Κοινωνία

Ένα μήνυμα από τα παλιά

Η συγκλονιστική επιστολή ενός 13χρονου μαθητή

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής

Στις 7 Νοεμβρίου του 2006 η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» κυκλοφορούσε με μία επιστολή ενός 13χρονου μαθητή στο πρωτοσέλιδό της. Εκείνη την περίοδο που μοιάζει τόσο μακρινή, αφού η οικονομική κρίση δεν είχε ακόμα κάνει την εμφάνισή της στο προσκήνιο, η κοινή γνώμη παρακολουθούσε εμβρόντητη τα δελτία ειδήσεων.

Τα ονόματα δύο παιδιών κυριαρχούσαν στην επικαιρότητα, αλλά τα νέα δεν ήταν ευχάριστα. Η εξαφάνιση του Αλέξανδρου από τη Βέροια και ο βιασμός μιας μαθήτριας είχαν σοκάρει ολόκληρη τη χώρα. Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, και πάλι ο θάνατος ενός παιδιού έρχεται να υπενθυμίσει σε όλους μας την κοινωνική κτηνωδία. Το γράμμα του 13χρονου μαθητή, που δημοσίευσε η «Ελευθεροτυπία» το 2006, διατηρεί ατόφια την σημασία του. Η καμπάνα χτυπά εδώ και καιρό, μα μόνο τα παιδιά μπορούν να την ακούσουν… «Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη»...

«Σε σας μιλάω γονείς»

Σε σας μιλάω γονείςΑναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση τον συνομήλικου μου και συνονόματου μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.

Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμε­νοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά. Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους. Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.

Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επι­στήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παι­δί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική. Ξαφνικά, κρίνονται – απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.

Ολα αυτά συμπληρώνονται με εκφρά­σεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυ­στήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από εν­διαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.

Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γο­νείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημαΝαι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύ­πησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.

φωτογραφία από τα "Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης"

φωτογραφία από τα «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώ­νυμα ρούχα – τα ακριβά αυτοκίνητα – τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλε­όραση – τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.

Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.

Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθήσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;

Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης; Να τρέξουμε στη φύση;

Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.

Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβα­ζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευ­τυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρε­πείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιή­ματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.

Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.

Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.

Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτι­κή αποχαύνωση.

Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλ­λά τον εγωισμό σας. Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακρι­βά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογα­ριασμοί. Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.

Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μι­λάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; – ναρκωτικά – σεξ – αδι­κία – όπλα – θάνατο -fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;

μετανάστεςΑχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη. Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μη τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα;

Πότε καθίσαμε ήρεμα στα γονατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ένα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ.

Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκ­παιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χω­ρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδί­ζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φό­βου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευ­ματική μιζέρια.

Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατά­μουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κα­τάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνω­ρίζετε.

Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο…

ΑΑΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

13 ετών Μαθητής Α’ τάξη Γυμνασίου Βουλιαγμένης


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s