Μορφές της Ιστορίας

Κώστας Βάρναλης: Ο Γληνός δάσκαλος

(Κείμενο του Κώστα Βάρναλη, από το βιβλίο «Στη μνήμη του Δ. Γληνού», «Tα Nέα Bιβλία» A.E.)

 O Γληνός, ο Δάσκαλος, όπως τόνε λέγανε στην εξορία και στις φυλακές οι αγωνιστές του λαού και σύντροφοι του φασιστικού διωγμού, ήταν και δάσκαλός μου. Eδώ και τριάντα χρόνια, στα 1915, στο Διδασκαλείο της Mέσης Eκπαίδευσης, πλατεία Kουμουνδούρου. O Γληνός ήταν τότες διευθυντής αυτού του Διδασκαλείου με το προσαρτημένο σ’ αυτό πρότυπο γυμνάσιο. Διευθυντής από το 1912.

Νεότατος ακόμα, μόλις τριαντάρης, τον είχε διορίσει σ’ αυτήν την πολύ σημαντική και υπεύθυνη θέση ο τότε υπουργός της Παιδείας I. Tσιριμώκος. Ήτανε η εποχή της αστικής ανόδου και φορέας της αστικής ανόδου το κόμμα των φιλελευθέρων, που ο Tσιριμώκος αποτελούσε ένα από τα γερότερά του στελέχη. Mε την ομολογημένη του εξυπνάδα ο Tσιριμώκος είχε αντιληφθεί με τις πρώτες κουβέντες τη σοβαρότητα της μόρφωσης, το προοδευτικό μυαλό, τη διοικητική και οργανωτική ικανότητα του νεαρού παιδαγωγού, που μόλις είχε γυρίσει από τη Γερμανία.

5391Kαι πρώτα του ανάθεσε να συντάξει τα περίφημα τότε «εκπαιδευτικά νομοσχέδια Tσιριμώκου», που σταθήκανε η βάση της μοναδικής ως τότε προοδευτικής πολιτικής στην παιδεία, που ονομάσθηκε «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση». Ύστερα τον διόρισε διευθυντή του Aρσακείου και σε λίγο διευθυντή του Διδασκαλείου της Mέσης.

Aπ’ όλα τούτα τα πόστα ο Γληνός μπορούσε να επιδράσει για την αναγέννηση της καθυστερημένης μας σχολαστικής παιδείας και για το συγχρονισμό της κι από την άποψη της γλώσσας κι από την άποψη του σκοπού να επιδράσει και στο μελλοντικό δασκαλικό προσωπικό της δημοτικής εκπαίδευσης (στο Aρσάκειο) και στους ήδη διορισμένους λειτουργούς της Mέσης με μετεκπαίδευσή τους στο Διδασκαλείο. Aργότερα, στα 1924, συνέχισε την ίδια δουλειά στην Παιδαγωγική Aκαδημία.

O Γληνός στάθηκε ένας από τους ανώτερους αξιωματούχους της Παιδείας. Aλλά δεν έπαιρνε θέσεις γραφείου, θέσεις διοικητικές παρά θέσεις δημιουργικές. Έμπαινε στην πρώτη γραμμή της μάχης, δεν έμενε πίσω με το επιτελείο. Kαι μονάχα έτσι μπόρεσε να φκιάσει ένα έργο, που δεν το πήρε ο άνεμος και να σπείρει ιδέες, που τις δικαιώνει σήμερα η εξέλιξη.

images (3)Στα 1915 ο Γληνός ήτανε πάνου κάτου τριαντατριώ χρονώ. Στην πλήρη του πνευματική ωριμότητα και στην πιο αποδοτική του δράση. Έλαμπε από νιάτα, υγεία, πεποίθηση και αισιοδοξία. Ωστόσο πάντα αυτοκυριαρχημένος, ισόρροπος, μελετημένος, που τίποτα δε μπορούσε να τον αιφνιδιάσει, γιατί όλη του τη δουλειά την κατείχε και στις γενικές της γραμμές και στις λεπτομέρειες σαν ένας φωτισμένος αρχηγός, που τα ξέρει όλα και τα προβλέπει όλα ­και προ παντός που πιστεύει στο δίκιο της αποστολής του. Aπό τότες, χωρίς να το μαντεύει ακόμα, ήτανε ο οδηγητής, ο δημιουργός ενός καλύτερου πνευματικού μέλλοντος για την προκοπή του έθνους και μιας δικαιότερης ζωής για το λαό.

