Τέχνες

Η ενωτική δύναμη του χορευτικού έρωτα

Tango

Ralf Sartori & Petra Steidl

Το τανγκό που περιγράφουμε εμείς, εμφανίζεται στα καυτά χωνευτήρια της περιοχής του Rio de la Plata όπου ζούσαν μετανάστες, και πιο συγκεκριμένα στα arrabales (προάστια) του Μπουένος Άιρες, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Όπως δείχνει η αλματώδης εξάπλωσή του, είναι ένας διεθνής χορός που δεν υπέκυψε όμως ποτέ σε κάποιους κανόνες. Αυτός είναι ο λόγος που το τανγκό δεν υπάρχει έτσι απλά, αλλά παραμένει ακόμα ένας χορός ζωντανός και επίκαιρος.

Οι αρχές στις οποίες βασίζεται είναι διαχρονικές και διεθνείς. Είναι η χορευτική ιστορία του έρωτα με τις διάφορες αποχρώσεις του, που επαναλαμβάνεται αιώνια μεν αλλά πάντα ποικιλότροπα και με νεωτερισμούς. Αντικατοπτρίζει τη στιγμιαία πραγματικότητα της συμπεριφοράς μας απέναντι στον ερωτικό μας σύντροφο. Όμως, για να μπορέσει να εξελιχθεί, απαιτεί από εμάς να φτιάξουμε την ιδανική μορφή του έρωτα και να την εκδηλώσουμε μέσα από την τεχνική μας στο χορό.

τανγκόΣε προσωπικό επίπεδο το τανγκό απαιτεί από τον άνδρα, πέρα από τις τυπικά ανδρικές ιδιότητες-όπως είναι η αποφασιστικότητα και η ετοιμότητα καθοδήγησης-ένα υψηλό αίσθημα ευαισθησίας, προσφοράς και αφοσίωσης και από τη γυναίκα την ανδρική ικανότητα στην τυπολογία της στάσης και της κίνησης, καθώς και το στοιχείο της πειθαρχίας.

Η εκμάθηση του τανγκό απαιτεί και από τους δύο τόσο τη διαφοροποίηση των ανδικών χαρακτηριστικών στοιχείων, όσο και των γυναικείων, την αφοσίωση σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή και την ένταξη στη συγκεκριμένη κατάσταση. Ο ένας μαθαίνει από τον άλλο και οι δύο αναπτύσσουν τις ανδρικές και γυναικείες πλευρές του εαυτού τους, που θα τους οδηγήσουνε σε μια εσωτερική ένωση. Αλλά και εξωτερικά, το τανγκό απαιτεί στο επίπεδο του ζευγαριού-όσο αφορά την έλξη ανάμεσα στους δυο-τον μέγιστο βαθμό πολικότητας του ανδρικού και του γυναικείου στοιχείου από δύο διαφορετικά άτομα, τον άνδρα και τη γυναίκα.

Σε εσωτερικό επίπεδο, το τανγκό προωθεί την ένωση του άνδρα με τη γυναίκα και μάλιστα βάσει της μέγιστης εξωτερικής διαφοροποίησης. Σε επίπεδο ζευγαριού, ο άνδρας είναι εκείνος που προβάλλεται ως ιδιαίτερα αρσενική μορφή και η γυναίκα ως ιδιαίτερα θηλυκή. Εκείνος εμφανίζεται ενεργητικός, καθοδηγητικός. Εκείνη εμφανίζεται παθητική, παραδομένη. Όμως κάτω από την επιφάνεια, για να μπορέσει να την καθοδηγήσει, εκείνος εμπνέεται από τη δική της αφοσίωση. Με αυτό τον τρόπο η δική της δεκτικότητα και η «παθητική στάση» μετατρέπεται σε ενεργητική.

(Απόσπασμα από το βιβλίο: Ralf Sartori & Petra Steidl, Tango, η ενωτική δύναμη του χορευτικού έρωτα)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s