«Μωρέ, θεριό, αλήθεια, είναι ο άνθρωπος, συλλογίστηκε. Ό,τι θέλει κάνει, όποια στράτα θέλει παίρνει. Η πόρτα της Κόλασης κι η πόρτα της Παράδεισος είναι κολλητά, κι όπου θέλει μπαίνει… Ο διάολος μπορεί και μπαίνει μοναχά στην Κόλαση, ο άγγελος μπορεί και μπαίνει μονάχα στην Παράδεισο. Ο άνθρωπος, όπου θέλει!»
Γέλασε.
-Γειά σου, μωρέ μεγαθήριο Αδάμ! φώναξε δυνατά κι άρχισε πάλι να τραγουδάει ένα παλιό σκοπό, που χρόνια και ζαμάνια είχε να τον θυμηθεί και τώρα ξαφνικά του ήρθε στο νου και στα χείλια:
Εγώ ΄μαι τσ’ αστραπής παιδί και της βροντής αγγόνι
και θέλω αστράφτω και βροντώ και θέλω ρίχνω χιόνι!
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ 