Οι άνθρωποι του Αυγούστου

Μικρές στιγμές

Απόσπασμα από τη νουβέλα «Οι άνθρωποι του Αυγούστου»

Κώστας Βελούτσος – Εκδόσεις Ραδάμανθυς

«Μικρές στιγμές», έτσι μου έλεγες.  «Μικρές πρόσκαιρες στιγμές που σε κάνουν να πιστεύεις ότι θα διαρκέσουν πολύ, ότι θα κρατήσουν για πάντα…».

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf

Οι άνθρωποι του Αυγούστου, Κώστας Βελούτσος

Αυτό πίστευα κι εγώ. Μάταια όμως. Με την πάροδο των χρόνων διαπίστωσα ότι τίποτα χαρούμενο δεν διαρκεί περισσότερο από μια στιγμή, για να γίνει πολύ εύκολα παρελθόν. Ανατρέχεις σ’  αυτές τις στιγμές. Τις ποθείς σφοδρά όπως ποθείς τον πρώτο σου έρωτα. Αναζητάς επίμονα να τις ξαναζήσεις για ν’ απογειωθείς, αντιθέτως όμως βλέπεις να πετούν μακριά η επιθυμία και η λαχτάρα γι’ αυτό το ταξίδι κι εσύ παραμένεις στα γνωστά σου επίγεια εδάφη.  Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να κάνω αυτές τις δικές μας μικρές ευτυχισμένες στιγμές, μια ολόκληρη ζωή που θα ’φτανε πολύ μακριά, πέρα από κάθε λογική και φαντασία. Δακρύζω γιατί είμαι πια μόνος δίχως εσένα πλάι μου. Κλαίω που δεν μπόρεσα να πετάξω ψηλά, τόσο ψηλά για να σε βρω. Σκουπίζω τα μάτια μου και προχωρώ στους δικούς μας δρόμους. Αυτούς που βαδίζαμε κάθε αυγουστιάτικο βράδυ. Ξαναπερνώ από τα ίδια μέρη και σε ψάχνω. Γυρεύω να σε δω, θέλω πάλι ν’ ακούσω τη φωνή σου. Προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν η τελευταία φορά που γεύτηκα τις γλυκές σταγόνες από τα χείλη σου, ποια ήταν η τελευταία φορά που σου είπα… σ’ αγαπώ!

Είναι το πρώτο αυγουστιάτικο βράδυ, το πρώτο από τότε που χάθηκες κι εγώ ανηφορίζω μόνος για τον λόφο του Στρέφη. Πατώ πάνω στο πλακόστρωτο καλντερίμι. Πατάω πάνω στα δικά σου ίχνη και νοιώθω σαν να σε πλησιάζω όλο και πιο πολύ. Βλέπω τις πρωτευουσιάνικες εικόνες αυτές τις ίδιες που κοιτούσαμε μαζί. Παρατηρώ με προσοχή τα σημάδια που άφησες σ’ αυτήν τη διαδρομή.

Θυμάμαι ξανά τα τελευταία σου λόγια: «Να, κοίτα με! Είμαι καλά. Έλα κοντά μου. Κράτα με. Σφίξε με. Βάλε με μες στην αγκαλιά σου. Έλα να ζήσουμε ξανά. Είμαι αρκετά αισιόδοξη ότι όλα θα πάνε καλά. Θα γιατρευτώ. Η αγάπη σου θα με γιατρέψει. Τα μαλλιά μου έχουν πια μακρύνει. Η θεραπεία σε λίγο καιρό θα έχει ολοκληρωθεί και από τα χέρια μου θα σβήσουν εντελώς τα σκούρα μπλε σημάδια από τους ορούς και τις βελόνες. Θα πετάξω μακριά τα φάρμακα. Θα πετάξω ακόμα πιο μακριά τα χρόνια της αρρώστιας μου. Θα πετάξω τον πόνο και όλα θα είναι όπως ήταν πριν. Θα σ’ αγαπήσω ακόμα πιο πολύ. Θέλω να ζήσω μαζί σου!  Τώρα είμαι πάλι κοντά σου. Περπατώ, σε κρατώ, σ’ αγαπώ και αυτό έχει για μένα τη μεγαλύτερη σημασία. Θέλω αυτό που νοιώθω τώρα μαζί σου να φτάσει μέχρι το απέραντο. Μπορείς να με πας μέχρι εκεί; Πες μου, μπορείς; Δεν θέλω να γυρίσω πάλι στο νοσοκομείο. Σιχαίνομαι τη μυρωδιά του. Μισώ τους ήχους και τις φωνές που ακούω εκεί. Δεν μου αρέσουν τα κρύα χρώματα που βλέπω στους τοίχους. Κουράστηκα να μετρώ τις ώρες και τα λεπτά για να βρεθώ πάλι κοντά σου. Καθημερινά ονειρεύομαι αυτές εδώ τις στιγμές. Αυτές τις στιγμές που εγώ η ίδια αν μπορούσα θα ήθελα να τις νεκρώσω και να σταματήσω τον χρόνο. Να μείνω εδώ κοντά σου, κοντά στην ανάσα σου. Θέλω να είμαι εδώ για ν’ ακούω την αγάπη σου! Σ’ ερωτεύομαι όλο και πιο πολύ. Νοιώθω πια ότι είσαι κάτι μοναδικό για μένα, κάτι απίστευτα όμορφο. Σαν τον Αύγουστο που τον περιμένω να έρθει κι εμείς οι δυο να… να  τον περπατάμε. Να βαδίζουμε τους δρόμους της Αθήνας, να ακούμε τις σιωπές της πρωτεύουσας, όπως κάναμε τόσα χρόνια, σαν αυθεντικοί άνθρωποι του Αυγούστου. Περιμένω αυτή τη στιγμή που όλα θα γίνουν όπως ήταν πριν…».

