Βιβλία

Migozarad – Η αγκαλιά της ζωής

Απόσπασμα από τη νουβέλα «MIGOZARAD» του Χρήστου Τσαντή (Εκδόσεις Ραδάμανθυς) 

migozarad Χρήστος Τσαντής

Φωτογραφία εξώφυλλου: Αθηνά Γαλανάκη

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη. Συνήθως αποφεύγω το είδωλο μου λες κι έτσι θα ξεγλιστρήσω απ’ τη φθορά του χρόνου. Μια ιδέα δεν είναι όλα; Μόλις πάτησα τα σαράντα και τα μαλλιά μου αναχωρούν. Tο μέτωπό μου έχει πλατύνει. Καταλαμβάνει όλο και πιο μεγάλο χώρο στο κεφάλι μου. Το στομάχι έχει αποκτήσει ιδιορρυθμίες. Αντιδρά στους καφέδες, αντιδρά στα ποτά, αντιδρά γενικά πολύ πιο τακτικά. Δυο κύκλοι σκιαγραφούν το περίγραμμα των ματιών μου τα πρωινά. Πιο πριν δεν συνειδητοποιείς την ταχύτητα με την οποία γίνονται οι αλλαγές. Μόνο όταν αρχίσουν και γίνονται ορατές ή όταν αποκτούν κάποια πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Ευτυχώς που δεν έχω πάρει περιττά κιλά τουλάχιστον! Ίσως να έπαιξε ρόλο η ενασχόλησή μου παλιότερα με τον αθλητισμό. Σημασία έχει πως αργά αλλά σταθερά αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι η κούρσα μου δεν είναι σπριντ, μα δρόμος αντοχής που τελικά τερματίζεις αποκαμωμένος κι εξαντλημένος απ’ τη διαδρομή. Μα πάνω απ’ όλα αξίζει να διανύσεις τα χιλιόμετρα, να χαρείς τον αγώνα. Η θέση δεν παίζει ρόλο. Απλά κάποιοι δεν πρόκειται να φτάσουν στο τέρμα. Εγκαταλείπουν το δρόμο στα μισά. Άλλοι δεν θα θυμούνται τίποτα, εκτός από τον τερματισμό τους. Όλη η διαδρομή θα έχει πάει στράφι. Δεν μ’ αρέσει αυτό! Θέλω να ζήσω τη διαδρομή. Να κάνω στάσεις κι ας φτάσω τελευταίος. Να νιώσω τις μυρωδιές στο διάβα μου. Να γεμίσουν τα μάτια μου εικόνες. Να χαραχτούν πόλεις και χωριά, θάλασσες και λιβάδια, ζωγραφιές μέσα στο νου και στην καρδιά μου. Κι εκείνη να νιώσει, να χτυπήσει δυνατά, να ζήσει. Τον τελευταίο καιρό χτυπάνε μέσα μου τα βιολογικά καμπανάκια. Νιώθω το πεπερασμένο των χρόνων μου κι εκτός από την ίδια την διαδρομή αποζητώ να αφήσω κάτι και στους υπόλοιπους δρομείς. Το πέρασμα μου να μη γίνει μονότονο κι εγωιστικό. Ν’ αφήσει λίγο νερό σε μια γωνία για κάποιον που μπορεί να θελήσει να ξεδιψάσει κι ας μη μάθει ποτέ ποιος του έκανε ένα τέτοιο ανέλπιστο δώρο μέσα στην ερημιά. Δεν κυνηγώ τη δόξα.

 Πρόσφατα ο Άγγελος, ένας καλός παιδικός μου φίλος με τον οποίο γενικά έχουμε χαθεί όπως και με πολλούς παλιόφιλους που έκαναν οικογένειες, μαθηματικός στο επάγγελμα, περιόρισε τα ιδιαίτερα που είχε, για να εξοικονομήσει χρόνο, και τώρα κάνει δωρεάν μαθήματα στα παιδιά του ΚΕΘΕΑ. Στα παιδιά που τόλμησαν την μεγάλη επιστροφή. Θυμάμαι μια μέρα που είχαμε κανονίσει να βρεθούμε για μια μπύρα κι εγώ τον περίμενα σ’ ένα καφέ απέναντι από το κτίριο όπου έκανε μάθημα. Με τίναξε σαν ηλεκτρικό ρεύμα η εικόνα των παιδιών που φεύγοντας από το μάθημα χαιρετούσαν ο ένας τον άλλον με μια μεγάλη αδερφική αγκαλιά. Μια αγκαλιά που πολλοί θα ζήλευαν αν βρίσκονταν μπροστά σε αυτή την σκηνή εκείνη την ώρα.

Θα μου πεις… και λοιπόν; Τι μ’ αυτό; Τίποτα. Απλά το θυμάμαι γιατί είδα στα πρόσωπά τους έναν διαφορετικό κόσμο, γεμάτο ανιδιοτέλεια κι απροσποίητη χαρά, μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη και τρυφερότητα, χωρίς βιασύνη, δοτική σαν τη μητρική αγκάλη και μεγάλη, ικανή να χωρέσει όλους τους καημούς του κόσμου. Δεν θα γινόμασταν όλοι καλύτεροι αν παίρναμε λίγη από τη δύναμη αυτών των παιδιών;

Πλέον πιστεύω ότι ο φίλος μου ανέβηκε τα σκαλοπάτια της ανθρωπιάς, γιατί έκανε κάτι για τους άλλους, με την ψυχή του και κυρίως χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα. Μην πάει το μυαλό σου σε… φιλευσπλαχνίες και τέτοια! Θα πέσεις έξω! Κατ’ αρχήν έδωσε νόημα στην δική του ζωή βγαίνοντας από το καβούκι του. Δεύτερον, ο κόσμος που τα βάζει με τον θάνατο της ψυχής και του κορμιού δεν είναι για λύπηση. Μακάρι πολλοί από μας να είχαμε την δύναμη να αφήσουμε πίσω όλα όσα μας κρατούν μακριά από τα θέλω και τα όνειρά μας, όλα όσα μας καταντούν καλοκουρδισμένα ρομποτάκια βαλτωμένα στη συνήθεια και στη μιζέρια, επειδή δεν βρήκαμε την δύναμη να χαράξουμε καινούρια πορεία με όλα τα ρίσκα και την αβεβαιότητα που εκ των πραγμάτων εμπεριέχει μια τέτοια απόφαση αλλαγής. Κι από όσα μου είπε μετά, μια κουβέντα κράτησα: «Λευτέρη, όταν ξεκίνησα πίστευα πως απλά θα προσφέρω κάτι από τις γνώσεις μου για να βοηθήσω κι εγώ να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι, ως κοινωνία. Τώρα πιστεύω πως εγώ είμαι αυτός που παίρνω το μάθημα. Το μεγαλύτερο που θα μπορούσε να μου δώσει η ζωή. Πήγα να κάνω το δάσκαλο κι έγινα μαθητής. Η Martha Medeiros έγραφε κάπου ότι: Αργοπεθαίνει αυτός που δε ρισκάρει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα, που κρύβει το κυνήγι των ονείρων του, εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του, μια φορά έστω στη ζωή του να πετάξει από πάνω του τιςφιλικές συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει κάτι πριν καν το αρχίσει».

