Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κάποτε ήταν το Λάθος – Άννα Μουσογιάννη

Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Αναδημοσίευση από το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ραδάμανθυς»

Ραδάμανθυς - Τεύχος 2Μια φορά και έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή που δεν υπήρχε ούτε στο χάρτη ζούσε ένας άνθρωπος μοναχικός, μια μορφή σκοτεινή. Ο Λανθεστάιν.

Με τα χρόνια η μοναξιά τον είχε μετατρέψει σε ένα αγέλαστο και σκυθρωπό πλάσμα. Κυκλοφορούσε κυρίως τα μεσάνυχτα. Χαρακτηριστικό του ήταν το βαρύ του βήμα που συνοδευόταν με το σύρσιμο των ποδιών του πάνω στην υγρή άσφαλτο. Ίσα που φαινόταν στο ημίφως το τραχύ και σημαδεμένο πρόσωπο του. Η όψη του προκαλούσε φόβο. Αιμορραγούσε η ψυχή του κάθε φορά που όποιος τον συναντούσε έστρεφε το πρόσωπο του από την άλλη μεριά. Κανείς δεν έβλεπε ότι κάτω από αυτή την αποκρουστική όψη υπήρχε μια όμορφη καρδιά που λαχταρούσε γι’ αγάπη. Είναι επειδή εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε ό,τι γυαλίζει, μια επιφάνεια και ας είναι απλό γυαλί που απλά αντικατοπτρίζει το φως.

Επιθυμούσε διακαώς να δημιουργήσει ένα τέλειο πλάσμα που όμοιό του δεν υπάρχει και έτσι θα έβγαινε από το σκοτάδι και θα γινόταν επιτέλους αποδεκτός από τον περίγυρο. Έτσι, κάθε βράδυ, μόλις το ρολόι της εκκλησίας χτυπούσε δώδεκα φορές έβγαινε έξω και μάζευε κομμάτια από συναισθήματα και τα χαρακτηριστικά τους. Τα έβαζε όλα σε ένα μεγάλο καλάθι και έπειτα τα συγκέντρωνε στο εργαστήριό του.

Όλη τη μέρα, δούλευε σκληρά. Έκοβε, έραβε, κολλούσε, μεταμόρφωνε. Τίποτα δεν μπορούσε να τον σταματήσει: λίγη αγάπη, λίγο πάθος,  λίγος πόνος, λίγο έρωτας, λίγη συμπάθεια, λίγη λύπη, λίγο ζήλια, λίγο θυμός, λίγο φόβος, λίγο θαυμασμός, λίγη ευτυχία, λίγη ντροπή… Δούλευε ασταμάτητα με σκοπό να κάνει την ανατροπή.

Οι μέρες περνούσαν και ο Λανθεστάιν εργαζόταν πυρετωδώς, είχε τόσο πολύ αφοσιωθεί σε αυτό που έκανε, που κάποιες φορές έκανε μέρες να φάει. Και όσο παθιαζόταν τόσο ξεχνούσε τον εαυτό του. Όσο επιθυμούσε διακαώς την αναγνώριση, τόσο έχανε το δρόμο του. Ο πόνος της απόρριψης είχε σκληρύνει την καρδιά του. Μαζί με το κορμί του άφηνε και αυτή να λιμοκτονεί. Μια σκέψη μόνο είχε στο μυαλό του: Αναγνώριση!

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων που όταν τους γίνεται εμμονή η αναγνώριση ξεχνούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσηλώνονται στο δέντρο και ξεχνάνε ότι υπάρχει και δάσος γύρω από αυτό. Χάνουν έτσι την ισορροπία τους.

Ρώτα το παραμύθιΜετά από πολλή δουλειά και κόπο η μεγάλη μέρα για το Λανθεστάιν έφτασε ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε. Το δημιούργημα του ήταν έτοιμο. Ένα πλάσμα μοναδικό που προερχόταν από όλα τα συναισθήματα και τα χαρακτηριστικά τους. Του έδωσε πνοή και το Πλάσμα άνοιξε τα μάτια του. Κούνησε τα χέρια του. Άρχισε να αναπνέει.

