ανάπτυξη αλλά αγαπώ και το περιβάλλον, σ’ αυτούς τους δύο τροχούς, που για να προχωρήσουν θα πρέπει να τοποθετήσουμε ένα διαφορικό, ώστε να κρατάει την ισορροπία στις στροφές, καθώς οι στροφές είναι πολλές και δύσκολες.

Ας σκεφτούμε όλοι εμείς, λίγο την καθημερινότητά μας, από το μικρό σκουπίδι που δεν τοποθετούμε στον σωστό κάδο, ή ακόμη χειρότερα που το πετάμε στο δρόμο, την άσκοπη κατανάλωση ενέργειας, την ρύπανση των νερών που πίνουμε και του αέρα που αναπνέουμε και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Τότε θα καταλάβουμε τον άνισο πόλεμο που έχουμε κηρύξει στη γη, αυτή τη γη, που είμαστε απλά μουσαφίρηδές της.

Η κλιματική αλλαγή και η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι όροι άσχετοι  με το προσφυγικό. Έχει σημασία το επίθετο το οποίο συνοδεύει τη λέξη πρόσφυγας; Κλιματικός, πολεμικός, οικονομικός… Είναι άνθρωπος που εγκατέλειψε το σπίτι του και την πατρίδα του, γιατί δεν ήταν ασφαλής εκεί.

Φέρετε στο νου σας, τις περυσινές καταστροφές στο νησί μας, ένα γεγονός από το οποίο  οι πληγές  δεν έχουν επουλωθεί. Ακραία καιρικά φαινόμενα που μας τρόμαξαν όλους. Ακραία καιρικά φαινόμενα τα οποία κάνουν όλο και πιο συχνά την εμφάνισή τους και με μεγαλύτερη ένταση.  

«Γη και ύδωρ» ζητούσαν οι κατακτητές, γη και ύδωρ καταστρέφουμε με τις αλόγιστες ενέργειές μας…. και έτσι όλοι γινόμαστε εν δυνάμει πρόσφυγες.

Ως «Ίσαλο γραμμή» ορίζουμε την γραμμή φόρτωσης του πλοίου, σαπιοκάραβα γεμάτα πρόσφυγες που βουλιάζουν υπερφορτωμένα στα νερά της Μεσογείου. Μα και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του γραμμή φόρτωσης, δεν αντέχουν όλοι το ίδιο φορτίο, σκαριά σακατεμένα από τις φουρτούνες και τα βάρη της ζωής…

«Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ» είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης, «Αγάπα το περιβάλλον γιατί είσαι εσύ» θα τολμήσω με όλο το σεβασμό να πω από την πλευρά μου. Μια ίσαλος γραμμή μας ενώνει όλους.   


Η Μαρία Καλουδάκη για το βιβλίο:
Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και περηφάνια που βρίσκομαι στην παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου της Κωνσταντίνας και μιλώ γι’ αυτό… Και αυτή τη φορά η συγγραφέας μας εξέπληξε ευχάριστα…
Όντας ιδιαίτερα ευαίσθητη στα κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα κατάφερε να συνταιριάξει στο μυθιστόρημά της το παρελθόν με το τώρα, τη μυθοπλασία με τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα του σήμερα. Οι μνήμες του χθες, η οικογενειακή της ιστορία, γίνονται αφορμή να σχολιαστούν θέματα που αφορούν το σύγχρονο άνθρωπο – θέματα όπως η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κλιματική αλλαγή, το προσφυγικό, ο ξεριζωμός.
Όλα μαζί πλέκονται αριστοτεχνικά και όλα προσπαθούν να μας ευαισθητοποιήσουν, να μας αφυπνίσουν, να μας ταρακουνήσουν. Μας καλούν να ξεσηκωθούμε, να αναλάβουμε δράση, να ξεχάσουμε τον ωχαδελφισμό, να συνειδητοποιήσουμε ότι το σπίτι μας είναι η χώρα μας, ο πλανήτης μας και οφείλουμε να νοιαστούμε γι αυτόν αφού είμαστε όλα τα πλάσματα συνοδοιπόροι στο εξαίσιο ταξίδι της ζωής…
Αλλά ας αφήσουμε το βιβλίο της Κωνσταντίνας να μιλήσει στις καρδιές μας…


Για παραγγελίες του βιβλίου δείτε εδώ: https://ekdoseis-radamanthys.webnode.gr/products/konstantina-charitaki-isalos-grammi/

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s