Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης

Γεννήθηκα Άνθρωπος

Ο Νικόλαος Νημάς παρουσιάζει το βιβλίο

«Ο μικρός πρίγκιπας 

συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη

στο δρόμο της αναζήτησης»

Με τον Νικόλαο Νημά* γνωριστήκαμε στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα το Δεκέμβρη του 2013. Σε εκείνη τη διαδραστική συνάντηση που διοργάνωσε ο Όμιλος φίλων για την Unesco, ο Νίκος πήρε το λόγο και μίλησε για το βιβλίο. Η προσέγγισή του με κέντρισε κι είχα αποφασίσει από τότε να του ζητήσω να το παρουσιάσει, όταν θα είχαμε την ευκαιρία μιας δεύτερης παρουσίασης στην Αθήνα. Την ευκαιρία αυτή μας την έδωσε η ΧΕΝ Ελλάδος με την εκδήλωση που διοργάνωσε στις 2 Απριλίου…

Το εκπληκτικό που σαν ιδέα – σύλληψη υλοποίησε ο Χρήστος σε αυτό το βιβλίο, είναι η ευλαβική νεκρανάσταση αυτών των λογοτεχνικών ηρώων (που έρχονται από διαφορετικά βιβλία) και η Συνάντησή τους στον ίδιο τόπο, στο ίδιο νοητικό δράμα, για να δηλώσουν με λόγια και έργα πως η αγωνία τους και η στάση ζωής τους συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, από εσάς, από τον Χρήστο, από εμένα και τον καθένα, όσο ο κόσμος ταξιδεύει και όσο ακόμη θα υπάρχουν άνθρωποι με ευαισθησίες και αναζητήσεις για να προβάλουν σε μια νοητική οθόνη το δράμα καθενός που … γεννήθηκε Άνθρωπος.

Νικόλαος ΝημάςΠοιο σκοπό έχει μια ολιγόλεπτη ομιλία για την παρουσίαση ενός βιβλίου στο αναγνωστικό κοινό; Προφανώς όχι για να σας πείσει να το αγοράσετε. Το κάνουν άλλωστε όλοι όσοι προσέρχονται σε τέτοιες εκδηλώσεις. Τον Χρήστο τον έχω δει μια μόνον φορά σε μια τέτοια εκδήλωση για το βιβλίο του. Δεν έχω λοιπόν ιδιαίτερους λόγους για να είμαι κολακευτικός.

Σκέφτηκα πολύ για το τι να σας πω. Σκέφτηκα επίσης το ποιος είμαι εγώ και από ποια θέση μπορώ να μιλάω. Δεν έχω την ιδιότητα του φιλόλογου ή κάποια άλλη παρεμφερή, μα έχω κι εγώ ένα σαράκι να γράφω εδώ και χρόνια. Ίσως μια μέρα παρουσιάσει ο Χρήστος το δικό μου βιβλίο.

Διάλεξα εν τέλει το εύκολο, να σας δώσω δείγματα από τις κουβέντες των ηρώων του και να πω λίγα εγώ. Να πω λίγα εγώ, από σεβασμό στον συγγραφέα, την αγωνία του και τον κόπο του, που τα ένιωσα διαβάζοντάς το.

Να μιλήσουν οι ήρωές του λοιπόν, αποφάσισα. Ο Μικρός Πρίγκιπας του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ, ο παπα-Φώτης, ο καπετάν Μιχάλης και ο Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη. Μιλάνε τόσο ζωντανά, σε αυτό το βιβλίο, ανασταίνονται στην κυριολεξία, που πολλές φορές, διαβάζοντάς το, ξεχνούσα τον συγγραφέα και έπιανα εγώ την κουβέντα με τους ήρωες.

