Ποίηση

Στην ορμή των κυμάτων

Παρίσι – Μ. Μαλακάσης, 1911

Στην ορμή των κυμάτων

Μεγάλο είναι δυστύχημα τίποτε να μη λείπει

Του μάταιου του ανθρώπου,

Ω πολυαγαπημένη μου παλιά συντρόφισσά μου Λύπη,

Έξω καιρού και τόπου.

Πού να σε βρω, και πού, πού να σ’ αποζητήσω.

Τώρα που τίποτε δε μένει,

απ’ τη ζωή μου την πρωτινή, που δεν γυρίζει οπίσω,

Μήτε και με τη μνήμη τη χαμένη;

Όλα τα πάντα στην αναβολή είναι αφισμένα,

Στο αύριο που ποτέ δεν ξημερώνει,

Δύναμη δεν υπάρχει πλιά για κείνο το ένα,

Που γιαίνει και μαζί του θανατώνει.

Αν ύπαρχε, σ’ αυτό το θείο ποτάμι

Που αναδροσώ τα μάτια τώρα μόνο,

Θ’ αποτολμούσα ν’ άφηνα η ψυχή να δράμει

Στον υστερνό, μα και στον πιο μεγάλον πόνο. 

Στην όχθη των κυμάτων Μαλακάσης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s