Ετικέτα: ποιήματα Χρήστος Τσαντής

Το φόρεμα της μνήμης

Θάλασσα κόκκινη και λάσπη στο βυθό,
το πέλαγος ξεχείλισε από αίμα,
σωσίβια, ρούχα και μανάδες στον αφρό.
Ο ήλιος τώρα… έφτασε στο γέρμα.

—-

Δεν είναι Έλληνες που χάθηκαν στα πλοία
-της Νέας Υόρκης η γραμμή έχει αλλάξει-
ούτε σκιές λησμονημένες στα ορυχεία.
Του Κάτω Κόσμου η εποχή έχει χαράξει.

—-

Κι αποξεχάστηκε στα σύνορα η μνήμη,
το φόρεμά της χάθηκε στο κύμα,
στη Χίο, στη Λαμπεντούζα και στη Σύμη,
κάποιος την είδε να κοιμάται σ’ ένα μνήμα.

Χανιά, 25 Σεπτέμβρη 2014
©Χρήστος Τσαντής
Το φόρεμα της μνήμης,
ποίημα από το βιβλίο «Migozarad», Χ. Τσαντής, Εκδόσεις Ραδάμανθυς

Advertisements

Κόκκινο Τριαντάφυλλο

Η ποιητική συλλογή «Κόκκινο τριαντάφυλλο» αρμενίζει στα πελάγη της αναζήτησης ανεμίζοντας τη σημαία της νοσταλγίας στα άλμπουρα, με την ανυπομονησία των ταξιδιών στα αμπάρια. Με στίχους και με μουσικές, αλλά και με πηγές έμπνευσης τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής πλησιάζουμε στα μέρη που ζουν τα Ποσειδώνια, τα άνθη του βυθού. Οι κοινωνικές αναφορές, η υπαρξιακή αναζήτηση, ο έρωτας, πέρα από πρόσωπα και εποχές, η παιδικότητα, η αυθεντικότητα, η απλότητα στο λόγο και στα εκφραστικά μέσα αποτελούν τις βάρκες που θα μας ταξιδέψουν μακριά. Τόσο μακριά που ίσως και να πλησιάσουμε κοντά στο πιο βαθύ μας Είναι…

Η σιωπή

Σ’ ένα πάρκο κοιμάμαι και ο φίλος ξυπνάει, κάποιον ξένο ρωτάμε κι η σιωπή απαντάει, «πώς τελείωσε η μέρα, πες μου, ποιός κουβεντιάζει; Είναι νύχτα ακόμα, πες μου, πότε χαράζει;»   Τρελαθήκαν οι δείκτες, ξεχαστήκανε οι ώρες, χελιδόνια που φύγαν μόλις πιάσανε οι μπόρες. Ξαναβγήκαν οι «μάγοι» στα […]

Στον Θανάση Βέγγο

Μ’ ένα θίασο- μπουλούκι πρωτοβγήκα στο κλαρί. Γύριζα τις πολιτείες, τ’ όνειρο έπαιρνε ζωή.   Κι έτσι πάντα προσπαθούσα να γλυκαίνω την καρδιά, έδινα ό,τι κι αν είχα, μα δεν ήταν αρκετά.   Στης ζωής μου τη γαλέρα ύψωσα ένα πανί. Κόντρα είχα τον αέρα κι εγώ τράβαγα […]

Σαν σινιάλο ένα άστρο…

  Είπες θα πάρεις τον καιρό σου και θα ‘ρθεις, μα έχω χρόνια για να δω το πρόσωπό σου, είπες θα κάνεις έναν κύκλο να με βρεις, δεν είπα λέξη κι ας φοβόμουν μη χαθείς…   Τώρα κρατώ τις μηχανές μου αναμμένες κι είναι κερί που τρεμοπαίζει η […]