Άλμα στο τετράγωνο

Η Αγγελική Μπεμπλιδάκη για την ποιητική συλλογή της Αντωνίας Παπαδοπούλου

«Κάνε το κάρβουνο των απλών, συνηθισμένων λέξεων, ποιητικά διαμάντια…»

Παρέμβαση της Αγγελικής Μπεμπλιδάκη στην εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα* για την παρουσίαση του βιβλίου της Αντωνίας Παπαδοπούλου, Άλμα2

«Λοιπόν», είπε ο δάσκαλος, «θα παίξουμε τώρα ένα παιχνίδι. Η μία θα κλείσει τα μάτια της και θα κάνει πως είναι τυφλή. Η άλλη θα είναι η οδηγός, που έχει την υποχρέωση να την καθοδηγήσει με ασφάλεια στο δρόμο που θα πορευτούν».

Έτσι έγινε η πρώτη μας συνάντηση με την Αντωνία. Στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής των Εκδόσεων Ραδάμανθυς στα Χανιά όπου και οι δυο ψαχνόμαστε. Και ψάχναμε. Τι; Τον εαυτό μας; Τις δυνατότητες μας; Τα θέλω μας;  Να ξεπεράσουμε τους  φόβους μας;

Πάντως η Αντωνία με πήρε από το μπράτσο και με οδήγησε. Κι εγώ μετά τον πρώτο δισταγμό – «ποια να ‘ναι αυτή η άγνωστη; Δεν μπορεί αυτή να με κρατήσει. Θα με αφήσει σίγουρα να πέσω σε κανένα σκαλοπάτι» – αφέθηκα στα χέρια της. Εκείνη τη μέρα με οδήγησε με ασφάλεια μέσα από το παιχνίδι μας, στον σωστό προορισμό.

Στη συνέχεια πορευτήκαμε μαζί στο εργαστήρι. Γνωρίσαμε η μια την άλλη καλύτερα μέσα από την προσωπική γνωριμία, αλλά και μέσα από τα γραψίματα. Την πρώτη φορά που την άκουσα να διαβάζει ένα από τα ποιήματά της εντυπωσιάστηκα. Θυμάμαι την κουβέντα του δασκάλου: Εμένα πάντως με εκφράζει απόλυτα αυτό το ποίημα.

Πώς τα κατάφερε με δυο κουβέντες, να περιγράψει συναισθήματα, ιδέες, περίπλοκες καταστάσεις. Πως τα καταφέρνουν οι ποιητές να πούνε πράγματα που ταυτίζεσαι μαζί τους, που σε συγκινούν, που σε παρηγορούν!

Στην συνέχεια η Αντωνία, μας δήλωσε ευθαρσώς, ότι αυτή μόνο με τον συνοπτικό τρόπο της ποίησης μπορεί να εκφραστεί. Και αισθάνθηκα πολύ περήφανη που όταν αποφάσισε να εκδώσει τον πρώτο κύκλο ποιημάτων της υπέβαλε τα έργα της πρώτα στην βάσανο και τον σχολιασμό του εργαστηρίου.

Αγγελική Μπεμπλιδάκη

Πώς να ξεχάσω τις συναντήσεις μας στο εγκαταλειμμένο θεατράκι (δεν ξέρω αν συμβαίνει και αλλού, αλλά τα Χανιά έχουν το προνόμιο να έχουν πανάκριβα χρυσοπληρωμένα έργα, που ρημάζουν αχρησιμοποίητα). Εκεί λοιπόν μια ανάσα δρόμο από την πόλη που ακόμα κι οι γείτονες αγνοούν την ύπαρξη του, στο ξεχασμένο θέατρο,  πάνω στα τσιμεντένια θεωρεία, δίπλα στα πεύκα και αγναντεύοντας τη θάλασσα, θυμάμαι να μας διαβάζει στίχους και να μας ρωτά για τις κρητικές λέξεις και εκφράσεις που ψάχνει, που ανιχνεύει, που προσπαθεί να τις κατακτήσει, να τις κάνει κτήμα της και να τις χρησιμοποιήσει.

Κι ωσάν σκεφτείς τση φίλους που έχεις κάνει,

Μια δράκα μόνο μα αρκεί

Και το παράσημο τσ’ αγάπης, επάξια το φορεί,

γράφει στο κρητικό της ποίημα.

-Τι σε κάνει να θέλεις να γράψεις κάτι σημαδεμένο από την τοπική μας διάλεκτο; την ρώτησα.

-Η Κρήτη είναι ο τόπος που επέλεξα να ζήσω. Και μου έχει δώσει πολλά. Είναι ένας τρόπος ανταπόδοσης για  όσα μου πρόσφερε. Κι ένας τρόπος αναγνώρισης ότι είμαι πια κομμάτι της.

Με το που φθινοπώριασε το εγκαταλείψαμε το θεατράκι μας και μεταφερθήκαμε στην πόλη. Αναλογίζομαι ένα πρωϊνό. Ο καιρός κρύος. Εμείς να τουρτουρίζουμε, αλλά να επιμένουμε: να διαβάζουμε στίχους να τους αναλύουμε και να σχολιάζουμε το περιεχόμενο:

Με τ’ άστρα θα συμφωνήσω

Και την θάλασσα θα νανουρίσω

Ποιο πέλαγος και ποιος ωκεανός;

Ένα ποτάμι μπλε!

