Κατηγορία: Διήγημα

Διήγημα

Μάτι – Νικόλας Κακατσάκης

Μάτι 23/07/2018 Ένα μικροδιήγημα του Νικόλα Κακατσάκη* Είχαν περάσει ώρες που η πύρινη λαίλαπα είχε κοπάσει και από τα αποκαΐδια του σπιτιού που είχε μεγαλώσει έβγαιναν καπνοί. Στον κήπο μαύρα όρθια τα κουφάρια των πεύκων και οι στύλοι του ηλεκτρικού όμοιοι με τα δέντρα είχαν χάσει το ευθυτενές […]

Μαρία Μαυράκη – Το ταξίδι

Διήγημα Με αφορμή μια φωτογραφία* Το ταξίδι Γράφει η Μαρία Μαυράκη Μια παρέα κάθεται στο ταβερνάκι πάνω στον αφρό της θάλασσας. Είναι όλοι τους χαρούμενοι και ορεξάτοι για ζωή, για φαγητό. Το κέφι τους μεγάλο και γιατί όχι, αφού είναι ημέρες χωρίς προβλήματα,  ημέρες διακοπών. Το δικαιούνται άλλωστε να γίνουν […]

Μανόλης Χατζηπαναγιώτου – Τα γυαλιά

ΔΙΗΓΗΜΑ* Τα γυαλιά Γράφει ο Μανόλης Χατζηπαναγιώτου   Η αφορμή: […] Ο γερο-τοκογλύφος γέλασε και ξαναγύρισε στο γραφείο του χωρίς να πει λέξη. Εγώ έμεινα εκεί. Δεν ήλπιζα βέβαια για πολλά, νόμιζα όμως πως θα μπορούσα να βοηθηθώ κάπως. Εκείνο το γέλιο ήταν η θανατική μου καταδίκη. Μάλλον […]

Φωτεινή – Σμαράγδη Νικολακάκη

Διήγημα* Φωτεινή Γράφει η Σμαράγδη Νικολακάκη «Είναι η νύχτα καιρός για να κλαις, να ποτίζεις με ανείδωτα δάκρυα παλιών χρόνων χαμένες χαρές που κοιμούνται στης μνήμης μιαν άκρια» Είμαι πενήντα χρόνων και οι παροιμιώδεις σωματικές αντοχές μου έχουν αρχίσει να μειώνονται. Παρασκευή αργά το απόγευμα γυρνώ  στο σπίτι […]

Η συνεδρία – Αργυρώ Λουλαδάκη

Διήγημα* Η συνεδρία Γράφει η Αργυρώ Λουλαδάκη   «Με λένε Ισμήνη. Ζω στα Χανιά της Κρήτης. Είμαι παντρεμένη και έχω δύο παιδιά. Έχω αρκετά ενδιαφέροντα, ενδιαφέρουσες επίσης γνωριμίες. Όλα προς το παρόν βαίνουν καλώς», ξεκίνησε να λέει η καστανομάλλα γυναίκα, που ήταν ξαπλωμένη στον σκληρό δερμάτινο καναπέ απέναντι σε […]

Η ζωή αποφασίζει – Χρήστος Τσαντής

Διήγημα* Η ζωή αποφασίζει Του Χρήστου Τσαντή  «Πόντισον», έδινε τη διαταγή ο πλοίαρχος και το πτώμα κυλούσε πάνω στο σανίδι, δεμένο με ένα βαρίδι στα πόδια κι έπεφτε στον ωκεανό μέσα στο πηχτό σκοτάδι. Το όνειρο του Νέου Κόσμου τελείωνε με την υπογραφή του καπετάνιου, του ιατρού του […]

Φορταλέζα – Μανώλης Χατζηπαναγιώτου

ΔΙΗΓΗΜΑ Φορταλέζα Οι ναυτικοί τον ξέρουνε και τον περιγελούν. Ο καπετάν-Σπύρος, να τα λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, τα θέλει και τα παθαίνει. Πώς το λένε, τον τρώει ο κώλος του για καζούρα. Κατά το πρώτον δεν είναι καπετάνιος. Ούτε ναυτικός. Αμφιβάλλω αν έχει «μπαρκάρει» ποτέ […]

ΤΟ ΤΑΒΕΡΝΕΙΟ ΤΟΥ ΧΑΨΑ – ΔΙΗΓΗΜΑ ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΦΙΛΙΠΠΟΥ

Με φόντο την παλιά Πάτρα… «Το Ταβερνείο του Χάψα«, είναι το δεύτερο διήγημα της Ελένης Παπαφιλίππου που δημοσιεύουμε στη σελίδα. Εξαιρετικό και αυτό. Το πρώτο ήταν «Οι λίρες» και αναφερόταν στην προπολεμική Πάτρα. Στις «Λίρες», η συγγραφέας με απλότητα περιγράφει τη ζωή των ανθρώπων αλλά και σκηνές από την […]

Οι λίρες

Διήγημα της Ελένης Παπαφιλίππου

Η Ελένη Παπαφιλίππου μας ταξιδεύει με το γραπτό της στην προπολεμική Πάτρα. Με απλότητα περιγράφει τη ζωή των ανθρώπων και σκηνές από την καθημερινότητα μιας πόλης που προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της από τις επιπτώσεις της Μικρασιατικής Καταστροφής και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1929. Οι λέξεις της «περπατούν» στους δρόμους της πόλης, σεργιανούν στις παλιές γειτονιές της και θυμούνται…

Ντρίττα στην Ελλάδα

Μια φανταστική συνομιλία του Ψυχάρη
Μ’ έπιασε μια μέρα ο Διάβολος από τα μαλλιά – πού να τα βρήκε ο μασκαράς; – και μ’ ανέβασε στην κορφή ενός βουνού αψηλού. Μου δείχνει το Παρίσι και μου κάνει:
– «Εσύ, μωρέ, που είσαι γραφιάς, να η χώρα όπου ο Νους βασιλεύει. Εδώ, παιδί δεν υπάρχει που να μη βαστά μια πέννα, που να μην του πλημμυρίζουνε το κεφάλι του ιδέες ασκερωτές. Είναι η Χώρα η πιο γραψιάρικη και η πιο πολιτισμένη. Θες να σου τη χαρίσω;»

Migozarad – Γράμμα σ’ έναν φίλο

«Οι Έλληνες αποκαλούσαν την ιδιότητα του ανθρώπου, η οποία επιτυγχάνεται στο λόγο της φιλίας, φιλανθρωπία: αγάπη του ανθρώπου, καθώς εκδηλώνεται ως ετοιμότητα να μοιραστούμε τον κόσμο με άλλους ανθρώπους… Η Ανοιχτότητα στους άλλους είναι η προϋπόθεση της ανθρωπότητας, με κάθε έννοια της λέξης», Χάνα Άρεντ

Ο ζωγράφος της ζωής

Τα όνειρα πάντα ανακατεύουν τα χρώματα για να ντύσουν την πραγματικότητα με αλλόκοτες φορεσιές, με τις κόκκινες ανταύγειες ενός καλοκαιρινού δειλινού, για παράδειγμα. Το όνειρο, βλέπεις, δεν ξεχωρίζει τις εποχές. Αναζητά τους καλύτερους συνδυασμούς των χρωμάτων για να υφάνει με αρμονία τη διαδοχή των συναισθημάτων.

Η Παναγία στην Κρήτη

Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Ειρηναίου Γαλανάκη «Γυναίκες της Κρήτης» …Πολλά χωριά, τόποι, πλαγιές και λαγκαδιές της Κρήτης έχουνε τ’ όνομα της Παναγίας, όλα σημαδεμένα από Μοναστήρια κι Εκκλησίες κι από θαύματα και συναπαντήματα της. Η Κυρά Γωνιά, η Παναγία η Θυμιανή, η Κυρά Καλυβιανή και τόσα […]

Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη-Ειρηναίος Γαλανάκης

Ειρηναίος Γαλανάκης, 2013, Ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη, Χανιά, Εκδόσεις Προσδοκία  «…Οι βοσκοί, οι κλέφτες κι οι χαΐνηδες (αντάρτες) των σκλαβωμένων χρόνων της Κρήτης είχαν εκεί πάνω τα λημέρια τους και κάνανε τους όρκους τ’ «αδερφοποιτού» στα ξεθωριασμένα εικονίσματα του. Λένε ακόμη, πώς και τώρα στα υστερινά χρόνια, […]

ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΧΕΡΙ

ΔΙΗΓΗΜΑ-Γ. ΚΙΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Ο γιατρός ο Μένεγος μπαίνοντας στον αυλόγυρο της εκκλησίας είδε, μέσα στους άλλους τρεις-τέσσερις ζητιάνους, και μια γυναίκα μαυροφορεμένη, ως εξήντα ετών. Στεκόταν ταπεινή και σιωπηλή σε μια γωνιά και περίμενε την ελεημοσύνη των χριστιανών. Του φάνηκε γνωστή του γυναίκα και πριν ακόμη προφθάσει να τη […]