Ο Λανθεστάιν με κομμένη την ανάσα το παρατηρούσε μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο αφού ούτε τα παράθυρα δεν άνοιγε. Και τότε το Πλάσμα σηκώθηκε. Και ο Λανθεστάιν πάγωσε. Είχε τέτοια εμμονή που δεν παρατηρούσε, δεν έβλεπε τι έφτιαχνε. Αυτό που είχε μπροστά του δεν ήταν αυτό που περίμενε. Η ειδεχθής όψη του το καθιστούσε ένα τέρας! Ναι, ένα τέρας! Τρομαγμένο κρύφτηκε σε μια γωνία. Φοβήθηκε! Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Απέρριψε το ίδιο του το δημιούργημα.

Απόρριψη! Όπως οι άνθρωποι είθισται να κάνουν όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένουν ή όταν κάτι δεν τους αρέσει.

Το Πλάσμα, μόνο και εγκαταλελειμμένο, χωρίς να ξέρει που βρισκόταν, σαστισμένο έσπασε την πόρτα και άρχισε να περιφέρεται στους δρόμους την πόλης ζητώντας βοήθεια. Όμως κανείς δεν το πλησίαζε. Όλοι έτρεχαν τρομαγμένοι μακριά του. Το Πλάσμα χωρίς όνομα, χωρίς ταυτότητα. Η απόρροια όλων των συναισθημάτων. Ήταν ταυτόχρονα όλα τα όμορφα και τα άσχημα μαζί. Ισορροπία. Μόλις όμως άπλωνε το χέρι του σε κάποιον αυτός το έδιωχνε, δεν το αποδεχόταν. Όπως συμβαίνει με τα λάθη.

Οι μέρες περνούσαν και το Πλάσμα συνέχισε να τριγυρνάει μόνο του στους δρόμους  ψάχνοντας επι ματαίω να βρει κάποια ανταπόκριση, έσω ένα βλέμμα συμπάθειας.

Ήταν ένα τέρας, το δημιούργημα του τρωγλοδύτη Λανθεστάιν, ήταν ένα Λάθος! Όλοι το φοβόταν. Ακόμα και ο δημιουργός του το εγκατέλειψε και το άφησε στο έλεος της σκληρής πραγματικότητας. Αν όμως κάποιος κατάφερνε να το κοιτάξει κατάματα θα έβλεπε τα υγρά του μάτια που ικέτευαν για αποδοχή. Κανείς δεν καταλάβαινε ότι αν σταματούσε να φοβάται και το αποδεχόταν θα ήταν αρκετό για να αλλάξει μορφή και να σταματήσει να είναι τρομακτικό στην όψη. Όπως συμβαίνει και με τα λάθη μας. Όταν σταματήσουμε να τα αποφεύγουμε και πάψουμε να εθελοτυφλούμε τότε θα μπορέσουμε να τα κατανοήσουμε και τότε εκείνα θα αλλάξουν μορφή. Και θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

antique crumpled crumpled paper dirty

Το Πλάσμα ήταν δημιούργημα των συναισθημάτων και των χαρακτηριστικών τους. Ήταν το παιδί τους. Ήταν όλα και τίποτα μαζί. Ένα ένα κομμάτι είχε αποσυνδεθεί και έπειτα σμιλευτεί από το Λανθεστάιν. Τροφή του ήταν ο φόβος και η ξεροκεφαλιά ενώ η κατανόηση γλύκαινε τη γεύση του και το μάθημα ζέσταινε την καρδιά του. Μάταια προσπαθούσε παρέα με την εξήγηση να κάνει τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι δεν ήταν τόσο κακό όσο φαινόταν. Όλοι συνέχιζαν να το διώχνουν. Και ποιος άλλωστε να τους αδικήσει! Χρειάζεται ωριμότητα ούτως ώστε να αποδεχτεί κάποιος το λάθος είτε είναι δικό του είτε προέρχεται από κάποιον άλλο!