Μα, θα σκέφτεστε, δεν είπαν ό,τι είχαν να πουν εκεί που έδρασαν; Στα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη και του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ;

Το εκπληκτικό που σαν ιδέα – σύλληψη υλοποίησε ο Χρήστος σε αυτό το βιβλίο, με την τόλμη του να καταπιαστεί με τα ιερά και τα όσια της λογοτεχνίας μας (όπως τρομαγμένος του είπε ένας φίλος του), το εκπληκτικό λοιπόν, είναι η ευλαβική νεκρανάσταση αυτών των λογοτεχνικών ηρώων (που έρχονται από διαφορετικά βιβλία) και η Συνάντησή τους στον ίδιο τόπο, στο ίδιο νοητικό δράμα, για να δηλώσουν με λόγια και έργα πως η αγωνία τους και η στάση ζωής τους συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, από εσάς, από τον Χρήστο, από εμένα και τον καθένα, όσο ο κόσμος ταξιδεύει και όσο ακόμη θα υπάρχουν άνθρωποι με ευαισθησίες και αναζητήσεις για να προβάλουν σε μια νοητική οθόνη το δράμα καθενός που … γεννήθηκε Άνθρωπος.

Αν λοιπόν μπορώ να βάλω έναν κάποιο σκοπό στη σύντομη ομιλία μου γι αυτό το βιβλίο, αυτός ο σκοπός μπορεί να είναι το κέντρισμα καθενός, σε έναν τέτοιο εσωτερικό διάλογο, σε έναν διάλογο τελικά με τον εαυτό μας.

Γιατί οι ήρωες του βιβλίου ξαναζωντανεύουν μέσα μας, είναι πάντα μέσα μας άλλωστε, ακόμη και αν κάποιοι δεν τους συναντήσατε ακόμη στα πρωτότυπα δημιουργήματα του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ και του Νίκου Καζαντζάκη.

Ένας προς έναν αυτοί οι ήρωες είναι οι μέσα μας φωνές,   φωνούλες,   κραυγές και αναστεναγμοί. Τα δράματα στα οποία εμπλέκονται είναι τα δράματα καθενός μας.

Δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες να κουβεντιάζουμε με τον εαυτό μας. Δεν έχουμε πολύ χρόνο να αφιερώνουμε στην αναζήτηση. Αναζήτηση της αλήθειας καθενός μας, αναζήτηση των απαντήσεων στα αγωνιώδη ερωτήματα, αναζήτηση συντρόφων για στήριγμα σε μάχες, σε νίκες και σε ήττες μας.

ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον κύριο καζαντζάκη

Για παραγγελίες του βιβλίου, αλλά και για τη διοργάνωση εκδηλώσεων-παρουσιάσεων, βιωματικών δραστηριοτήτων, επικοινωνήστε απευθείας με τον συγγραφέα στο e mail: christos.tsantis@hotmail.gr

Αναζήτηση! Η λέξη κλειδί σε όλο το βιβλίο.

Η αγωνία – αγώνας που αναδύεται στα λόγια όλων των ηρώων.

Αναζήτηση για λίγο χώμα για το λουλούδι της ψυχής μας, για το λουλούδι της νιότης μας.

  • Πού θα το βρούμε;
  • Θα είναι το χώμα που πρέπει;
  • Θα προλάβουμε να το βρούμε;
  • Ποιοι Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες θα βγουν μπροστά μας;
  • Ποιους θα έχουμε συντρόφους στον αγώνα μας;

Αν το σώσουμε το λουλούδι μας, σώζεται ο κόσμος.

Σώζεται; … αρκεί;…

Πόσο, αλήθεια, μελάνι και σταγόνες αγωνίας πάνω σε λευκές κόλλες χαρτί ξοδεύτηκαν μέχρι σήμερα από εξέχοντα πνεύματα της ανθρωπότητας για να απαντηθεί το διπλό αυτό ερώτημα:

Σώζεται; … αρκεί;…

Θέλω να πω ΝΑΙ, πολύ συχνά το λέω φωναχτά, κάποιες φορές κλονίζομαι και πέφτω κι εγώ γεμάτος ερωτηματικά κι αμφιβολίες (συγχωρήστε μου το εγώ). Μα το άρωμά του λουλουδιού με σηκώνει πάλι όρθιο και πορεύομαι. Ναι σώζεται ο κόσμος, αν όλο και πιο πολλοί συντροφικά πορευόμαστε να βρούμε χώμα καλό να σώσουμε το λουλούδι της ψυχής μας, το λουλούδι της νιότης μας.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ – ΣΩΤΗΡΙΑ.

