Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε κι εφέτος στην αυλή.
Και θα γεμίσουν μ’ άνθη, το παρτέρι.
Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι-
Πικρή πουν’ η ζωή.
Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή,
για να μπουν οι μοσκοβολιές από το περιβόλι.
Α! κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι-
Είναι, για σε, ποιητή.
Νύσταξα να σε καρτερώ, έρωτα και να λιώνω,
πα στο βιβλίο της ζωής, σκυμμένος, μια ζωή!
Μ’ αν ήτανε να ερχόσουνα για ένα, έστω, πρωί,
Χίλια θε να’ δινα πρωινά, να ζούσα εκείνο μόνο!
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 