Πόσοι είναι αλήθεια αυτοί από εμάς που μπορούμε να αποδεχτούμε ένα Λάθος; Πόσοι αυτοί που καταλαβαίνουμε το γεγονός ότι είναι κομμάτι των συναισθημάτων μας και ότι όσο και να προσπαθήσουμε δεν μπορούμε να το αποφύγουμε σε όλες του τις εκφάνσεις! Κάνουμε λάθη από έρωτα, από θυμό, από παρανόηση, από δειλία, από ξεροκεφαλιά, από φόβο ή απλά από την προσπάθεια να (από)δείξουμε. Λάθη, λάθη, λάθη…

Η Ώρα περνοδιάβαινε, το κρύο ήταν τσουχτερό, το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά και το Λάθος σε μια γωνία πίσω από κάτι κάδους σκουπιδιών κοιμόταν! Τα δάκρυα είχαν παγώσει στο πρόσωπο του. Δίπλα του σε ένα άδειο βαρέλι είχε ρίξει ένα κομμάτι από την αγάπη, λίγο πάθος και μια μεζούρα καλοσύνη. Τα περιέλουσε με κατανόηση και έριξε μέσα τον έρωτα για να ανάψει η φωτιά. Ο ύπνος το είχε πάρει μέσα στα δάκρυα και το παράπονο. Δεν ήταν κακό, ήταν δημιούργημα τους, γιατί δεν το ήθελαν…

Και τότε, ακούστηκε ο ψίθυρος του ανέμου που έγινε αντίλαλος στα σκοτεινά σοκάκια:

«Ποιος είναι αυτός που μπορεί να μας πει τι είναι σωστό τι λάθος;»

 Τα συναισθήματα τον άκουσαν και συμπλήρωσαν:

«Ποιος είναι αυτός που δεν τα θυσίασε όλα στο  βωμό  του  Εγωισμού του;»

Η πραγματικότητα κούνησε το κεφάλι της και ψιθύρισε: «Ποιος  είναι αυτός  που  απλά  το  αποδέχτηκε;» Η σιωπή με την παρουσία της έδωσε την απάντηση της!

Έτσι δε μας δίδαξαν άλλωστε στην παιδική μας ηλικίας; Σε ποιόν δε φώναξαν όταν ήταν μικρό παιδάκι και έσπασε εκείνο το ποτήρι από απροσεξία; Ποιος είπε «δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά πρόσεξε να μην ξανασυμβεί», αλλά αντί αυτού άκουσε: «Γιατί το έκανες, γιατί είσαι τόσο απρόσεχτος;» σα να ήλθε η συντέλεια του κόσμου; Και από τότε το κουβαλάει μέσα του. Θεωρεί το λάθος αρκετό για να στήσει  τον εαυτό του στον τοίχο και να αυτομαστιγωθεί.

pexels-photo-4640841.jpeg

Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου χάιδεψαν απαλά το πρόσωπο του. Ο Λανθεστάιν άνοιξε τα μάτια του αργά και τεντώθηκε νωχελικά. Ούτε που κατάλαβε πώς κοιμήθηκε. Δύο μέρες τώρα, μετά από αυτό που έγινε με το Λάθος, δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Δεν το χωρούσε ο νους του αυτό που του έλαχε. Και από την άλλη ένιωθε άσχημα για τον τρόπο που το αντιμετώπισε. Το έδιωξε μακριά του προτού καλά καλά του μιλήσει. Το Λάθος ήταν το δικό του δημιούργημα έπρεπε να το παραδεχτεί και έπειτα αποδεχτεί. Μετά θα έβρισκε τη λύση. «Που να έχει πάει τώρα;» Σκεφτόταν ξανά και ξανά. «Και αν έχει κάνει σε κάποιον κακό; Και μάθαιναν ότι είμαι ο δημιουργός του; Όχι, όχι δεν μπορώ ούτε καν να το σκεφτώ, πρέπει να το βρω, να το φέρω πίσω στο εργαστήριο και μετά θα δω τι θα κάνω».

 Το Λάθος υπάρχει μέσα μας. Είναι ένα κομμάτι φτιαγμένο από τα συναισθήματα μας. Η μη αποδοχή του το καθιστά τροχοπέδη στην εξέλιξη μας. Όσο και να προσπαθούμε δεν μπορούμε να το αποφύγουμε γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι. Η ζωή εξάλλου δεν έχει οδηγίες χρήσεως. Ένα tabula rasa είναι που πάνω του δια-γράφουμε τη δική μας πορεία. Τις περισσότερες φορές ζητάμε και περιμένουμε από τους άλλους τη συγγνώμη ,την ευκαιρία και την αποδοχή. Δεν βλέπουμε ότι όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε εμάς. Εμείς πρέπει να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας και να τον αποδεχτούμε με τα λάθη μας. Το παρελθόν δεν αλλάζει, τα λάθη όμως ξεθωριάζουν όταν τα κατανοούμε και μαθαίνουμε από αυτά. Οι άνθρωποι της ζωής μας είναι η επέκταση μας και όταν αξίζει να μείνουν σε αυτή αγαπάνε και τα λάθη μας, γιατί είναι ένα κομμάτι μας, αν έλειπε η θέση του θα ήταν κενή και ποιος νοιάζεται αληθινά για έναν ακρωτηριασμένο άνθρωπο;

Αποδεχόμαστε αυτό που είμαστε για να μας αποδεχτούν και οι άνθρωποι που αξίζει να μείνουν στη ζωή μας. Δεχόμαστε τα λάθη μας γιατί έτσι μπορούμε να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι, να απελευθερωθούμε, να προχωρήσουμε. Η επίγνωση και η αποδοχή εξάλλου δείχνουν το δρόμο προς την ωριμότητα.

Το λάθος αν το διαχειριστούμε σωστά γίνεται όπλο στα χέρια μας και αρωγός για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να κτίσουμε  πιο  δυνατές και υγιείς σχέσεις.

Πώς θα μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας αν δεν κάνουμε εκείνο το λάθος που θα κάνει την ανατροπή; Πώς θα μάθουμε τους ανθρώπους μας και τα όρια τους αν δεν γίνει αυτό το λάθος της άγνοιας; Πώς θα μάθουμε τι ενοχλεί εμάς και τους άλλους αν δεν πατήσουμε εκείνη τη λεπτή γραμμή της οριοθέτησης;

Και έτσι ο Λανθεστάιν κίνησε γη και ουρανό για να βρει το Λάθος. Μέχρι που το είδε σε μια σκοτεινή γωνιά πίσω από κάτι βαρέλια να έχει κουλουριαστεί φοβισμένο. Το πλησίασε σιγά-σιγά και για πρώτη φορά το αντίκρυσε κατάματα. Τα μάτια του ήταν υγρά. Έκλαιγε. Και τότε η καρδιά του ράγισε.

«Πώς είναι δυνατόν να φερθώ τόσο παρορμητικά» σκέφτηκε. Άπλωσε το χέρι του προς εκείνο. Το Λάθος το άρπαξε και μετά μαζί αγκαλιά χάθηκαν στα σοκάκια της πόλης. Κανείς δεν τους είδε ποτέ ξανά.

Μονάχα κάποιες φορές ο άνεμος συνέχισε να ψιθυρίζει κάποια βράδια χωρίς φεγγάρι «Ποιος είναι αυτός που θα μας πει τι είναι σωστό τι λάθος;»

Άννα Μουσογιάννη

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: