εργαστήρι δημιουργικής γραφής

SUNSET, του Μανόλη Χατζηπαναγιώτου

Ή ένα ηφαίστειο που μιλά

Με αφορμή μία δραστηριότητα από τις συναντήσεις μας στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής*

οι πυγμάχοι της Σαντορίνης

οι πυγμάχοι της Σαντορίνης

SUNSET

Θα σκάσω καμιάν ώρα. Βράζω μέσα μου! Θέλω να εκραγώ! Αλλά δεν το κάνω. Κρατιέμαι. Κρατιέμαι, κρατιέμαι… Να δούμε μέχρι πότε.

Από την άλλη το ξέρω… Αν ξεσπάσω θα μείνω μόνος. Κατάμονος. Όλοι θα με καταριούνται. Θα με σιχτιρίσουν και θα με εγκαταλείψουν. Τώρα σιχτιρίζω εγώ. Και κοιλοπονάω. Πονάω συνεχώς. Βογκάω και με ακούνε. Τους αρέσει να με ακούνε. Αρκεί να μην ξεράσω τα πάντα.  Όλοι θέλουν να με ακούνε να ρεύομαι, αρκεί να μην ξεράσω.  Όλοι θέλουν να με ακούνε να κλάνω. Αρκεί να μην χεστώ και τα κάνω σκατά. Άκου διαστροφές!

Εντάξει, το παραδέχομαι. Μ’ αρέσει η παρέα. Μ’ αρέσει να με περιτριγυρίζουν, να με σχολιάζουν. Να περπατάνε πάνω μου και να με γαργαλάνε. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι με συναναστρέφονται, λιγότεροι με ξεσυνερίζονται χειμώνα – καλοκαίρι. Είμαι ο κλασικός «φίλος των διακοπών». Οι άνθρωποι γουστάρουν τους «εκρηκτικούς τύπους» όπως εμένα. Αρκεί να μην εκρήγνυνται.  Γουστάρουν το φόβο που αποπνέω. Αλλά όχι για πολύ.  Όσο για μια ωραία photo στο nice view. Προχτές φωτογραφήθηκε πάνω μου και μια μοντέλα. «Γυναίκα – ηφαίστειο» έγραψαν τα περιοδικά. ΟΚ, μου άρεσε και μένα. Μετά βέβαια η σταρλετίτσα κρύφτηκε στο ξενοδοχείο.

Είναι κι αυτή η μανία τους να με καταχτίσουν. Χιλιάδες ασπριδερά σπίτια, σπιτάκια, ξενοδοχεία, εκκλησάκια. Με ντύσανε σαν παρανυφάκι. Μεγάλη ξεφτίλα. Και τους αρέσει να χτίζουν στο στόμα μου. Θέλουν να χτίσουν με θέα το “άπειρο βάθος της ψυχής μου”. Τι να δεις, ρε μαλάκα; Αφού το ξέρεις έχει μόνο λάβα. Αλλά δεν στην δείχνω. Κρατιέμαι.

Την τελευταία φορά που δεν κρατήθηκα και ξέσπασα, δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο.  Τα διέλυσα όλα. Τους εντυπωσίασα…  Αλλά έμεινα μόνος. Κατάμονος. Χρόνια έκανε να με πλησιάσει άνθρωπος, ζώο ή πουλί πετάμενο. Γι’ αυτό κρατιέμαι. Πώς να το πω, τσατίζομαι, ταπεινώνομαι, αλλά και η μοναξιά δεν αντέχεται, ρε φίλε. Είμαι φτιαγμένος ολόκληρος από οργή. Μια οργή παγωμένη, ελεγχόμενη.  Ό,τι βράζει το κρύβω βαθιά μέσα μου. Για να με πλησιάζουν. 

Πού και πού βέβαια πονάω και καπνίζω λίγο να μου περάσει. Τους αρέσει που καπνίζω. Να βγάλω λίγο καπνό, λίγο θειάφι. Το κάπνισμα μού δίνει τύπο λένε, κάτι σαν τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ. Κι εγώ το κάνω. Για να ανακουφιστώ, για να εντυπωσιάσω …δεν ξέρω. Μαγκιά, κλανιά κι εξάτμιση δηλαδή. Όσο για να με θυμούνται.

Ένα με παρηγορεί: Υπάρχουν πολλά ηφαίστεια γύρω μας. Και τα περισσότερα κρατιούνται. Δεν ξεσπούν. Κάνουν καλά, κάνουν κακά… Δεν ξέρω. Κι εγώ μπερδεμένος είμαι. Για την ώρα έχω να ετοιμαστώ για το sunset.

Μ.Χ.

*Το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής των Εκδόσεων Ραδάμανθυς στα Χανιά, πειραματίζεται στο βιβλιοπωλείο Koukoubook, με συντονιστή τον Χρήστο Τσαντή.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s