Σκέφτομαι πολλά. Ίσως υπερβολικά πολλά, σε σημείο που μπορεί να ξεχάσω το λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ. Τέτοιες σκέψεις με κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια. Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό ή αν πηγαίνει γάντι με την ηλικία. Δεν ξέρω αν απλά είναι ο φυσικός φόβος του θανάτου που όλοι οι άνθρωποι αντικειμενικά έχουμε στο νου μας. Ίσως πιο βαθιά να κρύβεται ένας άλλος φόβος. Μια σκιά που κάνει την εμφάνιση της όταν έχουν γίνει μέσα μας διεργασίες ασυνείδητες. Σ’ άλλον νωρίτερα σ’ άλλον αργότερα. Ίσως τελικά αυτό που μας τυραννάει να μην είναι τίποτα άλλο παρά ο φόβος της ίδιας της ζωής. Οι αποφάσεις που δεν πήραμε. Οι μάχες που δεν δώσαμε. Οι συνέπειες από ήττες που δεν μας άγγιξαν. Ό,τι αφήσαμε για αυτό το απροσδιόριστο αύριο μεταθέτοντας τη ζωή για άλλες εποχές που θα έχουν πιο ευνοϊκούς ανέμους ή, πάλι, το αντίθετό τους. Μικρές και μεγαλύτερες κραιπάλες. Σπατάλες σε στιγμές έντασης και ξαφνικά ξεσπάσματα της στιγμής. Μιας στιγμής ψευδαίσθησης ελευθερίας. Μιας ντρίπλας που δίνει προσωρινή πρόσβαση στις χαρές και τις ομορφιές της ζωής. Μία δυνατή δόση, έτσι για να πεις ότι ήπιες κι εσύ. Ίσως τελικά να φοβόμαστε τη ζωή πιότερο απ’ τον θάνατο. Για αυτό και την αφήνουμε ώρες-ώρες, ίσως και για χρόνια, να κυλάει και να μας παρασέρνει στο ρυθμό της αντί να της δίνουμε εμείς ρυθμό και νόημα. Κι έτσι κάποια ωραία ώρα, ας πούμε ακουμπισμένοι σ’ ένα βράχο, κοιτώντας ένα ακόμη υπέροχο δειλινό, να μετράμε τις ανεκπλήρωτες ευχές μας και κυρίως αυτές για τις οποίες δεν κάναμε τίποτα ποτέ. Από φόβο ή γιατί φοβηθήκαμε να μην μας πληγώσουν ή να μην ηττηθούμε, λες κι η ήττα είναι έξω από το παιχνίδι.

Ο ήλιος σιγά-σιγά αγκαλιάζει τη θάλασσα κι αυτή ανταποδίδει αντανακλώντας τα χρώματα σε ολόκληρο το πέλαγος, αγκαλιάζοντας τη ψυχή σου έτσι όπως ξέρουν να αγκαλιάζουν τα παιδιά του ΚΕΘΕΑ που σου έλεγα νωρίτερα. Δυο γλάροι χάνονται μακριά κι ένα μεγάλο φεγγάρι αρχίζει να φωτίζει τον ουρανό.

Χρήστος Τσαντής

©Εκδόσεις Ραδάμανθυς

«Οι Έλληνες αποκαλούσαν την ιδιότητα του ανθρώπου, η οποία επιτυγχάνεται στο λόγο της φιλίας, φιλανθρωπία: αγάπη του ανθρώπου, καθώς εκδηλώνεται ως ετοιμότητα να μοιραστούμε τον κόσμο με άλλους ανθρώπους… Η Ανοιχτότητα στους άλλους είναι η προϋπόθεση της ανθρωπότητας, με κάθε έννοια της λέξης», Χάνα Άρεντ…
Κάποιος έγραψε τη λέξη «Migozarad» στον τοίχο ενός καφενείου, πέρα στη μακρινή Καμπούλ του Αφγανιστάν, που σημαίνει «θα περάσει». Μα δεν περνά! Αντίθετα, οι μέρες μας βυθίστηκαν μέσα στους ατμούς και στο βαθύ μπλε της θάλασσας. Η μέσα μας προσφυγιά συναντιέται με τους κυνηγημένους του πολέμου και η ιστορία ενός μικρού, ασυνόδευτου πρόσφυγα από το Αφγανιστάν αφυπνίζει. Μπλέκεται με τις διηγήσεις ναυαγών στις αρχές του αιώνα στα ανοιχτά της Κρήτης, με τη διαχρονική περιπλάνηση ενός λαού που ξέρει καλά, μα ταυτόχρονα λησμονεί, τί θα πει πρόσφυγας. Από την πόλη των καταυλισμών ο μικρός Φαζίλ στέλνει το δικό του μήνυμα. Ένας Έλληνας δημοσιογράφος στήνει το δικό του ρεπορτάζ και στροβιλίζεται βαθιά στις μνήμες της ψυχής του. Στην «εποχή των υπερπολιτισμένων πιθήκων» που ανατέλλει, η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια…   

Για παραγγελίες του βιβλίου συμπληρώστε τη φόρμα επικοινωνίας ή καλέστε στο 6983 091058

ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

Τιμή βιβλίου: 14,40

migozarad

Migozarad, Χρήστος Τσαντής, Εκδόσεις Ραδάμανθυς. Φωτογραφία στο εξώφυλλο: Αθηνά Γαλανάκη

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s