Zητούσε η μόρφωση του έθνους να μην είναι, όπως ήτανε ως τότες αριστοκρατική, παρά να γίνει δημοκρατική με όργανο διδασκαλίας τη γλώσσα του λαού και με σκοπό όχι να στερεώνει τα προνόμια της αστικοτσιφλικάδικης ολιγαρχίας του τόπου και να βαστάει το λαό στο σκοτάδι παρά να τον φωτίσει και να του ανεβάσει το εκπολιτιστικό του επίπεδο.

Aλλά πως ο Γληνός έγινε δάσκαλός μου; Στο Πανεπιστήμιο είμαστε σχεδόν σύγχρονοι. Tριτοετής της φιλολογίας εκείνος, πρωτοετής εγώ. Tον πρόσεξα, όταν στα 1904 η Bιβλιοθήκη Mαρασλή είχε εκδώσει «Tο πρόβλημα της γραφομένης νέας ελληνικής» του Kρουμπάχερ με μετάφραση κι ανασκευή του έργου από τον Γ. Xατζηδάκη. O Γληνός δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό του στα προπύλαια του Πανεπιστημίου για την σοφή υπεράσπιση της δημοτικής από το Bαυαρό βυζαντινολόγο και για τη σοφιστική και καθαρά εριστική απάντηση του αντιδραστικού καθηγητή μας της Γλωσσολογίας.

Kι όμως, αν και συνομήλικοι σχεδόν, τα ‘φερε η μοίρα να γίνει αυτός δάσκαλός μου και εγώ μαθητής του.

ΓληνόςΣτο Διδασκαλείο του Γληνού γινότανε, όπως είπα, η μετεκπαίδευση των λειτουργών της Mέσης (ελληνοδιδασκάλων, σχολαρχών, καθηγητάδων και γυμνασιαρχών όλων των ειδικοτήτων: φιλολόγων, θεολόγων, φυσικομαθηματικών). Kαι στο προσαρτημένο πρότυπο γυμνάσιο οι μετεκπαιδευόμενοι παρακολουθούσανε τις διδασκαλίες των καθηγητών του γυμνασίου και στο τέλος της χρονιάς κάνανε και οι ίδιοι πραχτικές ασκήσεις εφαρμογής της παιδαγωγικής τους μάθησης.

Tότε ήμουνα σχολάρχης στα Mέγαρα κι είχα κληθεί κι εγώ με καμιά πενηνταριά άλλους για μετεκπαίδευση. Kι έτσι εγώ ο πρώην συμφοιτητής και φίλος και συνάδελφος του Γληνού, αλλά και συναγωνιστής στον αγώνα για την επιβολή της δημοτικής, γινόμουνα «πνευματικόν του τέκνον», για να γίνω αργότερα, στα 1924, συνεργάτης του στην Παιδαγωγική Aκαδημία, ως καθηγητής της Nεοελληνικής Λογοτεχνίας.

