Ποίηση

Σαν σινιάλο ένα άστρο…

index 

Είπες θα πάρεις τον καιρό σου και θα ‘ρθεις,

μα έχω χρόνια για να δω το πρόσωπό σου,

είπες θα κάνεις έναν κύκλο να με βρεις,

δεν είπα λέξη κι ας φοβόμουν μη χαθείς…

 

Τώρα κρατώ τις μηχανές μου αναμμένες

κι είναι κερί που τρεμοπαίζει η ψυχή,

 σαν ένα φύλο που στο φύσημα τ’ ανέμου,

στροβιλίζεται σε δίνη φοβερή…

 

Πόσα χρόνια σου χαρίζω την καρδιά μου;

Πόσες νύχτες περιμένω για να ‘ρθείς;

Απ’ τις στάχτες να ανάψεις τη φωτιά μου,

Απ’ τη φλόγα μου κι εσύ να ζεσταθείς…

 

Σαν σινιάλο ένα αστέρι σβήνει πάντα το πρωί,

για να φύγει και να ανοίξει δρόμο στην ανατολή,

κάθε μέρα, κάθε νύχτα, πάντα ίδια διαδρομή,

όσα χρόνια κι αν περάσουν τ’ άστρο σου δεν θα χαθεί…

Χ. Τσαντής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s