Άλλες λέξεις κλειδιά, που είναι βάσανα και ευλογίες ταυτόχρονα στη ζωή (όποιου δεν χουχουλιάζεται στις ζεστές κουβέρτες των ακλόνητων απόψεων):

παρουσίαση ΧΕΝΧρέος, Φόβος, Αγάπη, Μπελάδες,

Πατρίδα, Ταξίδι, Περιπλάνηση, Συνάντηση,

Πίστη, Γνώση, Άγνοια, Τόλμη, Πάθος, Σωτηρία,

Ευθύνη, Λευτεριά, Σύνορο – όρια, Επιλογές, Λάθη, Ιδέες,

Λογική και Καρδιά, Άνθη της ψυχής μα και ζιζάνια, Φώς και Σκοτάδι,

Χώμα, Νερό και φωτιά και Θάλασσα, Νόμος, Ανάγκη, Πόλεμος,

Ανηφοριά, Σκαρφάλωμα, Νιότη, Παιδί, Αθωότητα,

Πληγές, Γυναίκα, Έρωτας, Αντρειοσύνη, Θυσία,

Χρόνος, Ανυπομονησία, Θάνατος.

Υπάρχει θάνατος;   Για ποιους; …

Μα είπα ήδη πολλά συγχωρήστε με.

Καιρός να ακούσουμε τους ήρωες του βιβλίου, τους μέσα μας ήρωες

Μα ας ακούσουμε πρώτα και το τι λέει ο Χρήστος για τους ήρωες:

Τα πρόσωπα του Καζαντζάκη εγκλωβισμένα στο σύνορο, χρεωμένα να μάχονται για όλους μας, ντυμένα την αθανασία σαν σύμβολα που πέρασαν έξω από τα όρια της εποχής τους. Κι ο μικρός πρίγκιπας, μια συνεχή αναζήτηση, σαν τη ξεχασμένη μας παιδική καρδιά, που κάπου-κάπου αγκομαχάει κι αναζητά λίγο νερό, να ποτιστεί, λίγο χώμα, να τραφεί, σαν λουλούδι που κινδυνεύει αν μείνει χωρίς φρέσκο χώμα και νερό…  

Ας ακούσουμε λοιπόν μερικά από τα λόγια των λογοτεχνικών ηρώων που ανέστησε ο Χ.Τ.

Λόγια του παπα-Φώτη στον μικρό πρίγκιπα

  • Άκου να δεις και του λόγου σου κι ας μη ξέρω τ’ όνομά σου παλικαρά. Έμαθα να ανοίγω δρόμους στη ζωή. Να περιπλανιέμαι κυνηγημένος. Να ζητιανεύω, ναι … την Αγάπη! Να σκύβω εγώ στον φόβο … δεν έμαθα. Κι αν είναι ετούτη η ώρα μου … καλώς τα δεχτήκαμε! Άντε! Γειά τώρα … και στην ευχή του Θεού να πας. Εγώ πάω τώρα να τη συναντήσω. Χρόνους πολλούς τη γυρεύω! Είπε και χάθηκε.
  • Μεγάλο χρέος κουβαλάς! Και μπήκες μονάχος σε τέτοιο μπελά για όλους μας; Εσύ μικρέ μου έχεις κερδίσει από τώρα τη Βασιλεία των Ουρανών!
  • Τι τα θες; Πάντως κι εμείς εδώ που τα λέμε, από κάποιον τόπο ερχόμαστε αλλά σαν ξένοι ζούμε. Όλοι από κάπου έρχονται και όλοι από κάπου φεύγουν. Δανεικές είναι κι οι πατρίδες. Μέσα μας ζούνε.
  • Είναι μακριά παπα-Φώτη; ρωτάει ο μικρός πρίγκιπας για τον τόπο που θα τον οδηγήσει ο παπα-Φώτης για να συναντήσει τον Νίκο Καζαντζάκη – του είπε πως το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Όχι , απαντά ο π.Φ. Άρα είναι κοντά; ρωτά ο μ.Π. Όχι απαντά ξανά ο π.Φ. Πού είναι τότε; ξαναρωτά ο μ.Π. Στο σύνορο! είναι η τελική απάντηση του π.Φ. χωρίς να εξηγήσει παραπέρα.