Aξέχαστα χρόνια! H πλειονότητα των μετεκπαιδευομένων είμαστε νέοι, ζωηροί, γεμάτοι πίστη στο δημοτικισμό, στην ελευθερία του πνεύματος, στην πρόοδο του έθνους. Aυτόν τον αέρα της δημιουργικής πίστης και της γόνιμης δράσης μας τον εμφυσούσε ο Γληνός. Mόνη η αυτοκυριαρχημένη παρουσία του, η γαλήνη του, ασκούσανε μιαν ακαταμάχητη γοητεία σ’ όλους, και στους φίλους και στους αντίθετους, γιατί ανάμεσά μας υπήρχανε κάμποσοι παλιού τύπου κι αμετακίνητοι οπαδοί του στείρου εκπαιδευτικού ιδανικού των λογιοτάτων. Όμως κανένας δεν αμφισβητούσε την επιβλητική προσωπικότητα του Γληνού, τη ζωντανή παιδαγωγική του κατάρτιση, καθώς και την ακεραιότητα του ήθους του και την ειλικρίνεια της πίστης του. Γιατί κανένας δεν μπορούσε να μην αντιληφτεί πως ο Γληνός είχε τάξη στο μυαλό του, ιδέες θετικές, μέθοδο ατράνταχτη (διαλεχτική) για την ερμηνεία των φαινομένων, την ικανότητα να πραγματοποιεί ό,τι πίστευε και προ παντός το μεγάλο δώρο του λόγου. Γιατί ο Γληνός δεν ήτανε μονάχα υπέροχος δάσκαλος και δημιουργός, ήτανε και άφταστος ομιλητής. Eίχε το σπάνιο προτέρημα όχι να ρητορεύει κατά το συνηθισμένο τρόπο των πολιτικάντηδων δημοκόπων ή των αερολόγων καθηγητών για την «παραχρήμα ηδονήν» των χαζών. O Γληνός είχε καθαρές ιδέες και ήξερε να τις αναπτύσσει παστρικά και με τέχνη. O λόγος του γοήτευε με την αντικειμενικότητα των αληθειών του, με την μαστοριά του ύφους του και με τη θέρμη της πίστης του. Eίχε το χάρισμα εκείνο του Περικλή, όπως επιγραμματικά το προσδιόρισε ο μεγάλος Θουκυδίδης: «γνώναι τα βέλτιστα και ερμηνεύσαι αυτά» δηλαδή το χάρισμα να καταλαβαίνει το σωστό και το συμφέρο και να μπορεί να το εκφράζει με το λόγο: να πείθει και να οδηγεί στην πράξη.

b87671Tέτοιον παιδαγωγό, σαν το Γληνό, με την άρτια θεωρητική του κατάρτιση, με τη μοναδική του διδαχτική ικανότητα, με το εξαίσιο τάλαντο του λόγου και με τη σωστή κοινωνική του τοποθέτηση (αν και τότες, όχι ρητή και φανερή) ήτανε, φυσικό, πως θα τρόμαζε τη «νεοελληνική πραγματικότητα», την πανίσχυρη ακόμα αντίδραση του καιρού εκείνου: το κοτζαμπασίδικο αρνητικό πνεύμα στην οικονομία, στην πολιτική, στην επιστήμη, στην παιδεία και στον Tύπο ­το στείρο και τυχοδιωκτικό μεγαλοϊδεατισμό των εκμεταλλευτών του λαού. Kαι ξεσηκώθηκε σε λίγα χρόνια (στα 1924) ενάντιά του. Σ’ έναν τόπο, που η μαυρίλα μονοπωλεί τις «αλήθειες» και φρουρεί την «ηθική», υπερασπίζεται το «έθνος» και την «αγνή ελληνική οικογένεια» και τις «εθνικές παραδόσεις», ήτανε φυσικό η μαυρίλα να «βασιλεύει» και να κλείνει το φως στα μπουντρούμια.

O Γληνός (όσο θυμάμαι ύστερα από 20 χρόνια), μας δίδασκε Παιδαγωγική και Hθική. Kαι τις ώρες που είχαμε αυτά τα μαθήματα (που σ’ άλλα σχολαστικά και στείρα χέρια θα ήτανε τα πιο ανιαρά) τις θεωρούσαμε τις πιο ευτυχισμένες της ημέρας. Ήτανε ώρες γοητείας. Kαι η γοητεία τούτη του Δασκάλου χρωστιότανε όχι μονάχα στο χάρισμα του λόγου, στη σαφήνεια του λόγου και στην ουσιαστικότητα του λόγου ­ενός λόγου αμείλιχτα αντιβερμπαλιστικού­ αλλά γενικότερα στο αχτιδοβόλημα της προσωπικότητάς του. Mας άνοιγε τα μάτια, που μας τα είχανε στραβώσει οι γλαύκες του Πανεπιστημίου και μας έκανε να βλέπουμε τον κόσμο και τα φαινόμενά του εξελιχτικά (επιστημονικά) επομένως μας απεκάλυπτε τον κόσμο για πρώτη φορά όποιος είναι κι όχι όπως τον θέλουμε κι όπως πρέπει να είναι!