Τι θέλεις να πεις, γιατί το λες έτσι, εμείς πάντως δεν το καταλαβαίνουμε έτσι. Το  αντιλαμβανόμαστε αλλιώς. Έτσι, ανάμεσα σε θέσεις και αντιθέσεις δηλαδή μέσα στον δημιουργικό διάλογο του εργαστηρίου ακούσαμε κάποια στιγμή την Αντωνία να αναρωτιέται για την πιθανότητα και την δυνατότητα της έκδοσής τους.

Εκδόσεις Ραδάμανθυς

Να το λοιπόν το πόνημα: «Άλμα». Και  στο τετράγωνο μάλιστα. Εγώ το λέω άλμα ψυχής. Το κοιτώ, το κρατώ, το ξεφυλλίζω και το καμαρώνω. Θυμάμαι τις απαγγελίες, τα σχόλια, τις κουβέντες μας. Αναγνωρίζω  τις στιγμές. Χαίρομαι για την συμμαθήτριά μου. Που ξεπέρασε φόβους κι αναστολές. Που τόλμησε.

Κι αναρωτιέμαι για τον άνθρωπο και την φύση του. Που από την αρχή της ύπαρξής του θέλει κάτι τι παραπάνω από αυτό που είναι. Που δεν του αρέσει να είναι ζούδι, να χαμοκυλιέται στο χώμα.  Που πορεύεται πάνω στη γη μα το βλέμμα του είναι στραμμένο στον ουρανό. Και βρήκε τρόπους να εκφράσει αυτό το ανείπωτο που κρύβει μέσα του και τον σπρώχνει παραπέρα. Μακρύτερα, ψηλότερα. Μοναδικό όχημα, η τέχνη. Η οποιαδήποτε τέχνη. Γιατί  είναι αυτή που τον βγάζει από τα μικρά, τα υποχρεωτικά. Τον φέρνει πέρα από το ένστικτο της  επιβίωσης. Τον ανεβάζει από τη γη. Και του δείχνει ότι μέσα του εκτός από το χώμα έχει και κάτι τις άλλο. Μια ανάσα, θεϊκή, πνευματική, πέστε την όπως θέλετε. Αλλά είναι κάτι ανώτερο. Δεν την θυμόμαστε συχνά είναι αλήθεια. Την παραμελούμε με τα προσωπικά μας προβλήματα.

Πώς να σκεφτείς παραπέρα, παραπάνω, όταν η ανεργία, η ανασφάλεια, οι φόροι και οι διαρκείς  υποχρεώσεις σε καρτερούν; Ωστόσο, είναι η τέχνη που σε βοηθά να ξεκολλήσεις από την καθημερινότητα. Που σε παρηγορεί και σε βοηθά να την αντέξεις. Και είναι αυτή που σε σηκώνει από την φθαρτή σου διάσταση. Φτάνει να το τολμήσεις. Φτάνει να μην το φοβηθείς. Γιατί κατά που λέει και η Αντωνία «περίσσιες άγκυρες μαγκώνουν την ψυχή μας και δεν την αφήνουν ν’ ανέβει».

Εκδόσεις Ραδάμανθυς

Η ποίηση, οι τέχνες είναι ένας τρόπος να αφήσουμε τις άγκυρες πίσω μας. Ν αφήσουμε τα σίγουρα που μας κρατούν δεμένους και τελματωμένους και να αγωνιστούμε για άλλα πιο ψηλά. Μπορεί να είναι πιο επισφαλή αυτά, αλλά η αναζήτησή τους δικαιώνει  το όνομα που φέρουμε: άνθρωπος: είναι, κατά μία εκδοχή, αυτός που κοιτά ψηλά.

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Σε μιαν άκρη τελειωμένη

Και μια άλλη αραχνοΰφαντη πολύ

Δίχως τέλος και αρχή

Στα Χανιά οι ομιλητές στην αντίστοιχη εκδήλωση τέλειωσαν με μια προτροπή: «Πέτα». Κι  εγώ το ίδιο θα πω: Πέτα Αντωνία μου, πέτα. Κάνε το κάρβουνο των απλών, συνηθισμένων λέξεων, ποιητικά διαμάντια και βοήθησε ν’ απλωθεί το φως παντού…

*Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Αναζήτηση», στο LIFE Jazzy Bar στην Πετρούπολη την Τετάρτη 27/6/2018. Μίλησαν για το βιβλίο οι: Παναγιώτης Δημητράς, εκπρόσωπος Ελληνικού Παρατηρητηρίου Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), Αντώνης Κυρίκος, δημοσιογράφος, Αγγελική Μπεμπλιδάκη, εθελόντρια των «Γιατρών του Κόσμου» και του δικτύου «Διαβάζω για τους άλλους», αρθρογράφος στα Χανιώτικα Νέα, και η ποιήτρια Αντωνία Παπαδοπούλου.  


Για να προμηθευτείτε το βιβλίο συμπληρώστε τη φόρμα επικοινωνίας ή καλέστε στο 6983 091 058

τιμή βιβλίου: 9,90 + έξοδα αποστολής

Αγορά με αντικαταβολή: 5,00

Αγορά με εξόφληση μέσω τράπεζας: 3,00 ευρώ.

[Λογαριασμοί κατάθεσης]

Εθνική: 489/006615-04

και IBAN GR95 0110 4890 0000 4890 0661 504

Πειραιώς: 6569-102972-851

και IBAN GR24 0171 5690 0065 6910 2972 851

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s