Ποίηση

Αλέξανδρος Νταλιάνης

Δύο ποιήματα*

Έτσι

Κλαίω γιατί χαίρομαι,
γελώ όταν πονώ.

Έτσι,
να μη δίνω ευκαιρία σε κανέναν,
να με νιώσει.

Μα θα’ ρθει μέρα
που θα οργώσω
τούτο το χώμα το ξερό.

Θα το ποτίσω με γέλια παιδικά
και αγκαλιές μεσημεριανές.
Τους καρπούς θα δώσω
σε ψυχές χαμένες,
να γευτούν
τη ζεστασιά
μιας ξεχασμένης νιότης.

Να βρουν το δικό τους δρόμο.
Να ξεδιψάσουν απ’ τη δική τους Πηγή.
Να μη βασανίζονται
από ανοιξιάτικες γούρνες με λασπόνερα.

Έτσι,
για να πω ότι έκαψα με Φως
αυτό το Ψεύτη Κόσμο.


Για σένα

Ας μιλήσουμε για σένα.
Για σένα που θρέφεις σμέρνες
κάτω απ’ τη γλώσσα
Για σένα που το ψέμα σου έγινε συνήθεια
Που μετράς με τα λόγια τη ζωή
Που δεν αγαπάς αλλά αγαπιέσαι
Που ποτέ δεν άπλωσες χέρι να βοηθήσεις
αυτούς που χάνονται στη σκιά σου
Για σένα που στα χείλη θα’ χεις πάντα πίκρα
καθώς ποτέ δεν θα νιώσεις τη γεύση των ονείρων
Για σένα που πέφτεις μέσα στη φυλακή των Φόβων
Που προσδοκάς το Αύριο καθώς ξημερώνει το Σήμερα
Που δε παλεύεις αλλά παραπονιέσαι για τις φωτιές που καίνε
Που περηφανεύεσαι με ξένο ιδρώτα
Ας μιλήσουμε για σένα λοιπόν,
Άλογο Αδάμαστο,
Εγωισμέ.

©2017, Αλέξανδρος Νταλιάνης


* Τα ποιήματα «Έτσι» και «Για σένα», του Αλέξανδρου Νταλιάνη, γονιμοποιήθηκαν μέσα από τις διεργασίες αλληλεπίδρασης στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής των Εκδόσεων Ραδάμανθυς, με συντονιστή τον Χρήστο Τσαντή, στο βιβλιοπωλείο Koukoubook, στα Χανιά. 

2

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s