Μνήμη ρηχή, η μνήμη των ανθρώπων, βουτηγμένοι στη λήθη τους τώρα σιωπούν.
Μνήμη ρηχή, η μνήμη των ανθρώπων, βουτηγμένοι στη λήθη τους, ζουν μόνο για την εικόνα τους.
Μνήμη ρηχή, η μνήμη των ανθρώπων, που δεν νιώθουν την επανάληψη της ιστορίας.
Μνήμη ρηχή, η μνήμη όσων ζουν σε ψεύτικους παραδείσους. καμωμένους από νηστεία. Σιωπούν όμως μπροστά στην κόλαση των χιλιάδων παιδιών πάνω στη γη.
Μνήμη ρηχή, η μνήμη όσων πολέμησαν το φασισμό και τώρα παραχωρούν στεριές και θάλασσες.
Ρηχή η μνήμη, ρηχοί αυτοί που σιωπούν. Μα εκεί στα ρηχά θα πνιγούν από το αίμα των αθώων.
Σπάμε τη σιωπή, μαζί με την Παλαιστίνη, μέχρι τη λευτεριά!
Ρηχή η μνήμη των ανθρώπων και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σε κάθε επανάληψη ο πόνος μεγαλύτερος. Ο κόσμος κινδυνεύει απ’ αυτούς που ξεχνούν, απ’ αυτούς που σιωπούν. Η πολιτισμένη δύση σιωπά μπροστά στο έγκλημα που διαπράττεται στην πονεμένη ανατολή. Εκκωφαντική η σιωπή της δύσης που ξέρει να κλαίει για την Παναγία των Παρισίων και αδιαφορεί για τις μανάδες, τα μωρά, τα παιδιά, της Παλαιστίνης. Αδιαφορεί για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Εκκωφαντική η σιωπή της δύσης, που παραχωρεί λιμάνια και γίνεται και μ’ αυτόν τον τρόπο συνένοχη. Μα αυτόν τον πόνο και το κλάμα των παιδιών θα τα βρει μπροστά της και τότε θέλω να ακούσω τι θα έχει να πει…. Ή μήπως από ντροπή πάλι θα σιωπήσει;
Θα το βρει μπροστά της από αυτούς που δεν σιωπούν. Θα το βρει μπροστά της γιατί η κόλαση των ανθρώπων υπάρχει πάνω στη γη, δεν βρίσκεται στα θαμμένα καζάνια που βράζουν. Η κόλαση είναι στα παιδιά που πεινούν, που σκοτώνονται, στα παιδιά που τους στερούν το δικαίωμα στη ζωή, στο παιχνίδι, στη μόρφωση, στην ειρήνη. Και αυτοί που τάχα ζουν σε παραδείσους και σιωπούν για την κόλαση των άλλων, τους καίει η φωτιά της αδικίας; Καίγεται η σκέψη τους και η καρδιά τους στην εικόνα των ετοιμοθάνατων παιδιών; Ή ψάχνουν τον παράδεισο στη νηστεία από το λάδι;
Η κόλαση δεν βρίσκεται μακριά μας, η κόλαση έχει όνομα, λέγεται πείνα, πόλεμος, προσφυγιά, λέγεται θάνατος μωρών, παιδιών σε πολλά σημεία της γης, λέγεται γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Κι όσο κάποιοι σιωπούν για να ζουν στον δικό τους ψεύτικο παράδεισο, τόσο κάποιοι άνθρωποι θα λιώνουν στην αληθινή δική τους κόλαση. Σπάμε τη σιωπή γιατί οι άγγελοι, τα παιδιά, δεν έχουν θέση στην κόλαση που δημιουργούν οι μεγάλοι ή που νομίζουν ότι είναι μεγάλοι επειδή είναι δαίμονες με γραβάτα.
Κων/να Χαριτάκη.
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 