Στης μνήμης τ’ ακρογιάλι – Μεγάλοι έρωτες, Ζαφειρία Μαμάτση

Στης μνήμης τ’ ακρογιάλι

 

Να ‘μαι λοιπόν, γύρισα πάλι,

εδώ,

σ’ αυτό το γνώριμο κι αξέχαστο παγκάκι.

Το αλμυρίκι που μεγάλωσε,

τα βράχια που δεν λύγισαν

και αυτή η θάλασσα..

Γαλήνια κι απέραντη, όπως και τότε.

Ένα καράβι στ’ ανοιχτά και μια ευχή.

Θαρρείς το χέρι άπλωσε και με τράβηξε κοντά του.

Και ταξίδεψα..

Αφήνοντας πίσω μου εικόνες γκρίζες.

Και έφτασα μακριά..

Γυρεύοντας τη ζεστασιά

σ’ ένα ηλιοβασίλεμα.

Και αφέθηκα στους αστερισμούς

και γιάτρεψα τις πληγές μου.

Με μια πυξίδα που όριζε την πορεία μου,

πέρασα τόσα κύματα..

Κι όμως,

ένιωσα το φόβο

σ’ ένα λιμάνι της Αφρικής.

Ήταν το δεύτερο μου μπάρκο,

κι εγώ δεκαεννέα χρόνων.

Τόσες εικόνες,

τόσα φεγγάρια..

Όλα εδώ, στο πλάι μου,

στης μνήμης τ’ ακρογιάλι.


 

Μεγάλοι έρωτες

 

Του ήλιου το βασίλεμα χρυσάφι απλωμένο

ν’ αφήνεται στη θάλασσα σα χάδι μαγεμένο.

 

Ταξιδευτής ο έρωτας που όνειρα λυτρώνει

να σεργιανίζει πέλαγα καρδιές για ν’ ανταμώνει.

 

Στα χνάρια του ορίζοντα πάντα φιλιά ν’ αφήνει

το θησαυρό να συναντά το δειλινό σα σβήνει.

 

Κι η αγκαλιά στ’ απέραντο τη ζεστασιά να κρύβει

να μη μπορεί η μοναξιά αγάπη να συντρίβει.

 

Να αψηφά τον κίνδυνο και ουρανούς να τάζει

στην ομορφιά των αστεριών το δρόμο να χαράζει.

 

Του χρόνου κάθε πέρασμα βότσαλο βυθισμένο

γλυκά π’ αποκοιμήθηκε με φως χαμηλωμένο.

 

Και οι μεγάλοι έρωτες αιώνες ν’ αρμενίζουν

φεγγάρια που ‘χουν χάρισμα σκοτάδια να αγγίζουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s