Πράγματι, για όσους έχουν αναζητήσει τον Νίκο Καζαντζάκη είναι γνωστό που κατοικεί πλέον. Εκεί στην άκρη του γκρεμού, κοιτώντας στα ίσα την άβυσσο …

  • Για την πίστη στον εαυτό μας: … Μόνον όταν οι άνθρωποι νιώσουν ότι τον χάνουν … τότε τον βρίσκουν τον έρμο τον εαυτό τους. Μα λίγοι κι αυτοί οι τυχεροί! Οι περισσότεροι πιάνονται απ’ όσα μάθανε κάποτε. Τα πάνε στην κολυμπήθρα της γνώσης και τα βαφτίζουν. Τα λένε συνήθως απόψεις. Εγώ τα λέω άγνοια. Ζουν μέσα σ’ αυτήν. Χουχουλιάζουν, σαν να είναι τυλιγμένοι σε κουβέρτα κι αφήνουν τον χρόνο να κυλά. Κι ετούτη η άγνοια που γίνεται με τον καιρό αυταπάτη της γνώσης, κάνει ρίζες και άνθη στη ψυχή. Σε άλλους απλώνει τα φύτρα της αναζήτησης και σ’ άλλους αγκάθια για να κάμουν δικαιολογία, πως τάχατες φοβήθηκαν να πλησιάσουν, μη και τρυπήσουνε το δάχτυλό τους.

Λόγια του Καπετάν Μιχάλη

  • Όλες οι σελίδες μαθές, στη ψυχή μιλούνε! Λέει στον μ.Π. μόλις πρωτο-συστήνονται, … από ποιο βιβλίο προέρχονται.
  • Νιούτσικο, λέει στον μ.Π. συνεχίζοντας τη σύστασή του. Εγώ έχω ταχθεί να είμαι φύλακας. Και παρακάτω δηλώνει εμφατικά: Ο π.Φ. βαρά τα σήμαντρα, εγώ βροντώ τα ξίφη.
  • Εξηγώντας γιατί προσήλθε να συντροφεύσει τον π.Φ. και τον μ.Π. λέει πως είδε τους Τούρκους όλων των φυλών να ρίχνονται ξοπίσω του μ.Π. κι είπε δεν μπορεί, αυτό το μικρό θρασίμι καλό μαντάτο θα φέρνει. Κουζουλοί μου φανήκατε και δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα. Είπα στον εαυτό μου, γίνε τους συνοδεία να δούμε τι θα βγει.

(κι η απόφασή του είναι αναμενόμενη – αυτός πάει πάντα με τους κουζουλούς της Κρήτης).

  • Κάποια στιγμή του λέει ο μ.Π. Αγάπησες ποτέ σου;

κι ο καπετάν Μιχάλης γίνεται ηφαίστειο. Δεν απαντά με λόγια μα βγάζοντας θανατερές κραυγές τραντάζει την Κρήτη και φέρνει τη βροχή, αγκαλιάζει με τις χερούκλες του τα πεύκα και τα σπαθίζει ώρα πολλή ώσπου ξεθυμαίνει, ανάβει ύστερα την τσιγάρα του, πίνει τη ρακή του και λίγο μετά ξανάρχεται στα συγκαλά του και συνεχίζουν την κουβέντα.

  • Και λίγο πιο κάτω μαθαίνουμε γιατί γι αυτόν αξίζει να συντρέξει τον μ.Π. μπαίνοντας ξανά σε μπελάδες: δεν ξέρω τι σου ζήτησε ο παπάς, εγώ δεν   θέλω αντάλλαγμα.

Θα σε βοηθήσω έτσι … γιατί κοπιάζεις κι έχεις απόφαση.    Αντρίκιο πράμα.

Κι αυτός είναι ο ένας λόγος που το κάνει. Ο δεύτερος λόγος ακολουθεί αμέσωςκαι αφορά όπως βλέπουμε τους εχθρούς του ανθρώπου που αγωνίζεται για λευτεριά :

  • απ’ την άλλη, έχω κι εγώ ανοιχτούς λογαριασμούς με τους καβαλάρηδες που είναι στο κατόπι σου, και πάντα έτσι θα μένουν – ανοιχτοί. Και πότε θα νικώ, πότε θα νικιέμαι, μα δεν προσκυνώ στις αυλές τους.

Λόγια του Ζορμπά (ο πότης της Ζωής)

  • Σαν βρίσκει ο καπετάν Μιχάλης τον Ζορμπά για να τον φέρει μαζί στον αγώνα τους για την αναζήτηση του μ.Π. τον ρωτά ο κ.Μ. Κοιμόσουνα ; Έτσι μου κάπνισε απαντά ο Ζορμπάς. Γεμίσαμε σκοτούρες κι είπα να τις ξεχάσω για λίγο. Ήρθε η ώρα; ρωτά πανέτοιμος για νέα περιπέτεια. Κι ύστερα από μια δυο κουβέντες ξεκαθαρίζει γιατί είναι πάντα έτοιμος για περιπέτειες: όσο γερνώ θα μάχομαι σε νια ν’ ανηφορίζω νιότη.

Νέα Νιότη !!!

Και συμπληρώνει πως αυτός τα δίδαξε αυτά στον Νίκο Καζαντζάκη.

  • Σαν μαθαίνει από τον κ.Μ. γιατί ταξιδεύει και το τι ψάχνει ο μ.Π. λέει ο Ζορμπάς: έεετσι ταξίδευα κι εγώ παλιά. Αναζητούσα την ομορφιά, το καλό κρασί, τη ζωή κι έλεγα κάπου – κάπου καλά είναι εδώ, μα βαριόμουνα ύστερα κι ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου να συνεχίσω αλλού την αναζήτηση.

Λόγια του Μικρού Πρίγκιπα

  • Η πρώτη εξήγηση που δίνει ο μ.Π. για την περιπλάνησή του – να βρει χώμα για να σώσει το τριαντάφυλλό του: Το μοναδικό μου λουλούδι. Το τριαντάφυλλό μου. Μόνο γι αυτό υπάρχω στη ζωή. Αν χαθεί, θα χαθώ κι εγώ μαζί του. Πώς να στο εξηγήσω;
  • Και τι είδους χώμα ψάχνει ο μ.Π.; Ο κόσμος όλος γεμάτος χώμα είναι του αντιτείνει ο π.Φ. και ο μ.Π απαντά: Πρέπει να είναι ποτισμένο στους χυμούς του νου, στου κορμιού τον ιδρώτα, στη θάλασσα μιας ψυχής ταξιδεύτρας.
  • Στον δρόμο για τη Σελένα ο μ.Π. λέει μια όμορφη γεμάτη συμβολισμούς ιστορία στον π.Φ. Κάπου εκεί πριν τελειώσει η ιστορία μιλάει για έναν ηθοποιό που παριστάνει το σύννεφο και θέλει σαν δώρο να μας δώσει τα πιο ακριβά δώρα: Να σου θυμίσει την παιδική σου την ψυχή, αυτή που κάνεις πως ξεχνάς, κι εσύ κι εγώ και πολλοί ακόμα, γιατί δήθεν έτσι πρέπει ή γιατί … κι εγώ δεν ξέρω γιατί!
  • Κάποια στιγμή προς το τέλος του θεατρικού αυτού δράματος, ένας βοσκός δίνει λίγο χώμα στον μ.Π. Αυτός το παίρνει, τέτοιο χώμα έψαχνε, μα λέει στον βοσκό: Αυτό ψάχνω μα δεν με βοηθάς έτσι! Γιατί τον ρώτησε με παράπονο ο βοσκός κι ο μ.Π. απάντησε: Γιατί δεν θα καταφέρω τίποτα έτσι! Θέλω να το βρω μονάχός μου. Για να μη σε στενοχωρήσω όμως θα πάρω κι αυτό που μου δίνεις και πολύ σ’ ευχαριστώ γι αυτή σου την πράξη αλλά θα συνεχίσω να ψάχνω!

Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης Χρήστος Τσαντής

Από το τέλος της ιστορίας δεν θα σας πω τίποτε, σας αφήνω ανεπηρέαστους να το διαβάσετε και να ανακαλύψετε τα πολλαπλά νοήματα με τα οποία το κλείσιμο της θεατρικής σκηνής σφραγίζει την όλη ιστορία.

Μια μόνο κουβέντα του συγγραφέα που απευθύνεται στα ίσια προς τον αναγνώστη ξεχωρίζω εδώ:

Για να έφτασες να διαβάζεις μέχρι εδώ θα το έχεις νιώσει, θα το έχεις δει. Ένα σταυροδρόμι με ταμπέλες. Ένα μεταίχμιο. Από δω η εύκολη λύση, από εκεί η δύσκολη. Από δω κατήφορος, από την άλλη ανήφορος. Από τη μια χώμα κι από την άλλη τσουκνίδες, ζιζάνια κι αγκάθια. Καμιά ταμπέλα δεν θα σε προειδοποιήσει. Ποιος δρόμος οδηγεί στο δικό σου τριαντάφυλλο. Δική σου η οφειλή. Εσύ απαντάς!

Θέλω όμως εδώ να σας διαβάσω μια αφήγηση πραγματική του αγαπημένου μου Νίκου Καζαντζάκη (τον θεωρώ σαν τον δικό μου παππούλη όπως εκείνος ονόμαζε τον δικό του τον Ελ Γκρέκο). Η ιστορία της πεταλούδας. Η εξομολογημένη του αμαρτία….

Παρέλειψα σκόπιμα τους διαλόγους του Χρήστου με τον Κωνσταντίνο. Είναι γιατί κρύβουν διαμάντια που δεν τόλμησα να τα αγγίξω. Αυτοί οι διάλογοι είναι ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου. Απολαύστε τους διαβάζοντας το βιβλίο – ας αφήσουμε και λίγο μυστήριο σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμη.

Όμως μην νομίσετε πως ο Χρήστος καταπιάνεται μόνον με τα μεγάλα και σπουδαία, δηλαδή τα διαχρονικώς υπαρξιακά, μα ρίχνει καίρια τα βέλη του πολλές φορές και στο δράμα το σημερινό της πατρίδας μας, χωρίς να πολιτικολογεί – με την αγοραία εκδοχή του πολιτικού λόγου.

Είναι τόσο δυνατή όσο και ταυτόχρονα βαθιά η κοινωνική κριτική του, που δένει, πλέκεται περίτεχνα με τα πανανθρώπινα και τα προαιώνια “γιατί” των ηρώων μέσα μας.

