Παλιά μου αγάπη & Ρίχνοντας μαύρη πέτρα – Ζαφειρία Μαμάτση

Παλιά μου αγάπη

Αγάπη μου..

Βυθίστηκες σαν βότσαλο

Γιατί;

Δάκρυσα

Έκλαψα

Ζωές έχασα.

Ηρωϊκά δεν έπεσα.

Θηρίο ο χωρισμός,

Ίσως ποτέ δεν πεθαίνει

Κρύβεται μόνο, στου εγωϊσμού το πρόσωπο.

Λίγα γύρεψα

Μα δεν τα βρήκα.

Ναι, είμαι ελεύθερος!

Ξάρτια κρατώ μα ταξίδι δεν έχω.

Ολόγυρα τα σύννεφα κοιτώ.

Παλιά μου αγάπη,

Ρυτίδιασε η θάλασσα

Στον ορίζοντα καράβια περνούν

Τον προορισμό τους γυρεύουν

Υπάρχει Ιθάκη;

Φουρτούνες φοβάμαι

Χαράζει στα βάθη και πάλι

Ψιθύρισμα σ’ ανάμνηση κλεισμένη

Ως πότε θα θυμάμαι..

 


 

Ρίχνοντας μαύρη πέτρα

Το πονεμένο βλέμμα της ραγίζει τον καθρέφτη
κι ένα αστέρι μακρινό άδοξα πάλι πέφτει.

Της μοναξιάς τα βήματα χορεύουν με τη δίνη
δίχως ν’ αγγίζει την ψυχή αγάπη και γαλήνη.

Η μνήμη μες τον άνεμο ταξίδι θα κινήσει
κι εκείνη τα συντρίμμια της κι απόψε θα μετρήσει.

Ζωγραφισμένα όνειρα το δρόμο της ανοίγουν
μα στα μισά δειλιάζουνε και τρέχουν να ξεφύγουν.

Αθόρυβα κι ανώφελα το χθες θα αντικρίσει
γυρεύοντας τ’ απάγκιο της λήθης ν’ ακουμπήσει.

Η ομορφιά της νιότης της στη θλίψη ξεθωριάζει
κι εκείνη με παράπονο στη σκοτεινιά πλαγιάζει.

Σε ταραγμένη θάλασσα η σκέψη αρμενίζει
και η καρδιά με τις πληγές παλιά στεριά βυθίζει.

 

Ζαφειρία Μαμάτση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s