Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ζωή Κολλάρου – Το δίλημμα

architecture daylight door entrance

Photo by Erkan Utu on Pexels.com

Ο Μάνος μπήκε στο δωμάτιο βιαστικά, κλείνοντας την πόρτα πίσω του και βγάζοντας έναν αναστεναγμό, σαν να ήθελε να φύγει μαζί με το διοξείδιο, όλη η κούραση της νύχτας. Ακούμπησε την πλάτη του στο μοναδικό άδειο τοίχο του μπάνιου, έκλεισε για δευτερόλεπτα τα μάτια του και τινάχτηκε με τρόμο. Πρώτη του σκέψη να βγάλει με προσοχή τη μάσκα προστασίας και τα γάντια και να ρίξει λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο του. Ασυναίσθητα πήγε στον νιπτήρα κι ενώ έπλενε τα χέρια του σχολαστικά, έριξε το βλέμμα του στον καθρέπτη απέναντι του. Τα σημάδια από την κούραση και την πολύωρη χρήση της μάσκας ήταν εμφανή. Είχε πληγωθεί το πρόσωπο του σε διάφορα σημεία, γύρω από τα μάτια και τη μύτη, όπου αυλάκια είχαν χαραχθεί κατακόκκινα. Λες και το αίμα έψαχνε να βρει διεξόδους… Σακούλες έντονες είχαν σχηματιστεί κάτω από τα ματιά του και τα βλέφαρα πρησμένα…

«Γέρασα»; σκέφτηκε κάνοντας χιούμορ στον εαυτό του…

Όχι βέβαια! Απλά έδινε τη μάχη του. Ήθελε να είναι χρήσιμος στους γύρω του. Έκανε αυτό που μια ζωή επιθυμούσε! Από τότε που έχασε τον πατέρα του από ανακοπή καρδιάς Κυριακή μεσημέρι. «Θα γίνω γιατρός, να βοηθώ τους ανθρώπους, όσο περισσότερο μπορώ!» είχε πει μέσα του.

Αυτό κι έκανε. Τώρα, ως γιατρός στην πνευμονολογική πτέρυγα του Νοσοκομείου, και βοηθός του Διευθυντή, έκανε ότι μπορούσε  για όλους τους ασθενείς. Τον τελευταίο μήνα, ιδιαίτερα για όσους έρχονταν με τα συμπτώματα Covid-19, φρόντιζε να πάρει ο ίδιος λεπτομερές ιστορικό, να γίνουν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις ώστε να είναι σε θέση το ιατρικό επιτελείο να κρίνει την καταλληλότερη αγωγή για τον καθένα. Είναι κι αυτός ο νέος ιός, ο άγνωστος μέχρι τώρα… Τρομάζει όλος ο πλανήτης! «Καθημερινά νέοι φορείς, άλλοι ατυχείς, άλλοι απρόσεκτοι άνθρωποι», σκέφτονταν…, όταν τις σκέψεις του διέκοψε δυνατό χτύπημα στην πόρτα.

-Έρχομαι! Είπε, έβγαλε από την τσέπη ένα νέο ζευγάρι γάντια και ξαναφόρεσε με προσοχή τη μάσκα, που ένιωθε τώρα να τον πληγώνει περισσότερο στα ήδη ταλαιπωρημένα σημεία του προσώπου του, και άνοιξε  την πόρτα.

Στο διάδρομο γιατροί και νοσηλευτές να τρέχουν καθένας στο πόστο του προσηλωμένοι στον κοινό αγώνα. Έριξε μια κλεφτή ματιά στο ρολόι που κρεμόταν στο βάθος του διάδρομου. «Σχεδόν έξι», σκέφτηκε, όταν άκουσε την εντολή του διευθυντή.

-Μάνο, πήγαινε στο τρία Μ.Ε.Θ., υπάρχει πρόβλημα, δες τι μπορείς να κάνεις, εγώ πάω να δω τους καινούριους.

 Χωρίς να το πολυσκεφθεί, έτρεξε στο βάθος του διάδρομου στον απόμερο θάλαμο 3. Σε αυτό το θάλαμο ήταν ένας παππούς, τον είχε επισκεφθεί και τις προηγούμενες μέρες, ο κυρ Στέλιος ο συνταξιούχος δάσκαλος. Είχε αναπνευστικά προβλήματα και τώρα ο ιός που τον πρόσβαλε, ήρθε να επιδεινώσει την κατάσταση του. Φορούσε αναπνευστήρα και ανάσαινε βαριά ενώ είχε τα μάτια του κλειστά. Του άγγιξε το χέρι στον καρπό να δει τους παλμούς του κι εκείνος άνοιξε τα μάτια του με λαχτάρα και κρυμμένο ίσως φόβο.

