Μετάβαση στο περιεχόμενο

Category: Ψυχολογία

φώτο: Χρήστος Τσαντής

Η καλαμιά που άντεξε στη θύελλα

Είναι γνωστό ότι η φιλοσοφία του Επίκουρου αλλά και πιο ειδικά η έννοια της «Ηδονής», για την οποία μιλούσε, είχε για αιώνες παρερμηνευθεί. «Το μήτε αλγείν κατά το σώμα μήτε […]

Ψυχόδραμα στα Χανιά με τον Αντώνη Λιοδάκη

Διήμερο Βιωματικό Σεμινάριο με τον Αντώνη Λιοδάκη στο Πρόβαρμα Χανίων Σάββατο 5/12/2015 – Κυριακή 6/12/2015 Το σεμινάριο Ψυχοδράματος είναι μια ομαδική εκπαιδευτική – ψυχοθεραπευτική εμπειρία, που στόχο έχει τη γνωριμία […]

Ομάδα Εποπτείας στο Ψυχήλατον

Η δύναμη του μαζί κι η αξία τns σύμπραξης και τns συμπόρευσης στους καιρούς μας συνιστούν πλέον εσωτερική και κοινωνική ανάγκη αλλά και πολύτιμη αρωγή για τον επαγγελματία ειδικό ψυχικής […]

Ψυχόδραμα: μια ανοιχτή συνάντηση γνωριμίας

Κυριακή 11 Οκτωβρίου: Ανοιχτή συνάντηση γνωριμίας (ελεύθερη συμμετοχή) Τρίτη 13 & Κυριακή 18 Οκτωβρίου: Βιωματικά εργαστήρια Ψυχοδράματος » Αυτό που θέλω είναι το άνθος και ο καρπός του ανθρώπου. Θέλω κάποιο άρωμα να φτάσει από […]

Ο άνθρωπος που τολμά να παίζει και η πόρτα της πραγματικότητας

«Ας το ξεκαθαρίσουμε, μια για πάντα: ο άνθρωπος παίζει μόνον εκεί όπου είναι άνθρωπος με την πλήρη σημασία της λέξης και είναι πλήρης άνθρωπος μόνον εκεί όπου παίζει», Schiller, Επιστολές για την αισθητική παιδεία (15η)

Ζουλιέν Γκριβέλ Η νόσος του Χάνσεν στην Ελλάδα και στην Κρήτη κατά τον εικοστό αιώνα – Ψυχοκοινωνιολογικές επιπτώσεις

«Εδώ και τριάντα έξι χρόνια είμαι αιχμάλωτος χωρίς να έχω διαπράξει έγκλημα. Πολλοί μας επισκέπτονται, κάποιοι μας βγάζουν φωτογραφίες, άλλοι από λογοτεχνική προδιάθεση, για να δουν ένα διαφορετικό ανθρώπινο είδος. Αρκετοί έχουν γυρίσει ταινίες. Αλίμονο, μέχρι σήμερα, όλοι μας έχουν προδώσει. Κανείς δεν μετέφερε αυτό που θέλαμε κι αυτό που είχε υποσχεθεί να δείξει στον κόσμο. Εν τέλει, μια απάτη". Χαιρετισμός του κυρίου Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη στις22 Ιανουαρίου 1961, σε μία από τις επισκέψεις του Ρ. Φολλερώ* στο Νοσοκομείο «Αγία Βαρβάρα».

Το Δαφνί κατά την περίοδο του φασισμού

Ιστορική μονογραφία-Ξενοφών Σγουρός Η εξαιρετική ιστορική μονογραφία του Ξ. Σγουρού που αναδημοσιεύουμε από την τριμηνιαία επιστημονική έκδοση του ΨΝΑ «Τετράδια Ψυχιατρικής» αποτέλεσε μέρος του αφιερώματος με τίτλο «Φασισμός και Ψυχιατρική» […]

Επιζώντες της Ψυχιατρικής

Οι επαγγελματίες θα πρέπει να κατεβάσουν τις μύτες τους και οι παθό­ντες θα πρέπει να βαδίζουν όρθιοι.. Συνέντευξη του Peter Lehmann στον Κώστα Μπαϊρακτάρη (Κοινωνία και Ψυχική Υγεία)  Ο Peter Lehmann […]

Ο άνθρωπος δεν είναι ποντίκι

Ένα σχόλιο με αφορμή τη συνέντευξη ενός νευροβιολόγου   Δεν μπορεί κανείς να μπει μέσα στο ίδιο ποτάμι δυο φορές, γιατί το ρεύμα του ποταμού είναι πάντοτε καινούργιο   Η […]

Ζώντας στο παρόν

 «Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. Κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους», Φ.Νίτσε.   Βιωματικό Εργαστήρι γνωριμίας με το […]

Ψυχική Υγεία: Μια καμπάνα που χτυπά…

Η κραυγή της οδύνης των ανθρώπων, που αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη ένταση τις επιπτώσεις της ψυχοφθόρας κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας, δεν αφορά μόνο τους ίδιους. Στο πρόσωπό τους καθρεφτίζεται η οδύνη ολόκληρης της συλλογικής-κοινωνικής μας διαδρομής. Είναι μια καμπάνα που χτυπά για όλους, ακόμα και για αυτούς που, σήμερα, σφυρίζουν αδιάφορα, υπενθυμίζοντας πως κανένας άνθρωπος δεν είναι ούτε «κόστος» ούτε «δείκτης», μα ούτε και «λαθραίος».

Η ιστορία της Ψυχιατρικής στη διάρκεια του Ναζισμού

"Ο Ναζισμός δεν επέπεσε, όπως πολλοί ιστορικοί επιμένουν να το παρουσιάζουν - πάνω στην γερμανική κοινωνία, αλλά γεννήθηκε μέσα σ' αυτήν. Τα εγκλήματα κατά των ψυχασθενών και των ανάπηρων τον καιρό του Ναζισμού δεν ήταν ένα τραγικό ρήγμα στην Πράξη και στην Επιστήμη της Ψυχιατρικής, αλλά το αποτέλεσμα και η συνέχεια μιάς ιστορικής εξέλιξης στην προοδευτική αλληλοεμπλοκή της πολιτικής, της κουλτούρας, της νομικής, της ηθικής και της ιατρικής. Η ενασχόληση με αυτή την ιστορία και τις συνέπειες της μέχρι σήμερα πρέπει να είναι ανάλογα πολύπλευρη..." Με την βοήθεια συστηματικών προγραμμάτων εξολόθρευσης, δολοφονήθηκαν στη Γερμανία, το 1939-1941, πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν ταξινομηθεί σαν "αθεράπευτα φρενοβλαβείς", καθώς και πάνω από 5000 ανάπηρα παιδιά.