Η Κωνσταντίνα Παρτσακουλάκη γράφει για το βιβλίο της Εμμανουέλας Δρακουλάκη «Αντίο μεμιάς»
Η Νεφέλη είναι μια νεαρή γυναίκα η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τον θάνατο του πατέρα της Στέφανου. Η Νεφέλη αντιστέκεται στο πένθος και στην απώλεια, ενώ ταυτόχρονα καθημερινές συνήθειες ενεργοποιούν την μνήμη της και δομούν μια αληθοφανής πατρική μορφή, με την οποία η πρωταγωνίστρια συζητά, γελά και κάποιες στιγμές όταν η συνειδητοποίηση της απώλειας γίνεται πιο αισθητή, θυμώνει και παρακαλεί τον πατέρα – φάντασμα να φύγει μακριά της, να μην γυρίσει ποτέ ξανά.
Μέσα σε αυτό το συναισθηματικό θεατρικό έργο διαγράφονται τα στάδια του πένθους, άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, θλίψη και αποδοχή, τα οποία προσωποποιούνται σε μια σκιά του πατέρα της Ελένης. Και όταν τελικά έρχεται η στιγμή της αποδοχής μετά από μια ολόκληρη διαδρομή αποχωρισμού, το “αντίο” δεν λέγεται σκληρά. Το “αντίο” εμφανίζεται ως υπόσχεση, ότι ο άνθρωπος μπορεί να παραμένει ζωντανός σε ένα οικογενειακό τραπέζι, σε ένα ρούχο, σε ένα άρωμα, σε μια ανάμνηση και σε ένα βιβλίο, ακόμη κι αν δεν υπάρχει πλέον στην ζωή με την ανθρώπινη υπόσταση του.
Είναι ένα θεατρικό έργο που συγκινεί και μεταδίδει στο κοινό και στους αναγνώστες κάθε αμυδρό ή βίαιο συναίσθημα που περιλαμβάνει αυτή η ανώδυνη ψυχική πορεία. Κάθε λέξη, κάθε συζήτηση, κάθε κίνηση, κάθε σκηνή τροφοδοτεί άλλον έναν καρδιακό χτύπο και έτσι ο αναγνώστης βιώνει στην καρδιά του την απώλεια, τον χαμό, τον θρήνο, την νοσταλγία αλλά και την αγάπη της συγγραφέως, η οποία αγάπη διασχίζει βουνά και θάλασσες, δημιουργεί λογοτεχνικά άρτιους κόσμους.
Το “Αντίο μεμιάς” παρατηρεί και παρουσιάζει με γράμματα φλογερά το πως μπορούν δυο ψυχές να παραμείνουν, οτιδήποτε κι αν συμβεί συνδεμένες, επ΄ άπειρον.
Εμμανουέλα Δρακουλάκη – Αντίο μεμιάς – ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 