Κατηγορία: Ποίηση

Ποίηση

Ανθολογία των νέων ποιητών μας, 1900-1920

Σπύρος Παναγιωτόπουλος–Περάσματα Ένα κοπάδι κάτασπρα, χιονάτα περιστέρια τον ίσκιο του εκαθρέφτισε στης στέρνας τα νερά, κι εκείνα αναταράχτηκαν, κ’ υψώθηκαν στα χέρια τα νούφαρα ν’ αδράξουνε τη βιαστική χαρά. Αλλά του κάκου! Επέρασαν αυτά γοργά και πάνε κι η θλίψη ξαναγκάλιασε νερά και χλόη κι ανθούς. -Ω συ, […]

Ἕνα καράβι φεύγει-Κώστας Ουράνης

Ἕνα μεγάλο τετρακάταρτο καράβι ἀφήνει ἀγάλια τὸ λιμάνι πρὸς τὸ βράδυ. Ἡ νηνεμία τῶν νερῶν, καθὼς τὴ σχίζει, μ᾿ ἀντιφεγγίσματα λευκῶν πανιῶν γεμίζει. Εἶν᾿ ἕνα ξενικὸ καράβι, στὰ πλευρά του μὲ κόπο συλλαβίζει ὁ κόσμος τ᾿ ὄνομά του. Ἀπὸ ποιὰ μακρινὰ ἔχει ἔρθει μέρη καὶ τὸ ποῦ πάει […]

Κατερίνα Γώγου «3 Κλικ Αριστερά»

Αυτός εκεί ό συγκεκριμένος άνθρωπος είχε μια συγκεκριμένη ζωή με συγκεκριμένες πράξεις. Γι’ αυτό και ή συγκεκριμένη κοινωνία για το συγκεκριμένο σκοπό τον καταδίκασε σ’ έναν αόριστο θάνατο. ΤΡΟΙΑΣ 35α Το σπίτι μου όπως και το δικό σας μπαίνει στα σπίτια των άλλων ανθρώπων έτσι στενοί πού είναι […]

Γ. Σεφέρης, «Η μορφή της Μοίρας»

Ιστορισμένα παραμύθια στην καρδιά μα σαν ασημένια σκούνα μπρος στο τέμπλο μιας άδειας εκκλησιάς, Ιούλιο στο νησί. Γ. Σ. Η μορφή της μοίρας πάνω απ’ τη γέννηση ενός παιδιού, γύροι των άστρων κι ο άνεμος μια σκοτεινή βραδιά του Φλεβάρη, γερόντισσες με γιατροσόφια ανεβαίνοντας τις σκάλες που τρίζουν […]

Ομάρ Καγιάμ «Ρουμπαγιάτ»

Όμορφη μέρα. Η αύρα φυσά στου κάμπου τα σπαρμένα Ψιλή βροχούλα εδρόσισε τα ρόδα τα γερμένα. Και σ’ ένα αηδόνι στο κλωνί: «Τί θες;» του λέει το ρόδο, «Λουλούδι μου, στα φύλλα σου μεθάω τα μυρωμένα». Μετάφραση Παύλος Γνευτός Εκδόσεις Ερατώ

Στημόνι

 Στις άγονες γραμμές και στων μαχών σου τα πεδία, στις φωτεινές επιγραφές και στων ματιών σου τα βιβλία, ξεφύλλισα, διάβασα-μετρώντας-και τη δική μου ιστορία.   Μια χούφτα κύματα που ξεγλιστρήσαν απ’ τα χέρια, σμήνη, τα διαβατάρικα πουλιά, έγιναν περιστέρια. Χάνονται μες τη θάλασσα… μμ! θα τα οδηγούν τ’ […]

Edmond Jabés Το ακρότατο κακό

Μετάφραση: Ανδρέας Παγουλάτος Το ακρότατο κακό Έπρεπε να πει: έφηβος, είχε δει το κακό να περηφανεύεται για τη δύναμή του, ενήλικας, είχε δει αυτό το κακό να διαδίδεται, λίγο παντού, δυναμωμένο από την υποστήριξη των μεν, ενθαρρυμένο από την αδιαφορία των άλλων. Καταγγελμένο επίσης, από εκείνους που είχαν […]

Ιχνηλάτης

   Αφήνει στίγματα ανεξίτηλα η ματιά σου, αποτυπώματα και χνάρια, μυστικά κάποιος τα διάβασε μια νύχτα, βιαστικά, σ’ ένα κρεβάτι μ’ οδηγό τον ερωτά σου.   Ιχνηλάτης στις δικές σου διαδρομές, μ’ έναν καημό, να ανιχνεύσω την καρδιά σου, σαν εμπρηστής, που πυρπολούσα τις βραδιές,  θέλω και πάλι […]

Μενέλαος Λουντέμης Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος

Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε κι εφέτος στην αυλή. Και θα γεμίσουν μ’ άνθη, το παρτέρι. Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι- Πικρή πουν’ η ζωή.   Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή, για να μπουν οι μοσκοβολιές από το περιβόλι. Α! κάθε του τριαντάφυλλο και […]

«Μικρές φωτιές»

Ανέμοι μας ταξίδευαν σε άλλη πολιτεία κι εγώ φάρους σημάδευα και χάραζα πορεία. Πάνω στους χάρτες της ζωής, στο χέρι, είχα διαβήτη και για οδηγό στα πέλαγα τον αποσπερίτη..   Δεν ψάχναμε ήμερες ακτές και πράσινα ακρογιάλια. Σα ναυαγούς αφήσαμε – κλεισμένα σε μπουκάλια – να αρμενίζουν στη […]