Θύμηση

Κάποιας μορφής η ανάμνηση μ’ ακολουθάει παντού,

που αντίκρυσα έτσι ξαφνικά στο γύρισμα ενός δρόμου,

και στάθηκε πια ο σύντροφος του βίου μου του πικρού

και του ύπνου μου το ολόγλυκο στοχαστικό όνειρό μου.

***

Μια πιο πολύ όταν πιθυμιά μου ανάψει φλογερή

κάποιες βραδιές ερωτικές του μυρωμένου Απρίλη,

– σε τέτοιο παραλήρημα – με ένα γλυκό φιλί

θα μου δροσίσει τα στεγνά και διψασμένα χείλη.

Αθήνα 1927

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ

(Συνομιλία, με μια εξαιρετική φωτογραφία της Ρούλας Σπάρταλη)