Ποίηση

Ένα ποίημα για τη Γάζα

Γάζα

 

Δυο συλλαβές που ηχούν στον αέρα

εισβάλλουν σε σπίτια με πόρτες κλειστές,

δυο συλλαβές που αδράχνουν τη μέρα

οδύνη γεμάτες και φρίκης μεστές

 

Γραμμένες στον ήλιο που υψώνεται πάνω

δειλά που φωτίζει το έγκλημα αυτό,

στη θάλασσα ακόμα που στέκει στο πλάνο

δίχως ν’ αφήνει φυγής μια οδό

 

Στο χώμα που τώρα πια δέχεται μόνο

το αίμα εκείνων που βλέπουν μπροστά

τον ζόφο ˙ μα εκείνοι σκορπώντας τον τρόμο

στο ατσάλι προτάσσουν τα στήθια ανοιχτά

 

Στον θρήνο της μάνας, στα χέρια που τρέμουν

σα σφίγγουν το σώμα ανθρώπου εκλεκτού,

στα δάκρυα παιδιών με κόπο που βγαίνουν

– αιχμάλωτα ‘κείνα αχρείου καιρού –

 

Στην τόση σιωπή μας που τώρα κραυγάζει

με όση φωνή τής απέμεινε πια,

το τόσο μας κρίμα ερήμην δικάζει

σε αίθουσα άδεια ˙ κι αδίκως πονά

 

Α.Π., 08/06/18

Σκίτσο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s