 Έτσι μου είχες πει σε μια στιγμιαία αναλαμπή της αρρώστιας σου. Τότε που πιστέψαμε ότι αγγίξαμε ένα θαύμα και ήσουν πια ένα τόσο δα μικρό βήμα πριν από τη γιατρειά σου. Γελούσαμε και κλαίγαμε συγχρόνως από την ανείπωτη χαρά. Σαν δυο μικρά παιδιά τρέξαμε να ανταμώσουμε ξανά τη ζωή. Θέλαμε να την κρατήσουμε πάλι μέσα στα χέρια μας, να μην την αφήσουμε ούτε ένα λεπτό να μας ξεφύγει. Θέλαμε τόσο πολύ να μας επιστρέψει, εκείνη τη στιγμή, ό,τι μας είχε πάρει.

Για παραγγελίες του βιβλίου ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

ή συμπληρώστε τη φόρμα επικοινωνίας

Δωρεάν αποστολή σε Ελλάδα και Κύπρο

Τιμή βιβλίου 11,00 (περιέχει ΦΠΑ 6%)

Οι άνθρωποι του Αυγούστου, νουβέλα, Κώστας Βελούτσος

Ο συγγραφέας μας δίνει σελίδες που αγγίζουν συναισθήματα. Σέβεται τις λέξεις και με απλότητα παρακολουθεί την πορεία του δικού του Ορφέα. Βλέπει βαθιά μέσα στον ψυχικό κόσμο του ήρωά του και, με μια διαρκή χρονική παλινδρόμηση, μας δίνει τη δυνατότητα να τον πλησιάσουμε, σαν να θέλουμε να του μιλήσουμε… να του δώσουμε κουράγιο. Η αρρώστια πήρε μακριά τη δική του Ευρυδίκη, κι εκείνος είναι βυθισμένος στο σκοτάδι. Μια χαραμάδα φως δεν φαίνεται πουθενά. Μα, να! Ίσως παρατηρώντας τους ανθρώπους του Αυγούστου… ίσως αναβιώνοντας μνήμες, ίσως… Ο ήρωας του Κώστα Βελούτσου, ανυπόμονος σαν τον Ορφέα, διατρέχει όλα τα στάδια του πένθους, για τα οποία μας μιλούν οι ψυχολόγοι, ειδικά σε απώλειες που σχετίζονται με ανίατες ασθένειες ή με εκείνη την ασθένεια για την οποία δεν θέλουμε ούτε να μιλάμε. Αρχικά δεν δέχεται ό,τι έχει ήδη συμβεί, αρνείται να συμβιβαστεί με την απώλεια. Θυμώνει, προσπαθεί να αναβιώσει στιγμές, να κρατήσει ζωντανή τη μυρωδιά της αγαπημένης του, και βυθίζεται όλο και πιο πολύ. Παλεύει μέσα του και η τραγικότητα αυτής της πάλης καταγράφεται με εξαίσιο τρόπο μέσα από την πένα του Κώστα Βελούτσου. Ώσπου…

€10,00

Μια Ελεγεία στον έρωτα

Ένας σύγχρονος Ορφέας παλεύει για να συναντήσει και πάλι την Ευρυδίκη του. «Οι άνθρωποι του Αυγούστου», του Κώστα Βελούτσου (Εκδόσεις Ραδάμανθυς), είναι μια νουβέλα που πραγματεύεται με δεξιοτεχνία τον έρωτα, το πάθος για ζωή, την απώλεια, την αποξένωση, τη μοναξιά, την απόγνωση, και μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε κι από μια άλλη πλευρά τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο συγγραφέας βάζει κατευθείαν τον αναγνώστη στο ατμοσφαιρικό πλαίσιο της ιστορίας. Εικόνες από φιλμ νουάρ και μία αίσθηση μυστηρίου κυριαρχεί. Το γκρίζο διαδέχεται – αινιγματικά – τα χρώματα της ζωής. Η απορία μένει ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας, η αγωνία για την τύχη του σύγχρονου Ορφέα, που αρνείται να αποδεχθεί την απώλεια της αγαπημένης του, σταδιακά κορυφώνεται. 

Ο συγγραφέας με απλότητα παρακολουθεί την πορεία του δικού του Ορφέα. Βλέπει βαθιά μέσα στον ψυχικό κόσμο του ήρωά του και, με μια διαρκή χρονική παλινδρόμηση, μας δίνει τη δυνατότητα να τον πλησιάσουμε, σαν να θέλουμε να του μιλήσουμε… να του δώσουμε κουράγιο. Η αρρώστια πήρε μακριά τη δική του Ευρυδίκη, κι εκείνος είναι βυθισμένος στο σκοτάδι. Μια χαραμάδα φως δεν φαίνεται πουθενά. Μα, να! Ίσως παρατηρώντας τους ανθρώπους του Αυγούστου… ίσως αναβιώνοντας μνήμες, ίσως…

Χρήστος Τσαντής

Οι άνθρωποι του Αυγούστου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s