-Δεν έχω, έγνεψε  κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του και στρέφοντας  προς τα πάνω την δεξιά παλάμη του…

-Πυρετό; Θα δούμε, αν έχεις.  Πώς κοιμήθηκες απόψε; Πέρασα δυο φορές και κοιμόσουν… είπε ο Μάνος κι έβγαλε από την τσέπη το ψηφιακό θερμόμετρο και θερμομέτρησε τον ασθενή.

-38,6, δεν το λες και λίγο! Αλλά θα το ρίξουμε! Γι αυτό είμαστε άλλωστε κι εμείς εδώ! Για να μετρήσουμε και το οξυγόνο! είπε κι έπιασε την παλάμη του δεξιού χεριού και τον δείκτη του κυρ Στέλιου που ήταν λίγο παραμορφωμένο από την μεγάλη καθημερινή χρήση του μολυβιού για χρόνια.

Δάσκαλος παλαιάς κοπής, όλα στο χέρι! Σε μπλοκάκια σημειώσεις, βαθμολογίες, προβλήματα, τα πάντα στο χέρι. Τώρα, τέλειωσε κι ένα βιβλίο με ιστορίες της κατοχής που θυμόταν, να τα βρουν οι νέοι και να καταλάβουν τι εστί πόλεμος, τι εστί πείνα! Να το έχουν και να το διαβάσουν τα εγγόνια μου να μάθουν τι ήταν ο παππούς τους στα νιάτα του! Έτσι του είχε πει πριν βάλει το οξυγόνο.

-Πάω τώρα να φέρω τα φάρμακα σου, να τους πω και για αντιπυρετικό που χρειάζεσαι…

Γνέφοντας ανήσυχος, στο κρεββάτι, έβγαλε φωνή!

-Ααα! Κι έδειξε σαν να θέλει να γράψει κάτι. Ααα!

Του έφερε ένα μπλοκ συνταγογράφησης κι ένα μολύβι.

-Εδώ πίσω είναι λευκό γράψε ότι θες… είπε,  κι έτρεξε για τα φάρμακα.

Σύντομα ήταν πίσω, και στο πλαϊνό κρεββάτι είχαν φέρει έναν νέο άντρα που ανάσαινε βαριά με δυσκολία, διακεκομμένα, βυθισμένος σα σε ύπνο, ενώ στο χέρι του είχε ήδη ορό. Μια αδελφή νοσοκόμα τον συνόδευε και είπε στο Μάνο χαμηλόφωνα.

-Πρέπει να του βάλεις το οξυγόνο, διαφορετικά δεν τη βγάζει, είπε ο διευθυντής, να σου πω.

-Έφερες άλλο αναπνευστήρα; Δεν έχουμε εδώ! Ούτε φιάλη!

-Όχι, μου είπε πήγαινε στο τρία ΜΕΘ, και πες αυτό στο Μάνο, δεν ξέρω κάτι άλλο πρέπει να φύγω, είπε κι άνοιξε τρέχοντας έξω…

Ο Μάριος κοίταξε τον  παππού που είχε βυθιστεί εν τω μεταξύ.

Τον πλησίασε και είδε πάνω του το μπλοκ που είχε γράψει με τρεμουλιαστά γράμματα… «τον αναπνευστήρα βάλτον σε κάποιον που πρέπει να ζήσει. Εγώ, έφαγα τα ψωμιά μου».

Ξαφνικά, φασαρία ακούστηκε έξω από το δωμάτιο και κλάμα παιδιού. Ενστικτωδώς έτρεξε κι άνοιξε την πόρτα. Μια νέα γυναίκα κρατούσε ένα μικρό παιδί, θα ‘ταν 5-6 χρονών που έκλαιγε και φώναζε μπαμπάαααα ενώ παράλληλα προσπαθούσε να το τραβήξει μαζί της έξω από τον διάδρομο…  

-Τι θέλετε εσείς εδώ; Απαγορεύετε, δεν το ξέρετε; Κινδυνεύετε να κολλήσετε κι εσείς και το παιδί! είπε τρομαγμένος και γεμάτος ευθύνη.

-Συγνώμη, αλλά είδε τον μπαμπά του που έφεραν εδώ και δεν μπορώ να τον συγκρατήσω, είπε με σπαστά ελληνικά η γυναίκα.. Φεύγουμε αμέσως, σήκωσε το παιδί στην αγκαλιά της και με γοργό βήμα απομακρύνθηκαν…

Ξαναγύρισε στο δωμάτιο και σκέφτονταν τι να εννοούσε ο διευθυντής, στην εντολή που του έδωσε, «να βγάλω τη μάσκα από τον ένα να τη βάλω στον άλλο; Ποιος μπορεί να κρίνει ποιος να ζήσει και ποιος όχι; Θεός να γίνω εγώ;» Βυθίστηκε σε σκέψεις ξανά…

 «Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω». Λόγια από τον όρκο που έδωσε…   Κρύος ιδρώτας τον έλουσε! Του ήρθε στο νου αυτό που λέει ο λαός, πως τα γέρικα αλόγα τα σκοτώνουν. Είχε διαβάσει πως στην Ιαπωνία κάποιοι υπερήλικες φεύγουν στο βουνό μόνοι τους για να πεθάνουν ώστε να μην επιβαρύνουν τους οικείους…

Συλλογίστηκε τον παππού και τα εγγόνια του, που όπως του είχε πει θα ερχόντουσαν το καλοκαίρι για διακοπές, τα απομνημονεύματά του που ήθελε να εκδώσει…, τους μαθητές που τόσα χρόνια πέρασαν από τα χέρια του, την εξορία που ήταν με το Μίκη …

Στράφηκε στο άλλο κρεββάτι. Πλησίασε στο ταμπλό να διαβάσει.

«Γιάννης Χ…, ετών 35…σχεδόν συνομήλικός μου σκέφτηκε. Έχει και παιδί! Αυτό το μικρούλι που πριν έξω έκλαιγε! Γαμώ την ατυχία μου», αναφωνησε! «Τώρα έπρεπε να υπάρχουν ελλείψεις;» μουρμούρισε θυμωμένος κι έσπρωξε με αγανάκτηση το τραπεζάκι με τα ανύπαρκτα υλικά.

Από κάτω εντόπισε ένα χαρτί διπλωμένο. Το μάζεψε, το ξεδίπλωσε. Ήταν σύμβαση εργασίας υπογεγραμμένη για τον Γιάννη, για τα απορριμματοφόρα του Δήμου. Εργάτης λοιπόν και μάλιστα στα απορριμματοφόρα…

Μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις τον άκουσε να βήχει και να προσπαθεί να πάρει ανάσα, κοφτή και με δυσκολία. Έπρεπε να δράσει γρήγορα. Να βγάλει το οξυγόνο από τον ένα και να το βάλει στον άλλο. Ο όρκος που πήρε, αυτό προστάζει. Αγώνας υπέρ αυτού που έχει περισσότερες πιθανότητες να ζήσει. Πλησίασε κοντά στο παράθυρο, πήρε μερικές βαθιές ανάσες κι ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά στους κροτάφους του.  Ετοιμάστηκε να δράσει, όπως η ιατρική τού πρόσταζε, ο όρκος που πήρε, όταν στο δρομάκι που οδηγούσε στην είσοδο του νοσοκομείου, ένα φορτηγό με κόκκινο σταυρό μεταφοράς ιατρικού υλικού ανηφόριζε!

Άνοιξε διάπλατα τα μάτια του, περίμενε λίγα λεπτά να σιγουρευτεί και άρπαξε το τηλέφωνο του θαλάμου σχηματίζοντας τον αριθμό 14, τις παραλαβές.

-Ναι, είπε, από το πνευμονολογικό καλώ, ήρθαν μάσκες οξυγόνου; Και φιάλες;  Χρειαζόμαστε επειγόντως στο 3  τώρα, ναι τώρα!

 Έκλεισε το τηλέφωνο, χαμογέλασε, ενώ τα μάτια του κοίταζαν τους δυο ασθενείς απέναντι του. Τελικά, ο Ιπποκράτης, έκανε το θαύμα του, σκέφτηκε με ανακούφιση.

Ζωή Κολλάρου


Σε κάθε κρίση, απάντηση είναι η δημιουργικότητα

Το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής & Αυτογνωσίας των Εκδόσεων Ραδάμανθυς στέλνει το δικό του μήνυμα για τις μέρες που ζούμε. Στείλε κι εσύ το κείμενό σου, διήγημα, ποίημα ή ακόμα και σκέψεις, για να δημοσιευθεί στη σελίδα μας.

Αποστολές κειμένων στο ekd.radamanthys@gmail.com

Και… Λογοτεχνικός Διαγωνισμός «Νίκος Καζαντζάκης»

Λογοτεχνικός διαγωνισμός Νίκος Καζαντζάκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: