Κατηγορία: Ποίηση

Ποίηση

Είδες;

Αναλαμπή το δειλινό, αιμορραγεί η σελήνη, χαράζει κόκκινη γραμμή ο ήλιος που αργοσβήνει.   Μετανάστης κάθε μέρα στο ταξίδι της ζωής, ανατέλλει κάθε νύχτα σ’ άλλο πέλαγο της γης.   «Όλα αυτά είναι ένα ψέμα», λέει κάποιος με φωνή, «είν’ ο ήλιος σας λαθραίος, να κλειστεί στη φυλακή!». […]

Η σιωπή

Σ’ ένα πάρκο κοιμάμαι και ο φίλος ξυπνάει, κάποιον ξένο ρωτάμε κι η σιωπή απαντάει, «πώς τελείωσε η μέρα, πες μου, ποιός κουβεντιάζει; Είναι νύχτα ακόμα, πες μου, πότε χαράζει;»   Τρελαθήκαν οι δείκτες, ξεχαστήκανε οι ώρες, χελιδόνια που φύγαν μόλις πιάσανε οι μπόρες. Ξαναβγήκαν οι «μάγοι» στα […]

Σαν ένα σύννεφο…

Είν’ τ’ απογεύματα, που λες, μέσα στη σκόνη, είν’ ο χειμώνας της ψυχής σου το σεντόνι. Είν’ το φιλί σου μιαν ανάσα, που παγώνει στο παράθυρο του κόσμου και θαμπώνει.   Στην πατρίδα ξημερώνει τώρα νύχτα, έχει το κρύο καταλάβει τα στενά. Εκεί που ο θάνατος το φόβο […]

«Άνοιξη»

Πόσο άσχημα θαρρείς τα χειμωνιάτικα πρωινά,  με τον χλωμό ουρανό και τα δάκρυα του σύννεφου  να ποτίζουν τις στράτες…   Πόσο αποκρουστικά θαρρείς τα χειμωνιάτικα πρωινά, με βοριάδες αγκυροβολημένους στα λιμάνια μας κι απαγορευτικά, για τα ταξίδια μας, δελτία…   Πόσο όμορφο θαρρώ, να συλλογιέμαι την ανάσα σου […]

Νίκος Καββαδίας «Θεσσαλονίκη ΙΙ». Στη Μυρτώ Κουμβακάλη, 4-1-1974.

Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης κι ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή. Γραφή από τρείς και μού ’γινες μοτάρι και καρφί. Μα έριχνε η Τρούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.   Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού. […]

Με λένε Παύλο ρε..

Με λένε Παύλο, είμαι εδώ και έχω ακόμα ένα τραγούδι να σου πω…   Πήρα στο στήθος τη δική σου την πληγή, την κουβαλάω, κι όταν βγεις απ’ το σκοτάδι να μου θυμίσεις να σου δείξω την αυγή αυτή που μάτωσες και μ’ άφησες σημάδι..   Κοιμάσαι ξύπνιος […]

Ξένος ο κόσμος Φώτης Αγγουλές

Ξένος ο κόσμος, σύνορα παντού, για να σταθείς, δεν έμεινε γωνιά. Φωτιά είν’ ο πόνος, μα μπορείς μ’ αυτόν να ζεσταθείς σε τόση παγωνιά;   Ξένος ο κόσμος και κακός, κι ούτε φελά, ουτ’ αξίζει ή σιάξτε τον ή κάψτε τον, να μη μας βασανίζει. Γιώργης Σιδέρης,  (1976). «Φώτης […]

Στον Θανάση Βέγγο

Μ’ ένα θίασο- μπουλούκι πρωτοβγήκα στο κλαρί. Γύριζα τις πολιτείες, τ’ όνειρο έπαιρνε ζωή.   Κι έτσι πάντα προσπαθούσα να γλυκαίνω την καρδιά, έδινα ό,τι κι αν είχα, μα δεν ήταν αρκετά.   Στης ζωής μου τη γαλέρα ύψωσα ένα πανί. Κόντρα είχα τον αέρα κι εγώ τράβαγα […]

Η ρευστότης των υδάτων- Εμπειρικου

Διασυρόμεθα διαπομπευόμεθα και χάνουμε στα ζάρια. Μα τίποτε δεν μας εμποδίζει να σηκωθούμε και να σαλπάρουμε. Σαν τους καλούς μας στοχασμούς και να ξεφύγουμε να ξεχυθούμε στα κύματα που μας προσμένουν.

Χημείο…

Μέτρα τα λόγια σου να φύγεις μακριά, σε ένα δρόμο «φωτισμένο» και γνωστό. Όταν θα φτάσει η ζωή θα είναι αργά, πιασμένος θα ’σαι στης αράχνης τον ιστό.   Μέτρα τα βήματα πριν γίνεις καν παιδί. Θα βρεις χαλιά στρωμένα απ’ άκρη σ’ άκρη. Ο μόνος τρόπος που […]