Γράφει η Κωνσταντίνα Παρτσακουλάκη
«Κοιμήθηκα στο όνειρό μου,
ξύπνησα μετά τον θάνατό μου,
προσπαθώ να ανακαλύψω
ποιος ήμουν, ποιος είμαι.
Ένα απειλητικό ροζ χρώμα
συνουσιάζεται με τον ορίζοντα
και δεν έχω ορατότητα».
Ο Δημήτρης ταξιδεύει με το πλοίο για τα Χανιά, προκειμένου να επισκεφτεί το πατρικό του σπίτι. Ενθουσιασμένος και συγκινημένος που θα πατήσει ξανά σε γνώριμα εδάφη, βυθίζεται στον κόσμο των ονείρων. Ανακαλεί παιδικές αναμνήσεις, νοσταλγεί και βιώνει για άλλη μια φορά την ασφάλεια της παιδικότητας και της ξεγνοιασιάς, που έχει χάσει εδώ και καιρό μέσα στη σκυθρωπή και απαισιόδοξη καθημερινότητα της μέσης ηλικίας.
Στο όνειρό του πεθαίνει άδικα και πρόωρα από το τσίμπημα μιας δράκαινας και μεταφέρεται στον Παράδεισο, καθώς, όπως ο ίδιος θεωρεί, «στη θνητή ζωή, τηρουμένων των αναλογιών, υπήρξε καλός άνθρωπος». Περιπλανώμενος στον Παράδεισο, ο Δημήτρης έχει άπλετο χρόνο και χώρο —άραγε;— για να σκεφτεί, ενώ μέσα του γεννιούνται ερωτήματα σχετικά με τη θνητή και την αιώνια ζωή:
Πού βρίσκεται ο Παράδεισος; Μπορεί να καταστραφεί;
Αν δεν υπάρχει το κακό, ποια κινητήρια δύναμη στρέφει τους ανθρώπους προς το καλό;
Ο Θεός, το μηδέν, το κενό, το τίποτα πώς δημιουργήθηκαν;
Οι τεχνολογικά εξελιγμένες μηχανές επηρεάζουν ή εμποδίζουν τη θεία φύση;
Ο Δημήτρης απευθύνει τα ερωτήματά του στους αγγέλους, οι οποίοι αδυνατούν να του δώσουν ολοκληρωμένες απαντήσεις. Μάλιστα, τους φέρνει σε δύσκολη θέση, καθώς γίνεται επίμονος και ενοχλητικός, στηρίζοντας τα επιχειρήματά του τόσο στην επιστήμη όσο και στο ανθρώπινο συναίσθημα.
Με ακατάβλητο σθένος υποστηρίζει ότι, εφόσον, σύμφωνα με τη θρησκευτική αντίληψη, οι άνθρωποι διαθέτουν ελεύθερη βούληση και ελευθερία επιλογής, τότε και ο ίδιος μπορεί να αρνηθεί την αθανασία και να επιστρέψει στη Γη.
Το Αίνιγμα του Παραδείσου είναι ένα ευφυές βιβλίο που συνδυάζει τη θρησκεία, την επιστήμη, το χιούμορ και τη λογοτεχνία. Μέσα από μια έντονα βιωματική αφήγηση, η οποία χαρακτηρίζεται από χρονικές μετατοπίσεις, αναδρομές και προλήψεις, συντελείται ένας συγκερασμός της παιδικής και της ενήλικης ηλικίας. Αναδεικνύεται, έτσι, η ιδέα ότι, στο τέλος της ανθρώπινης ζωής, το πνεύμα παραμένει άφθαρτο, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στο σώμα.
Όταν ο Δημήτρης ξυπνά στο πλοίο, έχοντας φτάσει στα Χανιά, αναρωτιέται αν όλα όσα έζησε ήταν ένα απλό όνειρο ή μια σύντομη επίσκεψη στον Παράδεισο…
Ύστερα από αυτή την εμπειρία κοντά στον θάνατο (near-death experience), τα υπαρξιακά και οντολογικά ερωτήματα του Δημήτρη παραμένουν αναπάντητα. Πλέον, όμως, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι όλα και όλοι έχουν ημερομηνία λήξης, βρίσκει την όρεξη, την ενέργεια και το θάρρος που πηγάζουν από τη θνητή καρδιά του: να ζήσει άφοβα, με αγάπη και λάθη· να βιώσει με πληρότητα κάθε εισπνοή και κάθε εκπνοή· να ζήσει με ειλικρίνεια κάθε στιγμή κατά την οποία πατά πάνω σε αυτή τη Γη· να ζήσει…
ΧΑΡΗΣ ΝΑΞΑΚΗΣ – ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ – ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 