Κατηγορία: Ποίηση

Ποίηση

Η σιωπή

Σ’ ένα πάρκο κοιμάμαι και ο φίλος ξυπνάει, κάποιον ξένο ρωτάμε κι η σιωπή απαντάει, «πώς τελείωσε η μέρα, πες μου, ποιός κουβεντιάζει; Είναι νύχτα ακόμα, πες μου, πότε χαράζει;»   Τρελαθήκαν οι δείκτες, ξεχαστήκανε οι ώρες, χελιδόνια που φύγαν μόλις πιάσανε οι μπόρες. Ξαναβγήκαν οι «μάγοι» στα […]

Σαν ένα σύννεφο…

Είν’ τ’ απογεύματα, που λες, μέσα στη σκόνη, είν’ ο χειμώνας της ψυχής σου το σεντόνι. Είν’ το φιλί σου μιαν ανάσα, που παγώνει στο παράθυρο του κόσμου και θαμπώνει.   Στην πατρίδα ξημερώνει τώρα νύχτα, έχει το κρύο καταλάβει τα στενά. Εκεί που ο θάνατος το φόβο […]

«Άνοιξη»

Πόσο άσχημα θαρρείς τα χειμωνιάτικα πρωινά,  με τον χλωμό ουρανό και τα δάκρυα του σύννεφου  να ποτίζουν τις στράτες…   Πόσο αποκρουστικά θαρρείς τα χειμωνιάτικα πρωινά, με βοριάδες αγκυροβολημένους στα λιμάνια μας κι απαγορευτικά, για τα ταξίδια μας, δελτία…   Πόσο όμορφο θαρρώ, να συλλογιέμαι την ανάσα σου […]

Νίκος Καββαδίας «Θεσσαλονίκη ΙΙ». Στη Μυρτώ Κουμβακάλη, 4-1-1974.

Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης κι ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή. Γραφή από τρείς και μού ’γινες μοτάρι και καρφί. Μα έριχνε η Τρούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.   Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού. […]

Με λένε Παύλο ρε..

Με λένε Παύλο, είμαι εδώ και έχω ακόμα ένα τραγούδι να σου πω…   Πήρα στο στήθος τη δική σου την πληγή, την κουβαλάω, κι όταν βγεις απ’ το σκοτάδι να μου θυμίσεις να σου δείξω την αυγή αυτή που μάτωσες και μ’ άφησες σημάδι..   Κοιμάσαι ξύπνιος […]

Ξένος ο κόσμος Φώτης Αγγουλές

Ξένος ο κόσμος, σύνορα παντού, για να σταθείς, δεν έμεινε γωνιά. Φωτιά είν’ ο πόνος, μα μπορείς μ’ αυτόν να ζεσταθείς σε τόση παγωνιά;   Ξένος ο κόσμος και κακός, κι ούτε φελά, ουτ’ αξίζει ή σιάξτε τον ή κάψτε τον, να μη μας βασανίζει. Γιώργης Σιδέρης,  (1976). «Φώτης […]

Στον Θανάση Βέγγο

Μ’ ένα θίασο- μπουλούκι πρωτοβγήκα στο κλαρί. Γύριζα τις πολιτείες, τ’ όνειρο έπαιρνε ζωή.   Κι έτσι πάντα προσπαθούσα να γλυκαίνω την καρδιά, έδινα ό,τι κι αν είχα, μα δεν ήταν αρκετά.   Στης ζωής μου τη γαλέρα ύψωσα ένα πανί. Κόντρα είχα τον αέρα κι εγώ τράβαγα […]

Η ρευστότης των υδάτων- Εμπειρικου

Διασυρόμεθα διαπομπευόμεθα και χάνουμε στα ζάρια. Μα τίποτε δεν μας εμποδίζει να σηκωθούμε και να σαλπάρουμε. Σαν τους καλούς μας στοχασμούς και να ξεφύγουμε να ξεχυθούμε στα κύματα που μας προσμένουν.

Χημείο…

Μέτρα τα λόγια σου να φύγεις μακριά, σε ένα δρόμο «φωτισμένο» και γνωστό. Όταν θα φτάσει η ζωή θα είναι αργά, πιασμένος θα ’σαι στης αράχνης τον ιστό.   Μέτρα τα βήματα πριν γίνεις καν παιδί. Θα βρεις χαλιά στρωμένα απ’ άκρη σ’ άκρη. Ο μόνος τρόπος που […]

Νίκος Καββαδίας «Yara Yara», Melbourne 1951.

 Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος. Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό. Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.   Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω. Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά. […]

Νίκος Καββαδίας Μουσώνας- Ινδικός Ωκεανός 1951

Τρελός Μουσώνας ράγισε μεσονυχτίς τα ρέλια. Στο χέρι σου χλωρό κλαρί, χαρτί κι ένα φτερό. Τέσσεροι κάμανε καιροί τα ρούχα σου κουρέλια. Να σε σκεπάσω θέλησα, γλιστράς και δεν μπορώ.   Κοράλλι ο κατραμόκωλος βαστάει να σε φιλέψει. Γιατί μπήγεις τα νύχια σου στη σάπια κουπαστή; Είν’ ένα […]

Νίκος Καββαδίας ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΠΑΝΙΣ. Στον Αιμίλιο Βεάκη.

Ένα κοχύλι σκουλαρίκι έχεις στ’ αυτί και στα μαλλιά θαλασσινό πράσινο αστέρα. Tropical stormy-In Madras area cholera, και στα νησιά του Lakha-diwa πυρετοί.   Το ’να σου χέρι ανάλαφρα φύκια κρατά και το ζερβί σου το λειψό σάπια καβίλλια. Η Katherine τούτη τη στιγμή, χιλιάδες μίλια… βγάνει τη […]

Σαν σινιάλο ένα άστρο…

  Είπες θα πάρεις τον καιρό σου και θα ‘ρθεις, μα έχω χρόνια για να δω το πρόσωπό σου, είπες θα κάνεις έναν κύκλο να με βρεις, δεν είπα λέξη κι ας φοβόμουν μη χαθείς…   Τώρα κρατώ τις μηχανές μου αναμμένες κι είναι κερί που τρεμοπαίζει η […]

Ταξίδια-Φώτης Αγγουλές

  Το κάθε τί, που αγάπησα και λάτρεψα εδώ κάτου, μου χάρισε και μια βαθιά λαβωματιά, Θανάτου.   Αχ, θέ μου, σε μια απόλυτη σιγή, πιο πέρα κι απ’ το χρόνο, κι απ’ την ακινησία κι απ’ τη φυγή, ας ήτανε, να βρω καταφυγή.   Γιώργης Σιδέρης,  (1976). […]

Σταγόνες Φώτης Αγγουλές.

Κάποτε που ξανάπαιζα στ’ ακρογιάλι, γέμισα τις φούχτες μου θάλασσα, και την άφηνα να πέφτει σταγόνα-σταγόνα. Κάθε σταγόνα που έπεφτε τήνε βάφτιζα. Όταν έπεσαν οι σταγόνες μου, Είπε να τις ξαναμαζέψω από τη θάλασσα, μα δεν μπόρεσα. Φώναξα τα ονόματά τους, μα καμιά δεν μ’ απάντησε, και ξανακοίταξα […]

«Κύματα», Φώτης Αγγουλές.

Όταν ήμουν παιδί, είχα ένα μικρό καραβάκι. Το φόρτωσα όνειρα και τόβαλα πάνω στη θάλασσα, μα ήρθε και τ’ άρπαξε ένα κύμα. Μάζεψα βότσαλα, να εκδικηθώ. Προσπάθησα να γνωρίσω το κύμα, μα δεν τα κατάφερα. Αρώτησα, μα δεν έμαθα τ’ όνομά του, και θύμωσα με όλα τα κύματα […]

Μικρές φωτιές

Ανέμοι μας ταξίδευαν σε άλλη πολιτεία κι εγώ φάρους σημάδευα και χάραζα πορεία. Πάνω στους χάρτες της ζωής, στο χέρι, είχα διαβήτη και για οδηγό, στα πέλαγα, τον αποσπερίτη..   Δεν ψάχναμε ήμερες ακτές και πράσινα ακρογιάλια. Σα ναυαγούς αφήσαμε – κλεισμένα σε μπουκάλια – να αρμενίζουν στη […]

Συνάντηση

Απόψε συναντιόμαστε στη μέση άδειου δρόμου. Γύρω φυσάει παγωνιά η υπομονή του κόσμου…   Χρόνια που πέρασαν κρυφά  ρημάξαν τη ψυχή μας, με δάνεια στις τράπεζες μετράμε την τιμή μας…   Όσοι πολύ μιλήσανε  έπαψαν να μιλάνε, όσοι το στόμα κλείσανε σαν ένοχοι πονάνε…   Ένα μονάχα θα […]

Για τις νύχτες

Ποιές μελωδίες σου έπλεξαν τραγούδια και ποιά στιχάκια σου διαβάσαν τον καιρό, ποιές κουστωδίες σου χάρισαν λουλούδια, κι έτσι ξέχασες να έρθεις προς τα δω..   Ποιές φωνές μπορούν να σε τρομάξουν και στη φωλιά σου μέσα να κρυφτείς, ποιές κραυγές μπορούν να σε αλλάξουν κι ό,τι αγάπησες […]