ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
Ζαφειρία Μαμάτση
Υπάρχει κάποιο μυστικό κρυμμένο στους αιώνες
Ένα χαμόγελο ζεστό!
Ναι, πίστεψε με αγαπημένη ..
Τα γκρίζα σύννεφα με μαγικό ραβδί θα σβήσουν..
Και τα αστέρια τα μικρά
Στον ουρανό θα ανάψουν..
Τι όμορφη που είναι η ζωή, όταν εμείς οι άνθρωποι,
στα ασήμαντα, δεν αφήνουνε το δάκρυ..
———————————————–
ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ
Ζαφειρία Μαμάτση
Είδα ένα όνειρο χθες βράδυ.
Ήμουν παιδί
Κι εσύ με κράταγες σφιχτά από το χέρι
Κι έλεγες μην φοβάσαι,
Ένα ταξίδι είναι ετούτη η ζωή!
Θα φέρει και φουρτούνες μα θα χαθούν στο διάβα..
Τις Κυριακές τις ηλιόλουστες θυμάμαι,
Όταν τιμόνι κράταγες σε ένα φορτηγό..
Χαμογελούσα κι έλεγα πάντα κοντά σου θα μαι..
Κι εσύ αποκρινόσουνα σε αγαπώ κι εγώ!
Με συννεφιά ξημέρωσε, μεγάλωσα, για δες!
Τιμόνι κι εγώ κράτησα στου δρόμου τις γραμμές.
Τώρα εσύ χαμογελάς και λες κοντά σου είμαι..
Κι εγώ σου αποκρίνομαι, μην ξαναφύγεις, μείνε.
Με συννεφιά ξημέρωσε, μεγάλωσα, για δες!
Στα περασμένα φώλιασαν αμέτρητες στιγμές..
—————————————————-
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
Ζαφειρία Μαμάτση
Κλείνω τα μάτια και κοιτώ ’κείνα τα περασμένα
που η καρδιά και το μυαλό δεν τα ’χουν ξεχασμένα.
Από το χέρι με κρατούν σφιχτά οι αναμνήσεις
ψυχή μου βρες τη δύναμη, στον πόνο, μην λυγίσεις.
Στο χθες φωλιάζει η χαρά, στο σήμερα σωπαίνει
στο αύριο η σκέψη μου πάλι κοντά σε φέρνει.
Η αγκαλιά ξεμάκρυνε και κρύφτηκε το χάδι
σαν πέπλο έγειρε δειλά στης νύχτας το σκοτάδι.
Την ζεστασιά αναζητώ μα σύννεφα διαβαίνουν,
το δάκρυ απ’ τα μάτια μου,
μες την βροχή τους παίρνουν.
Μια προσευχή ψιθύρισε, καλό ταξίδι να ‘χεις
στην μνήμη όσων σ’ αγαπούν, για πάντα θα υπάρχεις.
Γίνε αστέρι τ’ ουρανού, ποτέ σου να μην σβήσεις
το φως της καλοσύνης σου στον χρόνο να σκορπίσεις
———————————————–
ΤΟ ΑΠΑΝΕΜΟ ΛΙΜΑΝΙ
Ζαφειρία Μαμάτση
Θυμάσαι τις καταιγίδες;
Όλες εκείνες που κάποιοι έτρεξαν
για να κρυφτούν..
Δειλούς τους είπα που δεν κούνησαν μαντήλι
σ’ ένα κύμα και ραγισμένο άγγιξε
Ωκεανό βαθύ.
Ρώτησα γιατί..
Απόκριση καμιά!
Ηχηρή φωνή
Στο αδιέξοδο σκοτάδι
κραυγή έγινε και έπειτα σιγή.
Παγερό ήταν τ’ αμείλικτο ξημέρωμα
Άδειο κι αγέλαστο συνάμα..
Ναυαγισμένες σκέψεις μες τα δάκρυα.
Άραγε κάποτε γιατρεύονται οι πληγές
Όσο κι αν νιώθουν πόνο;
Υπάρχει Ιθάκη; Φουρτούνες φοβάμαι!
Λιγοστά τα κάστρα που έχτισα παιδί
Αγναντεύοντας μια θάλασσα με όψη αλλαγμένη..
Βότσαλο ένα κράτησα στο σχήμα της καρδιάς,
Αγάπη το ονόμασα δίχως μια στάλα φόβο!
Στον ουρανό τα σύννεφα χάθηκαν ξαφνικά
Ίχνη καθώς χαράχτηκαν πάνω στο πεπρωμένο.
Λόγια ζεστά με σκέπασαν κι έπαψα να κρυώνω
Ίσαμε το απάνεμο
Και τ’ ακριβό λιμάνι,
εκεί που πλάθεις όνειρα κοντά σε ηλιαχτίδες και
Η ευχή σου δένεται με ένα πεφταστέρι!
Αδάμαστος ο πόνος πως να μείνει
Ρέει ο χρόνος κι ο ορίζοντας προσμένει..
Ίσα στα μάτια σε κοιτώ όπως και τότε.
Νηνεμία!
Από το χέρι σαν παιδί, σφιχτά κράτησε με
Γιατί εσύ μου έμαθες ελπίδα τι σημαίνει.
Ισχνό το φως στα περασμένα φέγγει
Ωκεανούς κι αν πέρασα αγκάλιασα το κύμα
Ρότα παλιά που έμελλε αλαργινό ταξίδι..
Γιατρεύει ο χρόνος τις πληγές
Όσο κι αν νιώθουν πόνο;
Σε θάλασσα βελούδινη,
μόλις χθες,τα λιγοστά μου κάστρα
βρήκαν τη λύτρωση τους..
————————————————
ΚΑΛΥΜΝΟΣ
Μαρία Καμηλάκη Μανογιαννάκη
Γλυπτό της θάλασσας
αποτύπωμα Τιτάνα φαντάζεις
του Καλύνδου, γιος του Ουρανού.
Αναδυόμενη από της θάλασσας
τα βάθη πήρες χρυσή ευχή
στα άδυτα των σπλάχνων της
κρυμμένα μυστικά να μάθεις.
Ο ήλιος βαφτίζει την άγρια ομορφιά σου
στην κολυμπήθρα του Αιγαίου.
Οι γλώσσες των κυμάτων
θρύλους αιώνων μαρτυρούν.
Οι βουτηχτάδες σου αντρειώνουν
στα τρίσβαθα των πελάγων,
κουρσάροι γίνονται αφράτου χρυσού
ψάλλοντας συναξάρι της ζωής
που αντάμωσε το χάρο.
Στις αλίπεδες αμμουδιές
και στους γδαρτούς σου βράχους
ηχούν χαρές και θρήνοι
συμπλέκονται
μυθοποιούν τη ναυτοσύνη
παγκόσμια η φήμη σου
κόρη της Ελλάδας ακριβή.
16|03|23
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 