Παρέμβαση της Χριστίνας Βεριβάκη στην εκδήλωση για την βράβευση των ποιητών που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό των Εκδόσεων Ραδάμανθυς
Θα ήθελα με τη σειρά μου, να σας καλωσορίσω στην τελετή βράβευσης του 2ου ποιητικού διαγωνισμού των εκδόσεων Ραδάμανθυς. Έχω την ευχάριστη τιμή, να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για το ποίημα με τίτλο «Επίλογος», του Ιωάννη Πατσιατζή, όπου δίνεται το δεύτερο βραβείο. Ένα ποίημα, βαθιά υπαρξιακό, που εμπεριέχει έντονους προβληματισμούς, αναφέρεται στις επιτυχίες και στις αποτυχίες, στην πάγια ανάγκη του ανθρώπου, για το μοίρασμα, καθώς και σ’ όλα εκείνα τα βιώματα, στιγμές και εμπειρίες, που στολίζουν με τα χρώματα της ίριδας τον καμβά της ζωής.
Στο ποίημα, «Επίλογος», ο βασικός ήρωας κινείται με εξομολογητική διάθεση προς την αγαπημένη του, την Θάλασσα. Από τους πρώτους στίχους συμπεραίνουμε, πως ο ήρωας διατηρεί σχέση, ουσιαστική και αληθινή μαζί της. Οι δυο τους έχουν συναντηθεί ξανά στο παρελθόν. Η απεραντοσύνη της θάλασσας δημιουργεί το ασφαλές πλαίσιο, όπου ο ήρωας αφήνεται γενναία και ολοκληρωτικά, στην γαλήνη και στην παρόρμησή της. Την ρωτά, τι είναι εκείνο που συντέλεσε σε τούτη τη συνάντηση και η απάντηση έρχεται αμέσως, από τον ίδιο τον ήρωα, μ’ ένα γλυκόπικρο μονόλογο.
Στους στίχους που ακολουθούν, διακρίνονται συναισθήματα, που είναι γνώριμα σ’ όλους τους αναγνώστες, όπως εκείνα της απόρριψης, της μοναξιάς, της επιβράβευσης, της έλλειψης και της απογοήτευσης. Ο ήρωας μας διαβεβαιώνει, για τις αλλεπάλληλες προσπάθειες σωτηρίας του Εαυτού του, πετώντας τον λίθο της λήθης στο απέραντο της θάλασσας, καθώς και τη δημιουργία φτερών, για να πετάξει μακριά, απ’ όσα τον δυσαρεστούσαν, ωστόσο κάτι, πιο βαρύ τον κρατούσε δέσμιο στη σκιά του φεγγαριού.
Η απόγνωση τον οδήγησε στην αποδοχή και στην παραδοχή, ότι ο χρόνος δεν υπήρξε ευγενής και ευέλικτος μαζί του. Τον απώθησε στο μεσαίο ράφι, για να τον φτάνουν όλοι, πιθανόν, όσοι δεν κατάφεραν να τον φτάσουν ή να τον αφουγκραστούν, με διάθεση ολοκληρωτική και ουσιαστική σε τούτο το ταξίδι της ζωής. Εντούτοις, ο ήρωας αποσύρεται, από την ευρεία κατανάλωση, καθώς θεωρεί, πως είναι ακατάλληλος. Τούτο είναι το συμπέρασμα του ήρωα, για τον αφημένο Εαυτό του.
Ένα συμπέρασμα, για τις επιλογές, που οδήγησαν τον ήρωα στην ματαιότητα, σ’ έναν επίλογο, όπου η παραίτηση γίνεται η αγαπημένη συναναστροφή. Ο «Επίλογος» είναι ένα ποίημα, που συλλέγει τα βιώματα και τις εικόνες της ζωής, τις τοποθετεί σ’ ένα δισάκι, που άλλοτε περιφέρονται στις πλάτες του ήρωα ως ένα δυσβάσταχτο βαρίδιο και άλλοτε ως το πολυτιμότερο δώρο.
Χανιά,
Χριστίνα Βεριβάκη
Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 8 του ηλεκτρονικού περιοδικού Ραδάμανθυς
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 