Πολιτισμός

Πολιτιστικά δρώμενα από το χώρο της ποίησης

Από το Θεσσαλό Πολίτη- συγγραφέα Βάιο Φασούλα

Τιμής ένεκεν

Στο ποίημα «Χριστός Ανέστη»,

Του πολυγραφότατου Μυτιληναίου, Θόδωρου Μεσσηνέζη, συγγραφέα εκατοντάδων έμμετρων ποιημάτων, πεζών διηγημάτων και φανταστικών ιστοριών. Παλαίμαχος, ανήσυχος και ασυμβίβαστος αγωνιστής της ζωής, με το αβάκιο στα χέρια του, πέρασε το κατώφλι του «βαπτίσματος» του «πυρός» κάπου στα έντεκα του χρόνια. Από κει, αναζητώντας απαντήσεις στα παιδικά του ερωτήματα, βρέθηκε να συνοδοιπορεί, να σκαλίζει και να σπέρνει το δικό του λόγο στα πλατιά λιβάδια της ποίησης.

ΚνωσσόςΟ καρπός πολλών δεκαετιών της σποράς του, είναι η έκδοση δυο ποιητικών συλλογών: Το «Ελεύθεροι στοχασμοί» με διάφορα έμμετρα και το «Έρως ανίκατε μάχαν» με ερωτικά έμμετρα. Επίσης ο Θόδωρος Μεσσηνέζης, με τον πνευματικό πλούτο που διαθέτει, δεν θα μπορούσε να μένει απλός θεατής στα δρώμενα του καιρού μας χωρίς να «παντρέψει» τον πολυδιάστατο ποιητικό λόγο του, τον οποίο, με την αειθαλή εμπειρία που τον διακρίνει, παρουσιάζει στα τοπικά ΜΜΕ και όχι μόνο αρθρογραφώντας.

Χάρη στη μεγάλη γιορτή της Λαμπρής(πασχαλιάς) το διαδίκτυο είχε και αυτό τα καλά του. Μύριες και έντονες οι ανταλλαγές ποικίλων ευχών είχαν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Μέσα σ’ αυτή τη γλυκιά χριστιανική διαδικτυακή χλαλοή, έφτασε στα χέρια μου ένα μέιλ, το οποίο, ο εν λόγω αγαπητός Θόδωρος, ως απάντηση σε ένα δικό μου γραπτό με αναφορά τα χριστιανικά δρώμενα των ημερών, μου έστειλε το δικό του, το οποίο θα παραθέσω παρακάτω. Η συνέχεια ήταν η γνωριμία να πλαισιωθεί περισσότερο με βιογραφικό υλικό που του ζήτησα εξού και η σύντομη περιγραφή στις πρώτες αράδες.

Δε θα κουράσω πιότερο˙ ας μου επιτραπεί να επικαλεστώ τον ίδιο συγγραφέα με λίγα λόγια δικά του, όπως μου γράφει μεταξύ άλλων και τούτα:

Κατοχή«Το 1942 μετά από ένα δραματικό Πάσχα μέσα στη Γερμανική κατοχή έγραψα το εν λόγω ποίημα που σου έστειλα. Ήταν μια πηγαία έκφραση πίκρας και πόνου που ένοιωσα τότε. Το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» έχει γραφεί σαν σήμερα, μέρα του Πάσχα αλλά για το Πάσχα του 1942, τότε που όλη η ανθρωπότης υπέφερε από τις φλόγες του Β! Παγκοσμίου Πολέμου. Η δε Ελλάδα βρισκόταν κάτω από τη μαύρη μπότα του Γερμανού κατακτητή και γευόταν όλα τα δεινά που μια τέτοια κατοχή επιφέρει. Τότε, αν και ήμουν μόλις 11 χρόνων, η πείνα, ο περιορισμός και ο φόβος είχαν επηρεάσει τόσο τη ψυχή μου, που αυθόρμητα μου βγήκε αυτό το ποίημα. Εσείς σαφώς δεν το έχετε γευθεί αυτό το τρομερό αίσθημα, γιατί δεν τη ζήσατε αυτή τη φρικτή εποχή. Σας το στέλνω λοιπόν για να δείτε, ακόμη και ένα παιδί μικρό, πως ένοιωθε τότε…»

 

Χριστός Ανέστη

 

Χριστός Ανέστη, φωνάζανε όλοι

και της αγάπης δίναν φιλιά,

ήταν για όλους μεγάλη σκόλη.

… Αλλά περάσαν πια τα παλιά.

 

Φέτος, που’ ήρθε το Πάσχα πάλι

βρήκε σε όλα διαφορές,

στην Οικουμένη λύπη μεγάλη,

παντού πολέμους και κατοχές.

 

Βρήκε το μίσος, αντί γι’ αγάπη,

βρήκε τα άνθη, όλα ξερά.

Αντί γι’ αλήθεια, βρήκε απάτη,

δάκρια βρήκε, αντί Χαρά.

 

Τα βρήκε όλα, να’ν ξεχασμένα,

τα έθιμα κείνα, τ’ αγνά τα παλιά.

Στα χείλη μας βρήκε, ναι, μαραμένα

τ’ ανθάκια εκείνα, που τα λέμε ΦΙΛΙΑ.

 

Και να  πάλι, φωνάζουμε όλοι,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ τη μέρα αυτή,

είναι για όλους, Μεγάλη Σκόλη,

μα η καρδιά μας, είναι ΚΛΕΙΣΤΗ !..

 

Θε-Μεσ, Μυτιλήνη – Πάσχα 1942

……..

«Ε.Ε.» Ελλάδα, Τρίκαλα, Απρίλης  16  2015  

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s