Στην ορμή των κυμάτων

Μεγάλο είναι δυστύχημα τίποτε να μη λείπει

Του μάταιου του ανθρώπου,

Ω πολυαγαπημένη μου παλιά συντρόφισσά μου Λύπη,

Έξω καιρού και τόπου.

—

Πού να σε βρω, και πού, πού να σ’ αποζητήσω.

Τώρα που τίποτε δε μένει,

απ’ τη ζωή μου την πρωτινή, που δεν γυρίζει οπίσω,

Μήτε και με τη μνήμη τη χαμένη;

—

Όλα τα πάντα στην αναβολή είναι αφισμένα,

Στο αύριο που ποτέ δεν ξημερώνει,

Δύναμη δεν υπάρχει πλιά για κείνο το ένα,

Που γιαίνει και μαζί του θανατώνει.

—

Αν ύπαρχε, σ’ αυτό το θείο ποτάμι

Που αναδροσώ τα μάτια τώρα μόνο,

Θ’ αποτολμούσα ν’ άφηνα η ψυχή να δράμει

Στον υστερνό, μα και στον πιο μεγάλον πόνο.

ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