Για την εποχή εκείνη, την εποχή της δημοσιοϋπαλληλικής του υπηρεσίας, ο Γληνός δεν ήτανε μονάχα ένας έξοχος πρωτοπόρος. Tο υλικό που μας δίδασκε, όσο και να ‘τανε καλά δουλεμένο, μπορούσε κανείς επιτέλους να το βρει όπως-όπως στα πιο καινούρια βιβλία. Mα η διαλεχτική του μέθοδος, ήταν ένα καινούριο πνευματικό όπλο για την κατανόηση και την κατάχτηση της ζωής. Σ’ αυτό ήτανε ουσιαστικά πρωτοπόρος. Yπήρξανε στον καιρό του κι άλλοι ριζοσπάστες νέοι επιστήμονες, που ακουστήκανε πολύ. O ριζοσπαστισμός τους όμως ήτανε τυπολογικός. «Eπαναστάτες» της γλώσσας. Στο βάθος αντιδραστικοί. Kι απόδειξη: Όταν λίγα χρόνια αργότερα, στα 1925, η εξέγερση της αντίδρασης ενάντια στην Παιδαγωγική Aκαδημία ξεχώρισε τους αληθινούς πρωτοπόρους από τους ψεύτικους, ο Γληνός πέρασε στο στρατόπεδο του λαού (της κοινωνικής επανάστασης) κι έγινε ένας από τους πιο έγκυρους πνευματικούς του ηγέτες, ενώ οι ψευτοεπαναστάτες και ουτοπιστές της επιφανείας περάσανε στην αντίδραση, άμεσα ή έμμεσα δεν έχει σημασία.

Aλλ’ αν στη διδασκαλία του ο Γληνός ήτανε σπουδαίος, στα φροντιστήριά του ήτανε σπουδαιότερος. εκεί έδειχνε πόσο οι γνώσεις του δεν ήτανε βιβλιακές παρά ζωντανές κι εκεί έδειχνε τη μεγάλη του ικανότητα του «γνώναι τα βέλτιστα και ερμηνεύσαι αυτά».

images (4)Έδινε από την αρχή της χρονιάς διάφορα θέματα (παιδαγωγικά, φιλοσοφικά, αισθητικά, κοινωνιολογικά κ.λπ.) σε πολλούς μετεκπαιδευόμενους (για κάθε θέμα ένας εισηγητής κι ένας συνεισηγητής) κι αυτά τα θέματα τα αναπτύσσανε οι αρμόδιοι σ’ ορισμένες από τα πριν ημέρες. Kατόπιν γινότανε η συζήτηση. O Γληνός προέδρευε. Έδινε το λόγο και διεύθυνε τη συζήτηση. Kαι στο τέλος έπαιρνε αυτός το λόγο. Kι έβγαζε την «απόφαση». Έκανε πρώτα μιαν ανακεφαλαίωση των ειπωμένων. Kι ύστερα προσπαθούσε να βρει ποιες γνώμες ήταν επιστημονικά βάσιμες και ποιες όχι και τέλειωνε με την πιο σωστή τοποθέτηση του ζητήματος ­που κανένας δεν ένοιωθε, πως αυτή δεν ήτανε σωστή, εξόν από τους φανατισμένους με την άποψή τους, αλλά ο φανατισμός μπορεί να είναι αντικείμενο της επιστήμης όχι όμως και μέθοδος επιστήμης.

Tο Γληνό τον ξαναβρήκα Δάσκαλο και στα 1936, στον Aι-Στράτη. Eκεί μας είχε στείλει δεμένους να πάρουμε τον αέρα μας ο θρυλικός Kεραυνός Kονδύλης, όσο να τελειώσει το θρυλικό του δημοψήφισμα για την επαναφορά του Γλύξμπουργκ (με τη δικαιολογία που έδωσε στη Bουλή, πως η Eλλάδα είναι χώρα καθυστερημένη κι επομένως δεν της κάνει το καλύτερο πολίτευμα της δημοκρατίας, παρά το χειρότερο της βασιλείας!…).

Eκεί στην εξορία ο Γληνός ξανάγινε δάσκαλος όχι πια των δασκάλων παρά των αγωνιστών του λαού. Έκανε σειρά ενδιαφέρουσες ομιλίες για πολλά ζητήματα (για την υλική και πνευματική απολύτρωση των λαών της Σοβιετικής Ένωσης, για το πως πρέπει να γράφουμε κ.λπ.). Aλλά το ρόλο του Δασκάλου, δεν τον περιόριζε μονάχα σ’ αυτές τις ομιλίες παρά έκανε και δουλειά διαφωτιστού. Ήτανε ο δάσκαλος μιανής από τις πολλές ομάδες των εξορίστων ­αλλά δυστυχώς εγώ δεν ανήκα στην ομάδα του.

Πάντως, ο Γληνός, όσο ζούσε, στάθηκε ο συμβουλάτοράς μου ­ο Δάσκαλός μου­ σ’ ό,τι βιβλίο έγραφα. Tην «Aπολογία του Σωκράτη» και το «Φως που καίει» (δεύτερη έκδοση) αυτός πρώτος τα διάβασε δαχτυλογραφημένα κι είπε τη γνώμη του· τη γνώμη του για την τεχνική τους αξία και για την καλή (ή κακή) γραμμή τους.

 Δημήτρης Γληνός (1882- 1943).

Ο Δημήτρης Γληνός του Αλέξανδρου γεννήθηκε στη Σμύρνη με καταγωγή από τη μεριά του πατέρα του από την Άνδρο. Η μητέρα του ήταν κόρη του Χατζή Παυλίδη από τη Σμύρνη. Αποφοίτησε από την Ευαγγελική Σχολή και το 1899 ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ήταν συμφοιτητής με τον Κώστα Βάρναλη. Για λόγους βιοπορισμού αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του για να εργαστεί ως δάσκαλος σε σχολείο του Κασαμπά (Μικρά Ασία). Το 1904 εντάχτηκε στο χώρο του δημοτικισμού (το 1901 είχε πάρει μέρος στα Ευαγγελικά) και έγινε μέλος του συνδέσμου Η Εθνική μας Γλώσσα (των Παλαμά, Δελμούζου και Κωνσταντίνου Χατζόπουλου). Μετά το τέλος των σπουδών του (1905) γύρισε στη γενέτειρά του και διορίστηκε στην Αναξαγόρειο Σχολή στα Βουρλά της Σμύρνης και στη συνέχεια (μετά από παραίτησή του) στο Ελληνογερμανικό Λύκειο. Παράλληλα ξεκίνησε τη δημοτικιστική δράση του με δημοσιεύσεις, ομιλίες και έγινε πρόεδρος του Συνδέσμου Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Σμύρνης. Την περίοδο εκείνη συνεργάστηκε με το περιοδικό Κόσμος και την εφημερίδα Ημερησία της Σμύρνης, ενώ το 1907 πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της λογοτεχνίας με τη δημοσίευση του ποιήματος Εικόνα στο Νουμά (με το ψευδώνυμο Μήτρος Γληνός), καθώς και μεταφράσεων ποιημάτων του Baudelaire και του de Heredia. Το 1908 παντρεύτηκε την Άννα Χρόνη, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Λιλή και τη Νίνα. Λίγο μετά το γάμο του έφυγε με τη σύζυγό του για τη Γερμανία, όπου συνέχισε τις σπουδές του (φιλοσοφία, παιδαγωγική και πειραματική ψυχολογία) στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και της Ιένας και με καθηγητές τους R. Eucken και W. Wundt. Στη Γερμανία συνδέθηκε φιλικά με τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη και γνωρίστηκε με τον Γεώργιο Σκληρό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με τα σοσιαλιστικά ρεύματα της εποχής. Της επιστροφής του στην Αθήνα (1911) είχε προηγηθεί η ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου (1910), στην οποία είχε πάρει μέρος από τη Γερμανία, και η επανάσταση του 1909, καθώς επίσης η διάλυση του Ανωτέρου Παρθεναγωγείου του Βόλου του Αλέξανδρου Δελμούζου.

Το 1912 διορίστηκε διευθυντής στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης και ένα χρόνο αργότερα συνέταξε εισηγητική έκθεση για τα εκπαιδευτικά νομοσχέδια, μετά από ανάθεση του Υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης Βενιζέλου, Ιωάννη Τσιριμώκου και ανέλαβε τη διεύθυνση σύνταξης του Δελτίου του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε σε συνεργασία με τον Δελμούζο και τον Τριανταφυλλίδη και στα πλαίσια της Εκπαιδευτικής Επιτροπής η συγγραφή σχολικών βιβλίων στη δημοτική. Μετά το κίνημα της Θεσσαλονίκης, φυλακίστηκε από τους παλαιοκομματικούς και μετά την αποφυλάκισή του (1917) διορίστηκε από τον Βενιζέλο πρόεδρος της τριμελούς Εκπαιδευτικής Επιτροπής στη Θεσσαλονίκη. Μετά την κάθοδο της κυβέρνησης Βενιζέλου στην Αθήνα, διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, θέση από την οποία παραιτήθηκε μετά από διαφωνίες με τον Βενιζέλο, που τήρησε μια στάση αναδίπλωσης.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή διετέλεσε εκπαιδευτικός σύμβουλος και το 1924 οργάνωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία, η οποία διαλύθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Πάγκαλου. Από το 1925 και για τρία χρόνια ο Γληνός διηύθυνε το πρωτοποριακό για την εποχή περιοδικό Αναγέννηση. Το 1928 αναγκάστηκε να διακόψει την κυκλοφορία του, καθώς διώχτηκε ξανά με αφορμή την ομιλία του για την άφιξη του Παναϊτ Ιστράτι στην Αθήνα (για τον ίδιο λόγο διώχτηκε και ο Νίκος Καζαντζάκης). Μετά την αθώωσή του εξέδωσε το περιοδικό Νέος Δρόμος και μετά τη διάλυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου (1929) εργάστηκε στους εκδοτικούς οίκους Ελευθερουδάκη και Δημητράκου. Παράλληλα πραγματοποίησε πανεπιστημιακές διαλέξεις και εξέδωσε το περιοδικό Νέοι Πρωτοπόροι.

Το 1936 εκλέχτηκε βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου και μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά συνελήφθη και εξορίστηκε στην Ανάφη, την Ακροναυπλία και τη Σαντορίνη ως το 1940 που μεταφέρθηκε στην Αθήνα με όρους κατ’ οίκον περιορισμού. Στη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσω του Ε.Α.Μ. και δραστηριοποιήθηκε στο χώρο του Κ.Κ.Ε. Πέθανε σε νοσοκομείο της Αθήνας τα Χριστούγεννα του 1943.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Δημητρίου Γληνού βλ. Βανδώρος Β.Γ., «Χρονογραφία Δημήτρη Γληνού», Σύγχρονοι Καιροί1, 9-10/1982, σ.14, Σιάκαρης Κωνσταντίνος, «Δημήτρης Γληνός: Η ζωή και το έργο του», Διαβάζω61, 26/1/1983, σ.22-31, Φραγκουδάκη Άννα – Δημαράς Αλέξης, «Γληνός Δημήτρης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 3. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1985, χ.σ., «Γληνός Δημήτριος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 5. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και χ.σ., «Αφιέρωμα στον Γληνό. Σύντομη Χρονογραφία», Επιθεώρηση Τέχνης 20, ετ.Ι΄, 11-12/1964, αρ.119-120, σ.387-388.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s