Ετικέτα: Ποίηση

Τίτος Πατρίκιος, «Σε βρίσκει η ποίηση»

Εκεί που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να του αρέσεις πως κλείστηκες τόσο πολύ για να προστατευτείς σε τι έφταιξες σ’ εκείνους που σε απέρριψαν για πόσο το ανέβαλλες κι εσύ να τους απορρίψεις […]

Ρόδα αειθαλή

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα. Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν στα λόγια που έφτασαν έστω αργά στην εξερεύνηση δίχως […]

Ανθολογία των νέων ποιητών μας, 1900-1920

Σπύρος Παναγιωτόπουλος–Περάσματα Ένα κοπάδι κάτασπρα, χιονάτα περιστέρια τον ίσκιο του εκαθρέφτισε στης στέρνας τα νερά, κι εκείνα αναταράχτηκαν, κ’ υψώθηκαν στα χέρια τα νούφαρα ν’ αδράξουνε τη βιαστική χαρά. Αλλά του κάκου! Επέρασαν αυτά γοργά και πάνε κι η θλίψη ξαναγκάλιασε νερά και χλόη κι ανθούς. -Ω συ, […]

«Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ», Σαίξπηρ

Υπάρχουνε, Κυρίες και Κύριοι, κάποια έργα που, αντί να περιορίζουν την πνευματική μας όραση στους όρους μιας συνηθισμένης μας προοπτικής μεθόδου – όπως κανονίζουμε ένα τηλεσκόπιο ή ένα μικροσκόπιο για να ιδούμε εκείνο που ζητάμε να εξετάσουμε, με στερεοσκοπική ακρίβεια – απεναντίας μας απαλλάσσουν από τους παραδεγμένους κριτικούς […]

Γ. Σεφέρης, «Η μορφή της Μοίρας»

Ιστορισμένα παραμύθια στην καρδιά μα σαν ασημένια σκούνα μπρος στο τέμπλο μιας άδειας εκκλησιάς, Ιούλιο στο νησί. Γ. Σ. Η μορφή της μοίρας πάνω απ’ τη γέννηση ενός παιδιού, γύροι των άστρων κι ο άνεμος μια σκοτεινή βραδιά του Φλεβάρη, γερόντισσες με γιατροσόφια ανεβαίνοντας τις σκάλες που τρίζουν […]

Ομάρ Καγιάμ «Ρουμπαγιάτ»

Όμορφη μέρα. Η αύρα φυσά στου κάμπου τα σπαρμένα Ψιλή βροχούλα εδρόσισε τα ρόδα τα γερμένα. Και σ’ ένα αηδόνι στο κλωνί: «Τί θες;» του λέει το ρόδο, «Λουλούδι μου, στα φύλλα σου μεθάω τα μυρωμένα». Μετάφραση Παύλος Γνευτός Εκδόσεις Ερατώ

Στέλιος Πετράκης «Κύμα και βράχος»-«Στην αγκαλιά της θύμησης» ΚαΤερίνη Τζι

Στην αγκαλιά της θύμησης – Χανιά Γλυκιά που είναι η θύμηση όταν με συνεπαίρνει και στα παλιά τα δειλινά του λιμανιού με φέρνει, την ώρα που στη θάλασσα ο ορίζοντας αδειάζει μέσα στα ροζ τα σύννεφα το γαλανό βουλιάζει. Το βλέμμα κοντοστέκεται στη μοναξιά του φάρου που στα […]

Μενέλαος Λουντέμης Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος

Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε κι εφέτος στην αυλή. Και θα γεμίσουν μ’ άνθη, το παρτέρι. Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι- Πικρή πουν’ η ζωή.   Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή, για να μπουν οι μοσκοβολιές από το περιβόλι. Α! κάθε του τριαντάφυλλο και […]

Είδες;

Αναλαμπή το δειλινό, αιμορραγεί η σελήνη, χαράζει κόκκινη γραμμή ο ήλιος που αργοσβήνει.   Μετανάστης κάθε μέρα στο ταξίδι της ζωής, ανατέλλει κάθε νύχτα σ’ άλλο πέλαγο της γης.   «Όλα αυτά είναι ένα ψέμα», λέει κάποιος με φωνή, «είν’ ο ήλιος σας λαθραίος, να κλειστεί στη φυλακή!». […]