Μετάβαση στο περιεχόμενο

Οι πρώτες σελίδες – Γιώργος Βαγιωνής «Νεραντζάκι με αγκάθια»

-Να στο πω διαφορετικά τότε. Η ζωή μας είναι ένας καμβάς. Στην αρχή είσαι ελεύθερος να κάνεις αυτό που θέλεις, όταν το θέλεις και σ’ όποιο μέρος του θέλεις. Είναι πάντα άσπρος, κενός και περιμένει εσένα τον ζωγράφο. Δε σε κρίνει το πανί. Είσαι εσύ που βάζεις το υλικό για κάθε πινελιά και κάθε διόρθωση πάνω του. Δε θα σου πει ποτέ «δε μου αρέσει το τοπίο, αλλά φτιάξε πρόσωπο», ούτε ποια σχολή ν’ ακολουθήσεις. Αυτή είναι η ομορφιά και της ζωγραφικής και της ζωής. Αρκεί…

Νεραντζάκι με αγκάθια

Γιώργος Βαγιωνής – Νεραντζάκι με αγκάθια

Ένα μήνα πριν. Σάββατο, ώρα 16.30

Η Τασία φορώντας σορτς που πάντα κολάκευαν το λεπτό κορμί της, άνοιξε βιαστικά την πόρτα ασφαλείας.

-Πέρασε.

-Τελικά είδες; Ήρθα να σε βρω στην Αθήνα, έκανε και σπρώχνοντας τη βαλίτσα με το γόνατό του προς τη μεριά του διαδρόμου, μπήκε μέσα στο διαμέρισμα. Αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα εργένικο δυάρι με τους τοίχους γεμάτους από πίνακες του Munch. Περήφανη για τη μεγάλη συλλογή της, όταν ένιωθε ότι υπάρχει κοινό που αναμένει να την χειροκροτήσει, συχνά μιλούσε ώρες ασταμάτητες για τον εξπρεσιονισμό και την έντονη συγκίνηση που προσφέρει στον θεατή.

-Θα φτιάξεις καφέ; Έναν ελληνικό θα τον έπινα ευχαρίστως.

-Γλυκό δεν τον πίνεις; Καλά θυμάμαι, ποντικάκι μου;

-Ναι και βάλε μου ένα ποτήρι νερό σε παρακαλώ. Είχε μια αφόρητη ζέστη στο ταξί που παραλίγο να σκάσω απ’ τη δίψα.

Άνοιξε το δίπορτο ψυγείο της και γέμισε δύο ποτήρια νερό. Στράφηκε προς τον Κώστα.

-Παγάκια;

-Όχι, ασ’ το καλύτερα. Στην υγειά σου, γλύκα.

-Στην υγειά μας θες να πεις!

green wooden chair on white surface

Καθισμένος απέναντι σε μία από της ομορφότερες γυναίκες που η ζωή του είχε προσφέρει, απάντησε μ’ ένα ξερό «στην υγειά μας». Λες και κάτι απασχολούσε τη σκέψη του, σαν ένα άσχετο κομμάτι που δεν ταιριάζει σ’ αυτό το υπέροχο, ονειρικό, ερωτικό παζλ.

Η Τασία κοντοστάθηκε απορημένη και συνέχισε.

-Από ταξίδι είσαι, μωρό μου, και κάνε κανένα μπάνιο αν θες. Μέχρι να βγεις, θα είναι έτοιμος και ο καφές.

-Καλά, βρε συ!

-Έλα και θα τον πιούμε στο μπαλκόνι. Έβαλα ακόμα μερικές γλάστρες δίπλα στους λυσίανθους και το πρωί μυρίζουν καταπληκτικά.

-Μα κάτσε να σε δω λιγάκι βρε! Θα έχουμε αρκετό χρόνο και τα λουλούδια να μυρίσω και μπάνιο να κάνω. Άρα…

Πριν καλά καλά αποτελειώσει την κουβέντα του, την άρπαξε απ’ τη μέση και τραβώντας τη προς το μέρος του, της έδωσε ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα. Η νεαρή ζωγράφος ανταπέδωσε την ευχάριστη έκπληξη μ’ ένα αβρό χαμόγελο, τον απομάκρυνε σπρώχνοντάς τον ελαφρά και άναψε το γκαζάκι. Ρούφηξε λίγο καπνό από ένα Villiger Export Maduro, τον φύσηξε λοξά προς τα πάνω και ξεκίνησε να μιλά.

-Μωρό μου, με προβλημάτισε αυτό που είπες προ καιρού για εμάς τους δυο. Πόσο μοιάζουμε και τι κοινά μπορεί να έχει μια πλούσια ζωγράφος μ’ έναν καφετζή απ’ την επαρχία.

