Ιστορίες που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν

Η Ζαφειρία Μαμάτση γράφει για το βιβλίο της Χαρίκλειας Ντερμανάκη

Το βιβλίο αυτό, αποτελούμενο από 22 μικρά διηγήματα, είναι έρωτας με την πρώτη ματιά. Και όπως όλοι οι έρωτες, έτσι και εδώ, χαράζονται χαμόγελα, κυλούν δάκρυα, μα γεννιέται και η πραγματική αγάπη, αυτή που ακόμα και στα βαθιά γεράματα, καθισμένη στην πολυθρόνα της, ζωγραφίζει με χρώμα τις αναμνήσεις της καρδιάς της.

Χαρίκλεια Ντερμανάκη – Ιστορίες που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν

Η συγγραφέας του βιβλίου μας πηγαίνει ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο με αφορμή το πρώτο διήγημα, τον Νικολή, με ήρωα έναν άνδρα που όμως γίνεται και ο ίδιος θύμα μιας περασμένης εποχής, μιας στενομυαλιάς που δυστυχώς δεν χάνεται ούτε στις επόμενες πιο σύγχρονες ιστορίες που ακολουθούν, αλλά ούτε και στην σημερινή εποχή που ζούμε.

Καθώς οι ιστορίες διαδέχονται η μία την άλλη, συνειδητοποιούμε πως σε όλες υπάρχει ως κεντρικό πρόσωπο η γυναίκα, η οποία αν και πρωταγωνίστρια, γίνεται σχεδόν πάντα το το θύμα ενός άνδρα που υπάρχει στη ζωή της. 

Στον αναγνώστη, δίνεται η αίσθηση πως στα χέρια του κρατάει ένα φωτογραφικό άλμπουμκαθώς εικόνες ζωντανεύουν τριγύρω του και οι πρωταγωνιστές αποκτούν γνώριμη μορφή, ξεδιπλώνοντας ιστορίες της ίδιας της ζωής. Σε κάθε γύρισμα της σελίδας, σε κάθε νέα ιστορία, η συγγραφέας καταφέρνει με τη γραφή της να μας δημιουργήσει συναισθήματα.

Νιώθουμε το φόβο ενός μικρού παιδιού, θαυμάζουμε τη γυναίκα που κέρδισε την ευτυχία της, ζώντας πολλές μικρές και μεγάλες δυστυχίες, γευόμαστε τη γλύκα μιας σοκολάτας από τα χέρια των γιαγιάδων που την χάρισαν, καθώς και την πικρία της αγάπης όπου έμενε κρυφή, δίχως κανακέματα και συναισθηματισμούς.

Συμπονούμε τη γυναίκα που κοιτάζεται στον καθρέφτη και τα είδωλα της φαίνονται μακρινά, μας θλίβει η κλειστή κοινωνία που υπογράφει την καταδίκη μιας κοπέλας μόνο και μόνο για να κλείσουν τα στόματα, μαγευόμαστε με τα λόγια ενός ερωτευμένου, θυμώνουμε με τον άντρα που σήκωνε το χέρι του, λυπόμαστε σε κάθε ματαίωση ονείρων… Και αναρωτιόμαστε. Άραγε, πόσα κλειστά παντζούρια κρατούν σιωπηλές ιστορίες που δεν μπορούν να ακουστούν.

Η συγγραφέας, καταφέρνει και μας ανοίγει την πόρτα σε κάθε ιστορία. Η τιμή ενός κοριτσιού, η ζήλια μιας γυναίκας, η γυναίκα δίχως αυτοπεποίθηση, η γυναίκα που βασανίζεται αλλά δειλιάζει να βγει από την ίδια της τη φυλακή, η γυναίκα δίχως ζωή. Το επίκεντρο μες τη ρουτίνα της καθημερινότητας που ξεθωριάζει στιγμές μοναδικές.

Το βιβλίο αυτό πραγματικά καθηλώνει τον αναγνώστη. Από την πρώτη κιόλας σελίδα του, καταφέρνει να μας τραβήξει το ενδιαφέρον και δύσκολα το αφήνουμε στην άκρη για κάποια άλλη στιγμήΑυτό είναι και η μεγάλη του επιτυχία. Δύσκολα ξεκολλάς και ακόμα δυσκολότερα, το ξεχνάς. Μέσα από τις ιστορίες του, γινόμαστε μάρτυρες διάφορων γεγονότων που πραγματικά μας αγγίζουν, μιας και έρχονται στην επιφάνεια διάφορα συναισθήματα. Ήρωες που όλο και κάτι μας θυμίζουν μέσα σε ιστορίες που μας βάζουν σε σκέψεις. Σε κάθε μία από αυτές υπάρχει μία κορύφωση, αλλά όχι ένα τέλος. Πιθανόν γι’ αυτό φέρει και αυτόν τον τίτλο το βιβλίο: «Ιστορίες που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον μας προκαλούν και οι σημειώσεις όπου συναντάμε αναπάντεχα σχεδόν στο τέλος κάθε ιστορίας, καθώς μέσα από τις συγκεκριμένες αυτές γραμμές μαθαίνουμε αρκετά και ενδιαφέροντα πράγματα, όπως την επεξήγηση λέξεων οι οποίες τείνουν να χαθούν στις ρωγμές του χρόνου.

Επίσης, σημαντική θέση κατέχει και ο λυρισμός, ο οποίος μας συνεπαίρνει ευχάριστα καθώς γίνονται αναφορές ολόκληρων τραγουδιών, και έτσι ο αναγνώστης καταφέρνει να δει τη διαδρομή του καθενός τραγουδιού ξεχωριστά και να γίνει γνώστης της πορείας του.

Αναμφίβολα, ένα όμορφο βιβλίο που δεν διστάζει να τα βάλει με το κατεστημένο.Και δεν είναι το μελάνι που έχει απλά πέσει. Είναι τα φύλλα της καρδιάς, που σελίδα τη σελίδα φανερώνουν την αληθινή ψυχή. Μία ψυχή που ακουμπά επάνω στη γαλήνη της τέχνης και γίνεται ιδανικό της ταίρι. Αυτό συμβαίνει όταν σε άδειες φαινομενικά σελίδες πλαγιάζουν οι πίνακες του Στέφανου Πλάκα καθώς και του Ανρί Ματίς. Τα λόγια περισσεύουν..

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο θα ανακαλύψετε πως σημασία δεν έχει τόσο ο προορισμός, όσο το ίδιο το ταξίδι. Καλή ανάγνωση λοιπόν και μην ξεχνάτε να βρίσκετε αγάπες που σας γλυκαίνουν χωρίς να σας λιγώνουν, που σας χορταίνουν χωρίς να σας μπουχτίζουν…

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς

Χαρίκλεια Ντερμανάκη – Ιστορίες που δεν ήθελαν να μεγαλώσουν

…Τι κάνει τους ανθρώπους σκληρούς; Ακόμα κι αυτούς που ξέρεις ότι σε αγαπάνε. Σαν να θέλουν να μπουν βαθιά μέσα από το λούτρινο περίβλημα της ψυχής σου και να σου πακετάρουν όλα τα όνειρα! Αυτά που παλεύεις, αλλά κι αυτά που ξέρεις ότι εκεί θα μείνουν, ανεκπλήρωτα, ίσα-ίσα για να γλυκαίνουν τη σκέψη σου τις νύχτες, πριν σε πάρει ο ύπνος!  Να τα πακετάρουν, να τα στήσουν συμμετρικά και να σου πουν: «Τα όνειρα είναι η ζάχαρη στον κουραμπιέ! Η ζάχαρη σκέτη δεν τρώγεται, ο κουραμπιές όμως τρώγεται και χωρίς ζάχαρη!» – όπου κουραμπιές, βάλε εσύ τη ζωή σου. Κι ακούς τη φωνή σου ξαφνικά να λέει: «Αφήστε ήσυχους τους… κουραμπιέδες μου, μωρέ! Όλοι σας! Κι εγώ σας αγαπώ, μα για το καλό και το κακό μου, εγώ είμαι υπεύθυνη πια. Μικραίνοντάς με, δεν γίνεστε κι εσείς μικρότεροι. Όλοι μεγαλώνουμε! Ψάξτε να βρείτε, αν σας έχει περισσέψει, λίγη ζαχαρίτσα κι ας είναι από παλιά! Από την εποχή που δεν φοβόσασταν να ζήσετε και να ονειρευτείτε. Βγάλτε ένα ονειράκι από το πακέτο του και κάντε το παντιέρα να αρμενίσετε! Οι ανοιχτές θάλασσες λιγοστεύουν!», Χαρίκλεια Ντερμανάκη.

Δείτε εδώ για παραγγελία του βιβλίου:  https://ekdoseis-radamanthys.webnode.gr/products/charikleia-ntermanaki-istories-poy-den-ithelan-na-megalosoyn/

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s