Πολιτική

Ο Αλέξης Τσίπρας, το τρίτο μνημόνιο και το τραγούδι των Σειρήνων

Πράγματι, μόνιμη επωδός όλων όσοι επιθυμούν να είναι απολύτως κύριοι του κράτους υπήρξε πάντοτε ότι το ύψιστο συμφέρον του πολιτικού σώματος απαιτεί οι υποθέσεις του να αντιμετωπίζονται με μυστικότητα και άλλα παρόμοια, τα οποία όσο περισσότερο καλύπτονται από μια επίφαση χρησιμότητας τόσο ασφαλέστερα οδηγούν στην πιο φρικτή σκλαβιά». Σπινόζα – Πολιτική Πραγματεία   

ΒενιζέλοςΕκπλήσσει η επιμονή, η ταχύτητα, τα εκβιαστικά διλήμματα με τα οποία επιδιώκεται η υπερψήφιση και αποδοχή της «συμφωνίας». Την ίδια επιμονή, ταχύτητα, τα ίδια εκβιαστικά διλήμματα χρησιμοποιούσαν και οι προηγούμενοι διαχειριστές της μνημονιακής πολιτικής.

Το τρίτο μνημόνιο, που έφερε στις αποσκευές του ο Αλ. Τσίπρας προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις που δείχνουν ότι δεν έχει ούτε την εξουσιοδότηση του κόμματος στο οποίο προεδρεύει ούτε την εξουσιοδότηση του λαού.

Μυριόστομο και αποστομωτικό, απέναντι στις Σειρήνες της ενσωμάτωσης και του συμβιβασμού, ακούστηκε στις 5 Ιούλη το OXIλαϊκό ΟΧΙ. Και σήμερα πάνω από τα μισά μέλη της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, η οργάνωση νεολαίας του Κόμματος, πολλές Νομαρχιακές Επιτροπές, δεκάδες βουλευτές, υπουργοί και χιλιάδες μέλη του παλεύουν να υπερασπιστούν το πρόγραμμα του Κόμματός τους αλλά και το ΟΧΙ του ελληνικού λαού, ατόφιο, έτσι όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα όπου καταδικάστηκαν και απορρίφθηκαν τα εκβιαστικά τελεσίγραφα του ιερατείου των Βρυξελλών. Και δεν είναι οι μόνοι.

Ποδηγετεί τη βούληση του λαού αλλά και του κόμματός του ο πρωθυπουργός και μοιάζει σαν τον Οδυσσέα που καθώς άκουγε το τραγούδι των Σειρήνων, μαγεμένος, έβριζε τους συντρόφους του, που – κατά τη δική του εντολή – τον είχαν δέσει στο κατάρτι του πλοίου.

Στην περίπτωση του μύθου ο Οδυσσέας αναγνώρισε το λάθος του και ευχαρίστησε τους συντρόφους του. Στην περίπτωση της δικής μας πολιτικής σκηνής όμως ο πρωθυπουργός δεν δείχνει την ίδια σύνεση και σωφροσύνη.

Μένουμε ΕυρώπηΗ ήττα της στρατηγικής της μη απάντησης στους οικονομικούς και πολιτικούς εκβιασμούς των ηγεμόνων της ευρωζώνης, η ήττα της στρατηγικής της χρονικής μετάθεσης και της κωλυσιεργίας, την οποία ο ίδιος και το στενό επιτελείο του επέλεξαν στη διαπραγμάτευση, δεν μπορεί να δεσμεύσει μια ολόκληρη χώρα, ένα λαό που αρνήθηκε πρόσφατα αυτά ακριβώς τα μέτρα. Και βλέπουμε έναν πολιτικό παραλογισμό να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας: Οι άνθρωποι που αναίρεσαν ετσιθελικά το πρόγραμμα του Κόμματός τους για το οποίο ψηφίστηκαν από το λαό, κατηγορούν σήμερα ως «αποστάτες» αυτούς που υπερασπίζονται ακριβώς αυτό το πρόγραμμα!

Φυσικά επιδίωξη είναι ο εκβιασμός και η υφαρπαγή της ψήφου των βουλευτών, όμως κάπως έτσι δεν πολιτεύθηκε και όλο το παλιό πολιτικό προσωπικό; Ο Αλέξης Τσίπρας δεν γνωρίζει την κατάληξή τους; 

Μήπως έχει την εντύπωση πως η προσωρινή εικόνα του «ικανότερου πρωθυπουργού» θα διατηρηθεί αλώβητη μέσα στο λαό έπειτα από την εφαρμογή του μνημονίου; Αλήθεια… υπάρχει διαφορά στον τρόπο διαχείρισης μιας εξοντωτικής αντιλαϊκής πολιτικής που υπαγορεύεται κατά γράμμα από το γραφείο επιχειρήσεων του Τέταρτου Ράιχ;

Μ' ακούει κανείς

φώτο από τα «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης»

Έχει σημασία ο διαχειριστής ή η πολιτική; Και δεν είναι λέτε πιθανό να οδηγηθεί γρήγορα σε πλήρη συμβιβασμό με το παλιό πολιτικό σύστημα προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία; Ήδη όλο το παλιό, ακόμα και Πάγκαλος, αγκαλιάζουν την στροφή του Αλέξη Τσίπρα. Απίστευτες δηλώσεις υποστήριξης ακούγονται από τις ναυαρχίδες των καναλιών και του μέχρι πρότινος «εχθρικού τύπου», από τους επιτελείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος που υποστηρίζει με φανατισμό τα μνημονιακά κρεματόρια.

Κάποιοι βουλευτές πιθανά να κρίνουν με κριτήριο την πολιτική τους επιβίωση αφού οι επερχόμενες εκλογές θα γίνουν με λίστα. Έχουν όμως την εντύπωση ότι ο λαός θα συγχωρέσει το τρίτο μνημόνιο λόγω της εθνικής ομοψυχίας που θα δείξουν οι πτέρυγες του ελληνικού κοινοβουλίου;  

Προφανώς για την εξέλιξη αυτή έχουν ευθύνη και όσοι έδωσαν το δικαίωμα στον πρωθυπουργό να λειτουργεί σαν ένας νέος ηγεμόνας. Όσοι δεν μίλησαν εγκαίρως, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. 

«Αρκετοί βασιλείς κατά το παράδειγμα του Οδυσσέα, συνηθίζουν να συμβουλεύουν τους δικαστές να μην υπολογίζουν κανέναν όταν απονέμουν δικαιοσύνη, ούτε και τον ίδιο τον βασιλιά, αν αυτός, σε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση, συνέβη να διατάξει κάτι εμφανώς αντίθετο προς το ισχύον δίκαιο», γράφει ο Σπινόζα και συνεχίζει: «Γιατί οι βασιλείς δεν είναι θεοί. Είναι άνθρωποι, που γοητεύονται συχνά από το τραγούδι των Σειρήνων». 

Και το τραγούδι των Σειρήνων της ενσωμάτωσης ήταν πάντα τόσο μα τόσο γοητευτικό για πολλούς διάττοντες αστέρες του πολιτικού συστήματος.

©Χρήστος Τσαντής, Ιούλης 2015

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s