Κατηγορία: Ποίηση

Ποίηση

Ευάγγελος Ρούσσος «49+10 ΧΑΪΚΟΥ»

Θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς Ευάγγελος Ρούσσος «49+10 ΧΑΪΚΟΥ» «Αυτό το λίγο που το καθιστά περισσότερο» Αυτή η φράση του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ συμπυκνώνει ίσως με τον καλύτερο τρόπο τη φιλοσοφική διάσταση που αποπνέουν τα ποιήματα του Ευάγγελου Ρούσσου. Τα «49+10 ΧΑΪΚΟΥ» είναι ένας κήπος ανθισμένος που […]

Αργυρώ Λουλαδάκη – Όταν ανθίζουν τα λουλούδια

Με αφορμή μια φωτογραφία*    Όταν ανθίζουν τα λουλούδια [Αργυρώ Λουλαδάκη] Όταν ανθίζουν τα λουλούδια δε θέλω πια να σου μιλώ θέλω να ακούω τον ήχο της φωνής σου καθαρό όπως μπλέκεται με τον άνεμο όπως τον παρασέρνουν οι σχισμές των βράχων οι σχισμές  των τάφων στο δειλινό. […]

Δυο σκέψεις – Για την ποίηση στο διαδίκτυο

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΠΟΘΟΥΛΑΚΗ Γίνεται λόγος τελευταία περί της προωθητικής ή μη επίδρασης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης –ή και εν γένει του διαδικτύου- πάνω στην ποίηση. Κάτι που ίσως να έχει μιαν αξία προβληματισμού και συζήτησης ανάμεσα στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ του Ελικώνος. Πώς θα έπρεπε λοιπόν να προσεγγίσουμε […]

Αλέξανδρος Νταλιάνης

Δύο ποιήματα* Έτσι Κλαίω γιατί χαίρομαι, γελώ όταν πονώ. Έτσι, να μη δίνω ευκαιρία σε κανέναν, να με νιώσει. Μα θα’ ρθει μέρα που θα οργώσω τούτο το χώμα το ξερό. Θα το ποτίσω με γέλια παιδικά και αγκαλιές μεσημεριανές. Τους καρπούς θα δώσω σε ψυχές χαμένες, να […]

Μπρος στους ονειροπόλους θα περνούνε

Μ. Μαλακάσης ΟΥΣ ΘΕΟΙ ΦΙΛΕΟΥΣΙ   Μπρος στους ονειροπόλους θα περνούνε Της νιότης οι ίσκιοι και της ομορφιάς, Κ’ εκείνοι πάντα θα τους χαιρετούνε Με τον καημό μιας άδολης καρδιάς. *** Με το διαλογισμό θ’ ακολουθούνε Το διάβα τους στα σκότη τής νυχτιάς, Και θα περνούν και πάλι […]

Α! ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΑ

Κωστής Παλαμάς ••• Α! ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΓΙΑ…   Α! Κάποια λόγια… Μέσα στ’ ανθοκλάδια κελαϊδάτε για μας, ωραία πουλιά, τα μιλημένα λόγια είναι σα χάδια, τα λόγια τα γραμμένα είναι φιλιά. … Στης ψυχής μου της άρρωστης τα βράδια μπάλσαμο εσείς και φεγγαροβολιά! Στου παλατιού μου επάνω τά ρημάδια […]

Το φόρεμα της μνήμης

Θάλασσα κόκκινη και λάσπη στο βυθό,
το πέλαγος ξεχείλισε από αίμα,
σωσίβια, ρούχα και μανάδες στον αφρό.
Ο ήλιος τώρα… έφτασε στο γέρμα.

—-

Δεν είναι Έλληνες που χάθηκαν στα πλοία
-της Νέας Υόρκης η γραμμή έχει αλλάξει-
ούτε σκιές λησμονημένες στα ορυχεία.
Του Κάτω Κόσμου η εποχή έχει χαράξει.

—-

Κι αποξεχάστηκε στα σύνορα η μνήμη,
το φόρεμά της χάθηκε στο κύμα,
στη Χίο, στη Λαμπεντούζα και στη Σύμη,
κάποιος την είδε να κοιμάται σ’ ένα μνήμα.

Χανιά, 25 Σεπτέμβρη 2014
©Χρήστος Τσαντής
Το φόρεμα της μνήμης,
ποίημα από το βιβλίο «Migozarad», Χ. Τσαντής, Εκδόσεις Ραδάμανθυς