Πώς γράφτηκε το Migozarad

To «Migozarad», είναι ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά βιβλία (νουβέλα) που γράφτηκαν για το ζήτημα των προσφύγων στη χώρα μας στον 21ο αιώνα. Γράφτηκε στην Πάτρα την περίοδο 2006-2009 και πρωτοκυκλοφόρησε από τοπικό εκδοτικό της πόλης το 2012. Στη συνέχεια εμπλουτίστηκε, ανανεώθηκε, ενσωμάτωσε το υλικό με τις ζωγραφιές και τα κείμενα μαθητών από πολλά σχολεία των Χανίων, και κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς. Η ίδια η συγγραφή του όμως, ήταν μια περιπέτεια. Ο τίτλος του σημαίνει «Θα περάσει» (Migozarad) και ήταν σύνθημα που γράφτηκε στον τοίχο ενός καφενείου της πρωτεύουσας Καμπούλ, όταν πήρε διαστάσεις η ένοπλη σύγκρουση με την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στη χώρα. 

Οι σύγχρονοι σκλάβοι

Τη δεκαετία 2000-2010 άρχισαν να πυκνώνουν οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν  που έφταναν στην Πάτρα, με στόχο να μπουν στο «πλοίο της σωτηρίας» για την Ιταλία και τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπου υπήρχαν Αφγανικές κοινότητες. Η κατάσταση στη χώρα τους είχε γίνει, πλέον, αφόρητη, και αν κατά τη διάρκεια της απάνθρωπης διακυβέρνησης από τους Ταλιμπάν δεν ήταν εύκολο να δραπετεύσει κανείς από τη μεγάλη φυλακή, τώρα με τον ερχομό των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων τους, οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί! Τα κυκλώματα διακίνησης προσφύγων ανθούσαν με την ανοχή και τη συνεργασία ανθρώπων που «βρίσκονταν στα πράγματα» και έτσι, χωρίς κανείς να καταλάβει πώς προέκυψε όλο αυτό το καραβάνι των προσφύγων, δημιουργήθηκε ένας μεγάλος καταυλισμός στην πόλη, όπου χιλιάδες άνθρωποι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Τα κυκλώματα των διακινητών είχαν ισχυρές πλάτες, ενώ σίγουρα δεν ήταν αμέτοχες κάποιες εταιρείες που με τα φορτηγά τους διοχέτευαν τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους σε διάφορα σημεία, έναντι βέβαια σημαντικών ανταλλαγμάτων. (Μπορούμε, βέβαια, και να υποθέσουμε ότι έφτασαν από την άλλη άκρη του κόσμου περπατώντας (!) αλλά προφανώς οι άνθρωποι αυτοί δεν διαθέτουν υπερφυσικές δυνα΄μεις). Είναι ξεκάθαρο και αποδεδειγμένο όμως, ότι υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει διαπλοκή κρατικών φορέων και άλλων οργανισμών σε όλη αυτή την επιχείρηση, η οποία έχει τεράστια οικονομικά οφέλη για ορισμένους, και ως επιχείρηση μεταφοράς, αλλά και ως επιχείρηση εκμετάλλευσης φτηνής εργατικής δύναμης. Επειδή, μάλιστα, τα χρήματα δεν ήταν, πλέον, εύκολο να βρεθούν, οι πρόσφυγες ουσιαστικά υποθηκεύαν τις ζωές τους στους διακινητές, και μετατρέπονταν σε σύγχρονους σκλάβους, έτοιμοι να εργαστούν όπου τους τοποθετούσαν τα «αφεντικά» τους και για όσο εκείνοι ήθελαν. Σίγουρα, δεν θα είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους, όταν θέλησαν να φύγουν από την κόλαση που είχε δημιουργήσει στη χώρα η σύγκρουση με τους Ταλιμπάν.    

Η μεγαλύτερη χώρα παραγωγός ναρκωτικών παγκοσμίως

Οι Ταλιμπάν (σπουδαστές του κινήματος της ισλαμικής γνώσης), γαλουχήθηκαν στον Ισλαμικό φονταμενταλισμό στα ειδικά σχολεία που είχε στήσει η CIA στο Πακιστάν, κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής επέμβασης στο Αφγανιστάν. Σε αυτά τα «σχολεία» γεννήθηκαν οι Ταλιμπάν, εκεί βρίσκονται και οι ιδεολογικές καταβολές του σημερινού ISIS. Σταδιακά, βέβαια, οι Ταλιμπάν απέκτησαν την ανεξαρτησία τους ως θεοκρατικό κίνημα, δαγκώνοντας το χέρι που τους τάιζε, στρεφόμενοι και ενάντια στις ΗΠΑ. Το καθεστώς που επέβαλλαν στη χώρα ήταν τυραννικό, ουσιαστικά φασιστικό, και τα ανθρώπινα δικαιώματα πετάχτηκαν στον καιάδα. Η μπούργκα επιβλήθηκε στις γυναίκες και η σαρία έγινε νόμος που ρύθμισε τις ζωές των ανθρώπων. 

Η επιχείρηση εκδίωξης των Ταλιμπάν με την «σταυροφορία» του ΝΑΤΟ το 2001 και τον λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, οδήγησε σε έναν αιματηρό εμφύλιο διαρκείας, που ακόμη διαιωνίζεται, με αυξομειώσεις στην ένταση. Το αποτέλεσμα όμως, αυτής της κατάστασης ήταν να εκτιναχθεί σε πρωτοφανή ύψη η παραγωγή ναρκωτικών ουσιών. Μεγάλο τμήμα του πληθυσμού συντάχθηκε στην επιχείρηση όπιο, μετατρέποντας το Αφγανιστάν στη χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή όπιου, ηρωίνης και χασίς, σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ και σήμερα που μιλάμε, η Ευρώπη είναι η ήπειρος χώρα που δέχεται περισσότερο από το 90% αυτών των «προϊόντων». Προφανώς, τα κεφάλαια που είχαν «επενδυθεί» από τους ξένους προστάτες στη χώρα ήταν πολύ ισχυρά. 