«Η ανίκητη ελπίδα», Χ. Χρηστοβασίλης (Διήγηματα της ξενιτειάς)

«Xαριτωμένη συντροφιά μου λέει να τραγουδήσω και γω της λέω δε μπορώ, τραγούδια δεν τα ξέρω και τώρα γιά τους φίλους μου, γιά τους αγαπητούς μου θα πω τραγούδια θλιβερά και παραπονεμένα. H ξενητιά, η εργατιά, η πίκρα κι η αγάπη τα τέσσερα τα ζύγισαν, βαρύτερα είν’ τα […]

Ηλίας Βενέζης Οι γλάροι

Tο νησάκι που βρίσκεται στα βορεινά της Λέσβου, ανάμεσα Πέτρα και Μόλυβο, είναι γυμνό και έρημο. Δεν έχει όνομα, κι οι ψαράδες που δουλεύουν σ’ εκείνες τις θάλασσες το λένε απλά έτσι: «Το νησί». Δεν έχει μήτε ένα δέντρο, εξόν από θάμνους. Τρία μίλια μακριά, τα βουνά της […]

Έλλη Αλεξίου Περικλής Ξανθίππου

Κείνα τα χρόνια, στα κύτταρα του εγκεφάλου ελλοχεύανε πολλές αξύπνητες δραστηριότητες. Τις ακριβοφύλαγες, χωρίς να τις υποπτεύεσαι. Η αφύπνισή τους δεν είχε ακόμα ωριμάσει… Ψήλωνε ο άνθρωπος. Αποκτούσαν τα όργανά του, το καθένα χωριστά, τις ικανότητες που τους είχαν προκαθοριστεί, συνηθισμένες καθημερινές, μικρής ή μεγαλύτερης σημασίας… τα πόδια […]

Μοιρολόγι

Διήγημα της Έλλης Δασκαλάκη Μοιρολόγι-Νοέμβρης 1937 «Είναι θανάτοι που αφήνουνε μεγάλη πίκρα. Και σε κείνους που απομένουνε, μα το χειρότερο σε κείνον που φεύγει γιατί η πίκρα του ζωντανού έχει παρηγορημό, δίνει καί παίρνει ο νους του, μα η πίκρα του πεθαμένου δε σηκώνει μεταβολή, πετρώνει απάνω του. […]

Το παιδί του Μαλτέζου Διονύσιος Κόκκινος τρίτο μέρος-τελευταίο

(Από την «Ανθολογία της νεοελληνικής γραμματείας. Τόμος 40ς. Το διήγημα από τις αρχές του στον 19ο αιώνα ως τις μέρες μας» του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη. Αθήνα: Εκδόσεις Τα Νέα Ελληνικά). Επί τέλους κάποτε-ήταν της τύχης; το σκάρωσε η μεσίτρα;-η Λουκρέτσια, ένα δειλινό που επήγε στη γριά σ’ ένα […]

Το παιδί του Μαλτέζου- Διονύσιος Κόκκινος-δεύτερο μέρος

 Η Λουκρέτσια ρωτούσε τον εαυτό της σαν τί να συνέβαινε στο Μαλτέζο απόψε και ξαγρυπνούσε εκεί απάνω από τη θάλασσα. Το γυναικείο της ένστικτο της έδωκε μια απάντηση και την άλλη μέρα φάνηκε πως δεν είχε άδικο. Το πρωί, ενώ ήταν μοναχή στο σπίτι και ξελέπιαζε λιθρινάκια για […]

Το παιδί του Μαλτέζου Διονύσιος Κόκκινος (πρώτο μέρος)

Στο Κατάκωλο εζούσε ένας Μαλτέζος. Είχε έρθει ψαροναύτης σε μια μαλτέζικη ανεμότρατα, πούκανε τότε ταχτικά κάθε χρόνο αυτό το ταξίδι για ψάρεμα μαζί με τρείς άλλες, την εποχή των άφθονων μπαρμπουνιών, που τα παχαίνουν τα νερά του Αλφειού, τα ξεχυνόμενα στις αμμώδεις ακρογιαλιές της Ηλείας και της Ολυμπίας-κι […]