Σχόλιο

Μ Ε Λ Α Γ Χ Ο Λ Ι Α

26-7-2018

ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΧΟΥΡΔΑΚΗ

Μια βαριά σιωπή, μια αφασία, ούτε να κλάψεις, ούτε να σχολιάσεις, κι όσο για την ποθητή κραυγή ούτε αυτή την μπόρεσες. Αφού πέρασε η φριχτή έκπληξη των πρώτων ημερών άκουσες τον εαυτό σου να ψιθυρίζει: »μελαγχολία». Η πραγματικότητα επέβαλε τους σκληρούς όρους της, πλέον θα είμαστε και μελαγχολικοί πολίτες. Οι ξένοι έρχονται για τον ήλιο μας και εμείς σκάβουμε τα σκοτάδια μας… Θυμάσαι στις σχολικές εκδρομές, στη δεκαετία του ’70 ακόμη, τότε που μας έλεγαν οι δάσκαλοι να μην περιεργαζόμαστε μεταλλικά αντικείμενα, εκεί στην περιοχή του Θριασίου; Υπήρχε ακόμη φόβος για νάρκες, αλλά μέχρι και το ’80 ακούγαμε τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού… Μελαγχολία και τότε που είχε όμως και μια αίσθηση δικαίωσης. Τώρα είναι αμείλικτη η μελαγχολία, απαρηγόρητη. Φυσούν οι άνεμοι της, δένει τις γλώσσες, ακινητοποιεί τις ψυχές, κρατάμε την αναπνοή μας, τι να πούμε; Σκόρπιες εικόνες σε όλες τις αποχρώσεις της θλίψης. Όλα τόσο κοντινά… σε όλα τα πρόσωπα των αγνοούμενων είδαμε τον εαυτό μας… μελαγχολία και δεν μας σώζει καμιά εκλογίκευση. Όλοι γνωρίζουμε τις αιτίες κι όσο σθένος κι αν δείξουμε οι πολίτες αυτού του τόπου, οι μέρες αυτές μας άφησαν ένα βαθύ τραύμα κι ίσως αυτό θα είναι και το πικρό μας παράσημο, αφού »περιττοί (ξεχωριστοί) μεν εισί πάντες οι μελαγχολικοί ου δια νόσον,αλλά δια φύσιν» (Αριστοτέλης), δηλαδή αυτοί που έχουν περίσσευμα ψυχής, μιας ψυχής που κουράστηκε να μετράει απώλειες.

Μελαγχολία, Μουνκ

Ζωγράφος:Εdvard Munch
Έργο: Melancholy (1894-1896)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s