Πληροφορίες και υλικό

Οι πληροφορίες και το υλικό για το «Migozarad» αντλήθηκαν από συζητήσεις με πρόσφυγες πριν και μετά από τα γεγονότα της Πάτρας. Βρέθηκα μαζί με εργάτες από από αυτές τις χώρες (Αφγανιστάν, Πακιστάν) σε πλοία και σε εργοτάξια, και είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί τους. Στη συνέχεια, τα γεγονότα με το καθημερινό κυνήγι του φορτηγού και του πλοίου που θα πήγαινε τους πρόσφυγες στην Ιταλία, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η συγκινητική και έμπρακτη αλληλεγγύη από κατοίκους της πόλης, οι οποίοι ως Έλληνες δεν είχαν ξεχάσει τι σημαίνει προσφυγιά, αλλά και από φορείς και οργανώσεις με προοδευτικό πρόσημο. Ταυτόχρονα, η αύξηση των περιστατικών ρατσιστικής βίας, με κάλυψη μάλιστα και συνενοχή επίσημων κρατικών και πολιτικών παραγόντων, με ώθησε στο να καταγράψω τα περιστατικά και παράλληλα να γράψω για όλα αυτά. Η συμμετοχή στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα της πόλης μου επέτρεπε να βρίσκομαι κοντά σε γεγονότα και καταστάσεις, αλλά και να δω από νωρίς πώς το δηλητήριο του ρατσισμού είχε μπολιάσει μέλη και στελέχη ακόμη και της «ορθόδοξης» Αριστεράς και των περίφημων «ταξικών συνδικάτων». Η έρευνα γύρω από την Ιστορία, τη Λογοτεχνία και τη Θρησκεία των λαών του Αφγανιστάν, η μελέτη των ερευνών σύγχρονων συγγραφέων και δημοσιογράφων που έζησαν στο Αφγανιστάν από κοντά τη Σοβιετική επέμβαση, την επέλαση των Ταλιμπάν και την Αμερικανοευρωπαϊκή επικράτηση, μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω καλύτερα τον ιστό μέσα στον οποίο ήταν μπλεγμένο το παρελθόν και το μέλλον αυτής της χώρας.

Η ανάγκη που ένιωθα να μιλήσω για όλα αυτά που συνε΄βαιναν μπροστά στα μάτια μου, η ανάγκη να εκφράσω τα συναισθήματά μου για το γεγονός ότι στη χώρα που τραγούδησε την προσφυγιά, ανθίζει τώρα ο ρατσισμός και τα κηρύγματα του μίσους, με ώθησαν στο να γράψω αυτό το βιβλίο. Ο Φαζίλ, ο μικρός Αφγανός που πρωταγωνιστεί δεν λεγόταν Φαζίλ στην πραγματικότητα και ο Έλληνας δημοσιογράφος που κλονίζεται από τη συνάντηση με τον Φαζίλ, μπορεί και να είναι η συνείδησή μας που μοιάζει να αρμενίζει ατάραχη, παρέα με τουρίστες, στα νερά του Αιγαίου. Μόνο που αν κάνουν το λάθος να κοιτάξουν στο βυθό, θα δουν ότι είναι γεμάτος με ρούχα, παπούτσια και παιδικά παιχνίδια.    

Χρήστος Τσαντής


Κάποιος έγραψε τη λέξη «Migozarad» στον τοίχο ενός καφενείου, πέρα στη μακρινή Καμπούλ του Αφγανιστάν, που σημαίνει «θα περάσει». Μα δεν περνά! Αντίθετα, οι μέρες μας βυθίστηκαν μέσα στους ατμούς και στο βαθύ μπλε της θάλασσας. Η μέσα μας προσφυγιά συναντιέται με τους κυνηγημένους του πολέμου και η ιστορία ενός μικρού, ασυνόδευτου πρόσφυγα από το Αφγανιστάν αφυπνίζει. Μπλέκεται με τις διηγήσεις ναυαγών στις αρχές του αιώνα στα ανοιχτά της Κρήτης, με τη διαχρονική περιπλάνηση ενός λαού που ξέρει καλά, μα ταυτόχρονα λησμονεί, τι θα πει πρόσφυγας. Από την πόλη των καταυλισμών ο μικρός Φαζίλ στέλνει το δικό του μήνυμα. Ένας Έλληνας δημοσιογράφος στήνει το δικό του ρεπορτάζ και στροβιλίζεται βαθιά στις μνήμες της ψυχής του. Στην «εποχή των υπερπολιτισμένων πιθήκων» που ανατέλλει, η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια… 

Η περιπέτεια του μικρού Φαζίλ, διαβάστηκε από πολλούς μαθητές σχολείων των Χανίων. Περισσότεροι από 200 μαθητές αποφάσισαν να στείλουν ένα μήνυμα στον Φαζίλ, κατά τη διάρκεια των συναντήσεων που είχε ο συγγραφέας μαζί τους. Μαθητές από το 3ο Γενικό Λύκειο, το 10ο Δημοτικό Σχολείο, το 11ο και το 19ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων, καθώς από τα Πουλιά, τους Οδηγούς και τους Μεγάλους Οδηγούς του Τοπικού Τμήματος Χανίων του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού. Τα γράμματα των παιδιών με ευαισθησία και με ωριμότητα, συγκλονίζουν.

Δείτε ΕΔΩ για παραγγελία του βιβλίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s