Διήγημα

Μάτι – Νικόλας Κακατσάκης

Μάτι 23/07/2018

Ένα μικροδιήγημα του Νικόλα Κακατσάκη*

Είχαν περάσει ώρες που η πύρινη λαίλαπα είχε κοπάσει και από τα αποκαΐδια του σπιτιού που είχε μεγαλώσει έβγαιναν καπνοί. Στον κήπο μαύρα όρθια τα κουφάρια των πεύκων και οι στύλοι του ηλεκτρικού όμοιοι με τα δέντρα είχαν χάσει το ευθυτενές τους παράστημα, κρατούσαν στα μπερδεμένα καλώδια το βάρος του σκοτεινού ουρανού… Δεν ήταν οι καπνοί που τον σκοτείνιαζαν αλλά μια βροχή έτοιμη να ξεσπάσει.

Βιαζόταν να βρει τους γονείς του… Μπήκε στο σπίτι, έψαξε, φώναξε, απάντηση καμιά…  ήταν ανοίκεια όλα… στο γκαράζ και το υπόγειο το ίδιο… Μπήκε ξανά αυτήν την φορά στα δωμάτια ένα-ένα, κάτι δεν τον άφηνε να δει, να καταλάβει… Ήρθε το απόσπασμα και τον απομάκρυνε, βρήκαν τους δικούς του στο υπνοδωμάτιο αγκαλιασμένους, απανθρακωμένους δίπλα στο κρεβάτι…

Ξέσπασε, έκλαψε, γονάτισε ακόμα στο χώμα το μαυρισμένο, το αποψιλωμένο από την φωτιά και μετά ζήτησε νερό να πλύνει τα χέρια του, το πρόσωπο του. Κοίταζε τα ρούχα του με απορία… δεν είχε τρέξει πρώτος να τους ειδοποιήσει για το μέτωπο που πλησίαζε;  δεν είχε μετακινήσει το τραπέζι, δεν είχε ρίξει την πόρτα όταν η ξύλινη οροφή κατέρρευσε φλεγόμενη; γιατί ήταν έτσι καθαρός και άθικτος;

Άρχισε να μιλά πάνω στα λόγια της παρουσιάστριας αρπάζοντας το μικρόφωνο της τρομαγμένης ρεπόρτερ, αδιαφορώντας για την επιστροφή του ήχου… “…ο πατέρας μου πάντα προνοούσε την εποχή της φωτιάς” “…έκοβε τα ξερά κλαδιά των πεύκων και είχε τις δεξαμενές γεμάτες νερό” “ο πατέρας πλήρωνε ΕΝΦΙΑ και τις δόσεις της εφορίας” “στο κράτος δεν πρέπει να χρωστάς…”

Ίδρωνε και το φως που συνόδευε την κάμερα τον τύφλωνε -έφερε το χέρι του μπροστά στα μάτια και μίλαγε… για το σπίτι που έχασε, για τους δυο του γονείς που πενθεί… “να είσαι πάντα καθαρός και ντυμένος μπροστά στην τηλεόραση…” ήταν η μητέρα του.

Δεν περίμενε έτσι τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας αλλά δεν τον πείραζε… Άκουγε δεκάδες ανθρώπους από την πόλη να μιλάνε, να διεκδικούν μια πληροφορία, την συνάντηση με τους ανθρώπους τους που αγνοούνται…. Μίλησε ακόμα για το μνημείο που θα ‘φτιαχνε… με στύλους του ηλεκτρικού μαζί με πορσελάνινες ασφάλειες, τους λιωμένους μετασχηματιστές και ρολόγια μαζί με τα χιλιόμετρα των καλωδίων σε μια πλατεία, μαύρους, γυμνούς, ανάκατους και σπασμένους, άλλους ακόμα όρθιους κι άλλους γερτούς να του θυμίζουν την φωτιά.

night television tv video

 

Αλληλεγγύη είναι το να μοιράζεσαι…

Γράψτε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας για την τραγωδία από τις φωτιές στην Αττική ή με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα.

Mοιραστείτε ό,τι νιώθετε.

Στείλτε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στους πληγέντες, ένα ποίημα, ένα σκίτσο, λίγους στίχους, ένα κείμενο.

Εκφράστε τον προβληματισμό σας για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για το περιβάλλον.

Τα κείμενά σας θα δημοσιευθούν στην ιστοσελίδα μας.*

Τα περιμένουμε στο email: ekd.radamanthys@gmail.com

*Υποσημείωση: Δεν υπάρχει περιορισμός λέξεων. Ο μόνο «περιορισμός» αφορά τον αυτονόητο σεβασμό. Έτσι κάνουμε σαφές ότι δεν θα δημοσιεύσουμε υβριστικά κείμενα και δεν δίνουμε χώρο σε φιλοφασιστικές απόψεις. Θεωρούμε ότι, για υβριστικά και φιλοφασιστικά κείμενα, υπάρχουν αρκετά και μεγάλα μέσα «ενημέρωσης» κατάλληλα να τα φιλοξενήσουν.


*Ο Νικόλας Κακατσάκης γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1970 στα Χανιά όπου κατοικεί μόνιμα από το 2004 ύστερα από σπουδές και εργασία στην αρχιτεκτονική στο Παρίσι και την Αθήνα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή ποιημάτων και μικροδιηγημάτων με τίτλο ‘Αρχιτέκτονας Αυτοβιογραφείται’, εκδόσεις ‘Πυξίδα της πόλης’. Παράλληλα ασχολείται με τα εικαστικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s