Ποίηση

Τίτος Πατρίκιος Κατοικία της μνήμης

(Η Αντίσταση των Γεγονότων, Κέδρος, 2000)

Όσο με κατοικεί η μνήμη επανέρχομαι

σ΄αυτά που έγιναν, σ’ αυτά που είδα

είτε σ’ αυτά που ξέρω από πρώτο χέρι

έχοντας κάθε φορά να διαπεράσω

κι άλλα στεγανά που μένουν μέσα μου.

Επανέρχομαι στο αίμα, στους τόσους σκοτωμούς

και ξέρετε δεν πρόκειται για σχήμα λόγου

μιλάω για αίμα αληθινό που δεν έλεγε να στερέψει

γι’ αληθινούς ανθρώπους που ώσπου να ξεψυχήσουν

σπαρταρούσαν για ώρες – δευτερόλεπτα ήσαν

το πολύ λεπτά, μα φαίνονταν σαν ώρες – 

σπαρταρούσαν πάνω στην άσφαλτο ή στο χώμα.


Μιλάω για τους σκοτωμένους των μαχών με μάτια που δεν έκλειναν

τους τραυματίες πρόχειρων νοσοκομείων που μύριζαν γάγγραινα

τους πεθαμένους απ’ την πείνα στα σκαλοπάτια του σχολείου μου

τους χτυπημένους των διαδηλώσεων με μώλωπες και πληγές

τα διαμελισμένα πτώματα απ’ τους βομβαρδισμούς του Πειραιά.


Μιλάω για τον θείο Παύλο, τραυματίστηκε

έξω από την Κλεισούρα, στο Χάνι Μπαλαμπάνη,

για τον θείο Γιώργο, τον δολοφόνησαν στην Χαλκίδα

παρακρατικοί, στην πόρτα του, μπρος στη μάνα του,

για τον πατέρα μου, με το κεφάλι του ανοιγμένο

από τα χτυπήματα υποκόπανου, στο θέατρο «Ερμής»,

για τον Χαρίλαο, τον έπιασαν Έλληνες, τον βασάνισαν

τον παραδώσανε στους Γερμανούς για εκτέλεση,

μιλάω πρώτη φορά για τον συμμαθητή μου Ρέρα

σκοτώθηκε πολεμώντας τους δικούς μας στο Θησείο,

για τον Μενέλαο, παιδί εργολάβου, τον σκότωσαν

οι δικοί μας χωρίς λόγο, και ξεχάστηκε,

μιλάω για τον Άγγελο, τον Λάζαρο, τον Βασίλη

που τους γαζώσανε τα πολυβόλα,

μιλάω για μένα – κι όποιος θέλει το πιστεύει –

που μ’ άγγιξαν οι σφαίρες τρεις φορές.


Για κάθε εκπλήρωση εντολών των ανωτέρων

κάθε φανταστική πλειοδοσία μεσαίων στελεχών

κάθε προσπάθεια πειθούς ή αναγκασμού

πόσες ζωές,πόσοι νεκροί πιο πίσω

κι αποφάσεις των ενδόξων τότε αρχηγών

τώρα να φαίνονται από μακριά

σαν αποτυχημένες κινήσεις του σκακιού,

τ’ άσπρα πιόνια εμείς, οι αντίπαλοι τα μαύρα

κι όλοι μαζί στρατιώτες στην αχανή σκακιέρα

για μια παρτίδα που άλλοι την αποφάσιζαν, αλλού.

Τ’ άψυχα σώματα των απλών φαντάρων

πλέουν για λίγο, όπως γινόταν από τα παλιά,

στο πέλαγος της μνήμης, όσο να βυθιστούν στη λήθη,

στην επιφάνεια πλανιούνται σαν αδέσποτες σημαδούρες

μορφές των ηγετών, με κατορθώματα,

έρωτες, λήθη, εγκλήματα.


Κι από μένα τι άραγε να ‘χει μείνει

αν είχα τότε σκοτωθεί; Απολύτως τίποτα.

Ή το πολύ κάποιος ακόμα να θυμότανε

το αόριστο πρόσωπο ενός παιδιού

που χάθηκε στις μάχες του Δεκέμβρη.

Όμως το ξέρουμε, καμιά δύναμη δεν μπορεί

να καταργήσει αυτό που έγινε.

Όλο το παιχνίδι πάντα παίζεται

σ’ αυτό που ετοιμάζεται να συμβεί.

φωτογραφία από τα "Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης"

φωτογραφία από τα «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s