Διήγημα

Η συνεδρία – Αργυρώ Λουλαδάκη

Διήγημα*

Η συνεδρία

Γράφει η Αργυρώ Λουλαδάκη

Δέντρο 

«Με λένε Ισμήνη. Ζω στα Χανιά της Κρήτης. Είμαι παντρεμένη και έχω δύο παιδιά. Έχω αρκετά ενδιαφέροντα, ενδιαφέρουσες επίσης γνωριμίες. Όλα προς το παρόν βαίνουν καλώς», ξεκίνησε να λέει η καστανομάλλα γυναίκα, που ήταν ξαπλωμένη στον σκληρό δερμάτινο καναπέ απέναντι σε έναν γιατρό που την κοίταζε με εξεταστικό βλέμμα.

Αν όπως ισχυρίζεστε όλα βαίνουν καλώς, γιατί ήρθατε εδώ, γιατί ζητάτε τη βοήθεια μου;

Δεν ήταν καθόλου σίγουρη ότι μπορούσε να απαντήσει σε αυτά τα επιτακτικά ερωτήματα που έθετε ο γιατρός. Αισθάνονταν ξαφνικά να βρίσκεται σε τρομερή αμηχανία. Αποφάσισε να είναι απόλυτα ειλικρινής.

-Ειλικρινά δε μπορώ να σας απαντήσω.

-Τι είναι αυτό που σας ενοχλεί;

-Η ομαλότητα, με τρομάζει δεν ξέρω τι κρύβει.

-Τι εννοείτε με αυτό;

-Πιστεύω ότι η ζωή συντίθεται με ανατροπές, απρόσμενες καταστάσεις που κατακλύζουν τη ζωή μας σαν πλημμύρα, που σε ωθούν να αναμετριέσαι κάθε στιγμή με το χάος.

-Αφού σας ενοχλεί, όπως λέτε η ομαλότητα που χαρακτηρίζει την τωρινή σας ζωή, μπορείτε να θυμηθείτε κάποια γεγονότα από το παρελθόν σας τα οποία δεν ήταν και τόσο αναμενόμενα ή ομαλά;

Το πρόσωπο της γυναίκας γέμισε σκιές. Οι ίσιες γραμμές του στόματος και των ζυγωματικών γέμισαν ρυτίδες, μικρές λακκουβίτσες σαν οπές, όπου φώλιαζαν συστάδες χαμένων, ξεχασμένων συναισθημάτων. Πώς γυρνάς πίσω το χρόνο, πώς ξαναπλάθεις τις μορφές, τα πρόσωπα, τις εκφράσεις, τα λόγια προσώπων αγαπημένων, μορφών που χαράχτηκαν στη ζωή σου όπως γράφεις με το δάχτυλο λέξεις στην άμμο κι ύστερα; κι ύστερα τις παρασέρνει το κύμα μεμιάς, απότομα, χωρίς καμιά αιτιολογία κι εξαφανίζονται ξαφνικά από μπροστά σου. Μάζεψε όλες της τις δυνάμεις και απάντησε με μια φωνή που μόλις ακουγόταν.

-Ο θάνατος του πατέρα μου.

-Τι  συνέβη ακριβώς;

-Είχε την καρδιά του και δεν άντεξε, ήμουν μικρή, πήγαινα στο γυμνάσιο. Ήταν μια μέρα όπως όλες τις άλλες μέρες, έφτασα στο σπίτι κουρασμένη από το σχολείο κουβαλώντας μια μεγάλη σάκα γεμάτη βιβλία. Όλα εν τάξει. Μόνο που ο πατέρας δεν ήταν πια εκεί και δε θα ήταν ποτέ εκεί για όλες τις μέρες στο επέκεινα του χρόνου. Ένα κενό. Φοβάμαι την ομαλότητα, τους ίσους δρόμους, τη γαλήνια θάλασσα πριν ξεσπάσει ξανά η τρικυμία.

Ο γιατρός την κοιτούσε χωρίς να μιλάει. Στο τέλος της είπε «κι όμως μάθατε να φτιάχνετε ξανά ζωή, παντρευτήκατε γεννήσατε δύο παιδιά∙ αυτή σας η προσπάθεια δε λειτουργεί ως αντίβαρο στην απώλεια;»

-Ναι, τα κατάφερα και μάλιστα με επιτυχία μπορώ να πω. Αλλά ο φόβος παραμένει ότι κάθε στιγμή το αναπάντεχο παραμένει στη γωνία και περιμένει να με συναντήσει.

-Ισμήνη, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν στα γυμνασιακά σου χρόνια είχες ποτέ διδαχτεί αρχαίες τραγωδίες και αν θυμάσαι τις υποθέσεις τους;

-Νομίζω πως ναι.

-Τότε θα μπορείς ίσως να μου απαντήσεις στο εξής ερώτημα: Ποιο ρόλο παίζουν οι θάνατοι, οι ανατροπές και το πέρασμα από την ευτυχία στη δυστυχία των τραγικών ηρώων;

-Τώρα που το αναφέρετε θυμάμαι μια φιλόλογο στο σχολείο μας που τα τραγικά αυτά τα περιστατικά, «τις περιπέτειες της ψυχής» όπως τα ονόμαζε, μας εξηγούσε ότι ήταν εξέλιξη στη ζωή των ηρώων και πορεία προς τη βαθύτερη γνώση του εαυτού, αυτογνωσία.

-Συμφωνείς με αυτή την άποψη;

-Δε διαφωνώ αλλά ποιου είδους γνώση μου πρόσφερε ο θάνατος του πατέρα;

-Αυτό το γνωρίζεις μόνο εσύ, και μόνο εσύ είσαι σε θέση να το απαντήσεις στον εαυτό σου. Αν όμως βρεις την απάντηση θα είναι μια λύτρωση για εσένα. Ο χρόνος της συνεδρίας όμως έχει τελειώσει και πρέπει να ετοιμαστώ για το επόμενο ραντεβού.

Η Ισμήνη κοίταξε το γιατρό απορημένη. Πήγε σε αυτόν για να ζητήσει λύσεις και φεύγει με περισσότερα ερωτήματα. Σηκώθηκε με αργές κινήσεις από τον καναπέ, μάζεψε το παλτό της, έριξε μια φευγαλέα ματιά στο βαρύ δρύινο ρολόι που κρέμονταν στον τοίχο και όπως ακριβώς ήρθε ακολουθώντας την ίδια διαδρομή, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ακριβώς κινήσεις χάθηκε στο βάθος του μακρύ διαδρόμου.

                                                                                                         ©Δεκέμβριος 2017,

Αργυρώ Λουλαδάκη


*Το διήγημα γεννήθηκε στο πλαίσιο συναντήσεων του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής των Εκδόσεων Ραδάμανθυς που γίνονται στο βιβλιοπωλείο Koukoubook στα Χανιά, με συντονιστή τον Χρήστο Τσαντή.

Δημιουργική Γραφή και Αυτογνωσία

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s