-Δηλαδή;

a glass of water on wooden chair

-Για μένα, δεν έχει σημασία τι κοινό έχουν δύο άτομα, μα τι θάρρος έχουν. Όταν εγώ αρχίζω έναν πίνακα, ποτέ δεν ξέρω τι τελικά θα βγει. Μπορεί τοπίο, μπορεί πρόσωπο, μπορεί κάτι χωρίς κάποιο κατανοητό σχήμα για τους θεατές του έργου μου. Αυτό όμως που μετρά είναι το τόλμημα, η αρχή, η μέση και το τελείωμα του πίνακα. Η πορεία με λίγα λόγια, οι ώρες απ’ τη ζωή σου με οδηγό αποκλειστικά το ένστικτό σου.

-Το παράδειγμά σου δεν κολλάει μ’ εμάς τους δυο, την παρατήρησε. Συνέχισε όμως, μήπως και καταλάβω τι θες να πεις.

-Να στο πω διαφορετικά τότε. Η ζωή μας είναι ένας καμβάς. Στην αρχή είσαι ελεύθερος να κάνεις αυτό που θέλεις, όταν το θέλεις και σ’ όποιο μέρος του θέλεις. Είναι πάντα άσπρος, κενός και περιμένει εσένα τον ζωγράφο. Δε σε κρίνει το πανί. Είσαι εσύ που βάζεις το υλικό για κάθε πινελιά και κάθε διόρθωση πάνω του. Δε θα σου πει ποτέ «δε μου αρέσει το τοπίο, αλλά φτιάξε πρόσωπο», ούτε ποια σχολή ν’ ακολουθήσεις. Αυτή είναι η ομορφιά και της ζωγραφικής και της ζωής. Αρκεί να ξέρεις να διαλέγεις και να κάνεις.

Δεν είναι τόσο εύκολο να διαλέξεις, βρε Τασία, τι ζωγραφιά θα κάνεις…

-Το δύσκολο είναι να επιλέξεις το χρώμα που μιλά στην καρδιά σου και φυσικά να βρεις τη δύναμη να τελειώσεις το έργο σου, τον διέκοψε. Όπως εγώ για παράδειγμα, σήμερα επέλεξα εσένα, με τα καλά σου και τα κακά σου, είπε και κλείνοντας το γκαζάκι κατέβασε τον καφέ που είχε φουσκώσει.

Ο Κώστας δεν απάντησε, μα απλά την κοίταξε στα γαλανά μάτια της και ισχνά της χαμογέλασε. Πίσω της, ανάμεσα σε διάφορους πίνακες που διακοσμούσαν το διάδρομο, ένας εδώ και λίγα λεπτά της ώρας άρχιζε να μονοπωλεί το ενδιαφέρον του. Μετά από ελάχιστα δεύτερα, η ματιά του καθηλώθηκε στην ελαιοτυπία του Ashes και το μυαλό του πλημμύρισε απ’ τη μορφή της Ελένης. Ξαφνικά, όλα έμοιαζαν σαν κακογραμμένο θεατρικό έργο και έτσι το μόνο που έκανε ήταν απλά να πίνει τον καφέ του, σιωπηρά, παρατηρώντας τη ζωγραφιά. Το πλατύ χαμόγελο σταδιακά χανόταν απ’ τα χείλια του, προσφέροντας τη θέση του σε μια δόλια έκφραση αγωνίας.

-Κώστα, τι έχεις; Σε πείραξε κάτι από αυτά που σου είπα, ρώτησε σαστισμένη.

-Τίποτα δεν έχω, απλά μου αρέσει ο πίνακας. Πρέπει να τον βάλεις σε λίγο πιο κεντρική θέση. Όχι στο διάδρομο. Χάνεται.

Η ερώτηση της, σχεδόν τον ανάγκασε να την κοιτάξει φευγαλέα για άλλη μια φορά. Το βλέμμα του όμως ξαναγύρισε πεισματικά στον πίνακα και αφού έκανε μια ενδιάμεση στάση στο στόμα της νεαρής ζωγράφου, κατέληξε να εστιάζει το γαλανό άπειρο πίσω απ’ το παράθυρο της κουζίνας.

Το βράδυ έφτασε και έφυγε, όμως ο καμβάς στο σαλόνι της Τασίας ήταν ακόμα άσπρος. Γιατί… όταν όλα τα χρώματα ανακατευτούν, αυτό το χρώμα βγαίνει.

* * *


ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


Φωτο

Ο παιδοψυχίατρος-συγγραφέας Γιώργος Βαγιωνής

Ο Γιώργος Βαγιωνής γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στα Χανιά της Κρήτης. Ιατρός – Παιδοψυχίατρος στο επάγγελμα, είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων Χανίων, της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας και του Διατομεακού Συμβουλίου Τομέων Ψυχικής Υγείας της 7ης Υ.ΠΕ. Επιμελείται και παρουσιάζει την εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδολογώντας», ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: