Η Κωνσταντίνα Παρτσακουλάκη γράφει για το βιβλίο της Μαρίας Παπαδοπούλου «Ιπτάμενη μέρα»
«Θεία», ρώτησε η Φιλιάνα, «τι είναι πέρα από το άπειρο;»
«Εσύ».
Ο Δον Λούις, ο Καλιβίνος, ο Σριν και ο Άγκαρ, ο Κουροσίβο και η Ηρωίδα είναι μια παρέα ανθρώπων που, μια φεγγαρόλουστη νύχτα, δίπλα σε ένα ποτάμι, κρύβονται από τους «Άλλους», περιμένοντας τα «Πουλιά», τα οποία θα τους οδηγήσουν –αν τα καταφέρουν– στο Σπίτι. Οι έξι φίλοι, καθώς η Ιπτάμενη Μέρα διασχίζει την έναστρη νύχτα, συζητούν για το «Σπίτι» τους, το οποίο άλλοτε βρίσκεται σε μια πράσινη κοιλάδα, στον Διάδρομο του Σκοταδιού, άλλοτε σε ένα μικρό χωριό στην κορυφή ενός λόφου, άλλοτε πάνω στα βουνά, ανάμεσα σε πολλά έλατα, ίσως στις πρόποδες ενός βουνού, ακόμη και στην άκρη του κόσμου… Το «Σπίτι», όμως, είναι τελικά ένα μέρος, ένας τόπος; Αν εκείνοι δεν γνωρίζουν τι είναι το «Σπίτι», τότε πώς θα φτάσουν σε αυτό; Και ποιοι, στην πραγματικότητα, είναι αυτοί που το αναζητούν;
Όταν τελικά… ξημερώσει η 18η του Μάη, το ταξίδι θα αρχίσει.
Η «Ιπτάμενη Μέρα» είναι ένα αλληγορικό βιβλίο, το οποίο, μέσα από έξι ιστορίες, αναζητά ερωτήματα και απαντήσεις, ταξιδεύει ανάμεσα στον κόσμο του συνειδητού και του ασυνείδητου, στη μαγεία και στη λογική. Η Μαρία Παπαδοπούλου μάς παρουσιάζει πώς η λογοτεχνία μπορεί να φτάσει στα άδυτα της ψυχής και να περιηγηθεί στον λαβύρινθο του μυαλού, όπου η ταυτότητα, το «εγώ», η ύπαρξη, το εξωτερικό περιβάλλον, τα συναισθήματα και οι σκέψεις τίθενται σε διερεύνηση και διαρκή αναζήτηση. Η συγγραφέας, χτίζοντας με τα λόγια της κόσμους, προβληματίζει τους αναγνώστες, τους ωθεί να αμφισβητήσουν το κατεστημένο, το βέβαιο και το κοινωνικά αποδεκτό, τους συμβουλεύει…
«Σε αυτόν που έχει το θάρρος να αμφισβητεί τα πάντα, αξίζει να δει το σύμπαν».
Η «Ιπτάμενη Μέρα» είναι μια νουβέλα που, μέσα από τις λέξεις και τις ιστορίες της, αποκτά φωνή, στοχάζεται, αναζητά… Εντούτοις, δεν δίνει καμία απάντηση. Είναι ένα λογοτεχνικό έργο που παρακινεί τον αναγνώστη να αναλογιστεί με θάρρος και να έρθει αντιμέτωπος με τη «δική» του αλήθεια. Όσο η ιστορία ξετυλίγεται, οι σελίδες αποκτούν μαγεία, εμπνέουν με τη δική τους χροιά και έκφραση… Μέσα σε αυτές τις σελίδες κρύβεται η μοναδική φράση που επαναλαμβάνεται ψιθυριστά, με σιγουριά και βεβαιότητα, ως υπενθύμιση… πιθανόν και ως υπόσχεση:
«Ο πιο όμορφος κόσμος:
ο δικός σου».
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 