Με αφορμή το περιστατικό της σημαίας της Κωνσταντίνας Λαλέ ανοίγει στο μυαλό μου ένα ζήτημα που με απασχολεί εδώ και χρόνια. Η σύγχρονη Ελλάδα υπερηφανεύεται ότι είναι απόγονος της ‘’κοιτίδας του πολιτισμού’’, της Αρχαίας Ελλάδας. Χρειάζεται αρκετή συζήτηση για το κατά πόσο είναι εγγυημένο ότι οι σύγχρονοι Έλληνες αποτελούν γνήσιους απογόνους ανθρώπων που έζησαν πριν 25 αιώνες για αυτό δε σταθώ εδώ. Ούτε στα πολιτικά παιχνίδια πίσω από τη σημαία θα άξιζε να σταθεί κανείς. Αυτό που με προβληματίζει είναι η στάση των πολιτών και η έντονη τάση της λογοκρισίας, η οποία αυξάνεται διαρκώς. Πριν μιλήσω
ωστόσο για τη σημαία θα ανατρέξω σε κάποια γεγονότα του παρελθόντος.
Αρχικά, σήμερα έχουμε την τάση να θεωρούμε τους εαυτούς κατάλληλους όχι μόνο να έχουμε άποψη και να ασκούμε κριτική σε έργα τέχνης, ένα δικαίωμα που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν αλλά και να παίρνουμε αυθαίρετα μία θέση ειδήμονα που θα αποφασίζει τι είναι καλλιτεχνικό έργο και τι πρέπει να απαγορεύεται. Στην Ελλάδα βέβαια δεν πρόκειται για ένα πρόσφατο γεγονός. Αν παρακολουθήσει κανείς από ταινίες, σειρές, διηγήσεις κ.α τον τρόπο ζωής της δεκαετίας του 80, του 90, και του 2000 παρατηρεί μία πολύ μεγαλύτερη ανοχή στις απόψεις και στις ιδέες εν γένει. Επίσης λιγότερο συντηρητισμό στα θεάματα, στην τέχνη και στη ζωή.
Ο άνθρωπος της οικονομικής κρίσης του 2010 ωστόσο φαίνεται να αλλάζει στάση συμπαρασύροντας και την επόμενη γενιά. Για την οικονομική κρίση και τις δύσκολες μέρες που βιώνουμε πάνω από μία δεκαετία, σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού καλλιεργήθηκε η άποψη ότι κύριοι λόγοι της κατάστασης είναι: Οι μετανάστες, οι γκέι, οι άθεοι, η γενικότερη κρίση των θεσμών και του τριπτύχου ‘’Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια’’. Με την εύκολη λύση της μετάθεσης της ευθύνης για την έλλειψη κάθε ανατρεπτικής διάθεσης απέναντι σε όλη την κατάσταση, έστρωσαν τα σεντόνια της σωστής ζωής της μέσης ελληνικής οικογένειας και από τότε όλη τους η δραστηριότητα έχει να κάνει με την προσπάθεια να σιδερωθεί κάθε ζάρα που θα προκύψει πάνω σε αυτό. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η υπέρμετρη λατρεία των παλιών ελληνικών ταινιών. Ταινίες σίγουρα αναμφισβήτητης αξία, ωστόσο όμως έχουν ‘’λατρευτεί κυρίως για το ότι πρόσφεραν γέλιο χωρίς βωμολοχία και χυδαιότητα. Ο ίδιος κόσμος που στολίζει στο διαδίκτυο με κοσμητικά επίθετα όποιον άνθρωπο του χαλάει το σεντόνι που προαναφέραμε, ενοχλείται παράλληλα από τη βωμολοχία στις ταινίες. Βέβαια ίσως τους διαφεύγει ότι στην Ελλάδα εκείνη την εποχή υπήρχε λογοκρισία στις ταινίες επομένως ο τρόπος ομιλίας δε συνιστά καλλιτεχνική άποψη αλλά επιταγή.
Το ίδιο σεντόνι που αναφέραμε χάλασε και το 2012 όταν μέλη της Χρυσής Αυγής πήγε με δάδες έξω από το θέατρο Χυτήριο για να διακόψουν την παράσταση Corpus Christi του T. McNally επειδή ο Χριστός και οι μαθητές του παρουσιάζονταν ως ομοφυλόφιλοι. Όπως το ίδιο έγινε και το 2017 στο ‘’Αριστοτέλειον’’ από μία θρησκόληπτη ομάδα προκειμένου να διακοπεί η παράσταση Η Ώρα του Διαβόλου του Φ. Πεσσόα με το πρόσχημα ότι παρουσίαζε το Θεό ως αδερφό του Διαβόλου. Φυσικά όλοι αυτοί δε θα μπήκαν καν στον κόπο όχι μόνο να αποκρυσταλλώσουν τα βασικά νοήματα αλλά ούτε να διαβάσουν τα έργα.
Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν με το κάψιμο του παραμυθιού του Ε. Τριβιζά γιατί θα τρόμαζε τα παιδιά, στα οποία μιλάμε από τα 5 για ένα τραγόμορφο κόκκινο τέρας που αλυσοδένει και κρεμάει κόσμο πάνω από καζάνια με φωτιές, όπως και το 2018 με το άγαλμα ‘’Φύλαξ’’ που ξυλώθηκε λόγω κόκκινου χρώματος.
Έτσι φτάνουμε σήμερα στη Ροζ σημαία που ενόχλησε πολλούς και θεωρήθηκε αίσχος, ασέβεια στο αίμα των προγόνων μας κτλ… Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για γραφικές και μεσαιωνικές δηλώσεις, οι οποίες όμως είναι ικανές να γεμίσουν την ελληνική βουλή με ακροδεξιούς εκπροσώπους. Το ερώτημα τώρα είναι τους πείραξε όντως η ίδια η σημαία;
Αρχικά το σχήμα αυτής της σημαίας υιοθετήθηκε το 1979, επομένως δεν είναι η σημαία ούτε
των αγώνων του 21’, ούτε του 40’. Ακόμα όσοι πολέμησαν πολέμησαν για το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων το οποίο είναι υψηλότερο από τα υπόλοιπα ή για την ελευθερία της έκφρασης, της σκέψης και της ζωής κάθε ατόμου; Μήπως δεν είναι οι ίδιοι που τη σημαία αυτή την κάνουν μπρελόκ στα κλειδιά και πατάκι στα πόδια των τουριστών προκειμένου να γεμίσουν τα ταμεία τους; Τα παραπάνω με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δε τους πείραξε το ροζ χρώμα στη σημαία αλλά στο ‘’σεντόνι’’. Το σεντόνι που στρώθηκε για να σκεπάζει τις μεσαιωνικές αντιλήψεις που επικρατούν ακόμα και που αποτελούν άλλοθι προκειμένου να μην γίνει κανένα βήμα μπροστά τις επόμενες δεκαετίες.
Παναγιώτης Ζαφείρης
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 