Υποψιάζομαι πως κατά βάθος αυτή η ανθρωπιστική κριτική μπορεί και να ήταν η αρχική του ενδόμυχη πρόθεση. Ο Χρήστος μας παίρνει από το χέρι και μας ταξιδεύει εκεί στα βάθη της ψυχής, όπου είναι στημένο το δικό του δραματουργικό εργαστήρι, με την ελπίδα εκεί να συναντήσουμε το παιδί που μέσα μας κρατάει το τριαντάφυλλό του και πασχίζει να το σώσει σώζοντας και την πατρίδα.

Την πατρίδα μας σαν χώρα, τη μέσα μας πατρίδα, τους προαιώνιους τόπους προέλευσής μας, τους προαιώνιους τόπους προορισμού μας. Τις δανεικές πατρίδες που λέει ο π.Φ.

Για όποιον διαβάσει το βιβλίο, βουτώντας σε δεύτερα και τρίτα επίπεδα ανάγνωσης, θα δει να ξεδιπλώνονται οι πλευρές της ανθρώπινης Νοημοσύνης, Συναισθηματική, Κοινωνική, Υπαρξιακή.

Χρήστο σε ευχαριστούμε για τη Συνάντηση και για το Ταξίδι.

Τελειώνω με κάτι δικό μου, γραμμένο 10 χρόνια πίσω, που θέλω να προσφέρω εδώ σαν αντίδωρο στο δώρο που μας προσέφερες:

Γεννήθηκα Άνθρωπος.

Είπαν πως γεννήθηκα για να ρωτώ λανθασμένες ερωτήσεις.

Μα κατάλαβα πως βάλθηκα να ταξινομώ ανόητες απαντήσεις.

Σ’ άχρονο χώρο κι άχωρο χρόνο γέννησα τόπο και χρόνο,

να σταθώ εκεί κριτής απέναντι στο χάος.

Τόλμησα, κι από τότε το πληρώνω.

Δεν ησυχάζω πια με μικρές παρηγοριές, μ’ εφήμερες αγάπες, απατηλές.

Είπαν πως, γεννήθηκα για να ρωτώ, να ταξιδεύω, να ψηλαφώ.

Μα κατάλαβα πως, ακόμη περιμένω στο λιμάνι

κι ό,τι στον ορίζοντα αγγίζω, ξεμακραίνει.

Είδα το είδωλό μου και το λάτρεψα.

Το ‘στησα στο βωμό μπροστά του Σιωπηλού Σύμπαντος.

Φθόγγοι,   φωνήεντα,    κραυγές,

λέξεις,    ονόματα και σύμβολα,    νοήματα βαριά

σ’ αδύναμες πλάτες     φορτωμένα.

Μα ευτυχώς,      ψυχή σαγηνεμένη      απ’ τον έρωτα του Φωτός.

Είπαν πως,      γεννήθηκα να πλάθω εικόνες και μουσικές.

Μα κατάλαβα πως,       έστησα θέατρο με τ’ αστέρια θεατές.

Σαν άστρο έλαμψα λίγο μετά,    την Μεγάλη Λάμψη,

σαν άστρο θα σβήσω λίγο πριν,     τον στερνό λυγμό του Σύμπαντος.

Στην χαοτική ομορφιά απέναντι,    οικοδομώ την αρμονία των νόμων,

που τους συνέχει η νοσταλγία της ενότητας του Όλου.

Φλύαρος ή σιωπηλός,      τραγουδάω,      πάω μοναχός.

Γεννήθηκα γυμνός,      αποχωρώ στολισμένος περιπέτειες φωτός.

Έλαβα το Φως,      εξέπεμψα την Αγάπη.

———————————————————————–

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.

*Ο Νικόλαος Νημάς είναι Ποιητής.

Σπούδασε Ηλεκ. Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Εισηγητής σεμιναρίων για την ασφάλεια και την υγιεινή της εργασίας & Διευθυντής του Τομέα Βιομ. Αυτοματισμών και Ηλεκτρ. Εγκαταστάσεων της «Τσιμέντα ΧΑΛΥΨ» του Ομίλου «Italcementi».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s