Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης

Σύντομη παρουσίαση της νουβέλας του Χρήστου Τσαντή

«Ο Μικρός Πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης»

Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησηςTο κείμενο κεντρίζει την φαντασία και τα συναισθήματα του αναγνώστη. Εμψυχώνει, ενισχύει την αισιοδοξία, την ελπίδα, τη δημιουργικότητα. Προωθεί αξίες και ιδανικά. Επικεντρώνεται, μ’ έναν αλληγορικό τρόπο, στην κοινωνική διάσταση του ανθρώπου, καλλιεργεί την αγάπη στην ανθρώπινη φύση, στο περιβάλλον, στη ζωή.

Η ιστορία ξετυλίγεται με έναν λυρικό, ποιητικό τρόπο. Οι σχέσεις που αποτυπώνονται στο κείμενο, με βάση τους χαρακτήρες και την εξέλιξη του μύθου, βοηθούν έτσι ώστε να μπορεί να γίνει η αναγωγή στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις, να νιώσει ο αναγνώστης την αξία της συλλογικότητας, την αποδοχή του διαφορετικού, να αισθανθεί την χαρά της οικοδόμησης υγιών κοινωνικών σχέσεων, να νιώσει πως αποτελούμε μία ολότητα, ένα αδιάσπαστο σύνολο, σαν κρίκοι της ίδιας αλυσίδας, καθένας με την διαφορετικότητα μας και την αλήθεια μας.

Μέσα από την πορεία εξέλιξης του μύθου καλλιεργείται η δύναμη της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της αλληλοκατανόησης και παράλληλα η αυτογνωσία και η αυτοεκτίμηση. Στο σύνολό του το κείμενο, κι ακόμη πιο ειδικά οι δύο διηγήσεις-παραμύθια (Τα χρυσάνθεμα, Ο Κήπος), μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο στα χέρια του δασκάλου έτσι ώστε να σπάσει προκαταλήψεις, να ευνοήσει την συναισθηματική ανταλλαγή, την πρωτοτυπία στη σκέψη, τη δημιουργικότητα και την αυτενέργεια του μαθητή.

Το κείμενο δεν υιοθετεί τις αρχές της τυποποιημένης αντίληψης για τη γνώση. Στέκεται στον αντίποδα της απλής παροχής πληροφοριών. Ευνοεί την κριτική σκέψη, επικεντρώνει στις αισθήσεις, στα συναισθήματα. Από αυτή τη σκοπιά προωθεί την συναισθηματική ωρίμανση με υγιή τρόπο. Βοηθά στη διατύπωση ερωτημάτων στη συνέχεια, καθώς η ιστορία δεν «κλείνει». Ουσιαστικά το έργο δεν τελειώνει. Μένει ανοιχτή η συνέχεια, ανοιχτή η προοπτική και οι ορίζοντες.

Λίγα λόγια, πιο συγκεκριμένα, για την πλοκή:

ο μικρός πρίγκιπας συναντά τονκύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησηςΔύο παράλληλες ιστορίες εξελίσσονται, με διαδοχικές σκηνές – έτσι που η μια να συμπληρώνει και να επικοινωνεί με την άλλη – οι οποίες συναντιόνται στην αφήγηση δύο διηγημάτων, παραμυθιών (Τα χρυσάνθεμα, Ο Κήπος). Ταυτόχρονα, κάθε μία από τις ιστορίες αλλά και τα δύο ξεχωριστά διηγήματα, που ενσωματώνουν το μύθο σε μια ευρύτερη κοινωνική οπτική, μπορούν να αξιοποιηθούν με μία σχετική αυτοτέλεια.

Η πρώτη ιστορία λαμβάνει χώρα σε ένα φανταστικό πλαίσιο, με φόντο μία θεατρική σκηνή, η οποία εμφανίζεται σαν μια αυλαία στον κόσμο του ονείρου.

Εδώ ο μικρός πρίγκιπας, επανέρχεται στη γη, γιατί η ζωή στο άστρο του μαραίνεται. Ό,τι γίνεται όμως στον πλανήτη του επιδρά και στον υπόλοιπο κόσμο κι έτσι «η ισορροπία του κόσμου κρέμεται από ένα τριαντάφυλλο». Έτσι συναντιέται το πνεύμα του Αντουάν Ντε Σαίντ Εξυπερύ, ενός πιλότου στον ουρανό της αναζήτησης – μέσα από τη συμβολική μορφή του μικρού πρίγκιπα, με μυθικές μορφές του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, τον παπά-Φώτη από το «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», τον Καπετάν-Μιχάλη, τον Ζορμπά.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια συνάντηση της παιδικής μας της ψυχής, με τη φωνή του στοχασμού, της ώριμης αναζήτησης, της ελευθερίας, με τη φωνή της συνείδησης. Η παιδική μας η ψυχή, η αρετή, η αλήθεια, η ελευθερία, η αναζήτηση συναντιόνται με την μαεστρία της πλεύσης και της πτήσης σε αχαρτογράφητα πελάγη, σε νέους ουρανούς.

Στη δεύτερη ιστορία, δύο φίλοι εμπνευσμένοι από μία ιδέα για ένα θεατρικό παιχνίδι, υποδύονται τον «μικρό πρίγκιπα» ο ένας, και τον Ν. Καζαντζάκη ο άλλος (μέσα από βασικούς του ήρωες), ιχνηλατώντας τον δικό τους εσωτερικό κόσμο. Οι ρόλοι τούς ωθούν σε μία ενδοσκόπηση. Τους φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό τους, πιο κοντά στην αλήθεια τους. Προσπαθούν να ξαναφέρουν στο προσκήνιο τον μικρό θεό που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του.

Οι δύο ιστορίες τέμνονται στις διηγήσεις του μικρού πρίγκιπα, οι οποίες είναι κοινές, στο φανταστικό θέατρο και στο σανίδι της πραγματικότητας.

Είναι εμφανής η επιρροή αλλά και η δυνατότητα αξιοποίησης του έργου από τεχνικές του ψυχοδράματος και της δραματοθεραπείας.

Είναι ένα κείμενο με έντονο λυρισμό και συναίσθημα, που αγγίζει τον αναγνώστη και τον μεταφέρει με όλες του τις αισθήσεις στον κόσμο των πρωταγωνιστών του, στον κόσμο που τελικά γίνεται δικός του, αφού ταυτίζεται μαζί τους σε αυτή την πορεία μέσα στα «βουνά», στο «εργαστήριο» και στο «πέλαγος».

Η γραφή ρέει μέσα στο κείμενο, αβίαστα, από την οπτική της έκφρασης. Τα κεφάλαια είναι αυτοτελή. Συνδέονται σα νήματα μιας ενιαίας κλωστής και διαδέχονται αρμονικά το ένα το άλλο, ως μέρος της ίδιας ιστορίας, παρά το γεγονός ότι πρόκειται – τυπικά – για δύο παράλληλες διηγήσεις. Ξεχωρίζει οπωσδήποτε από πλευράς τεχνικής και αισθητικής αρτιότητας η σκηνή του ναυαγίου.

©Χρήστος Τσαντής 21/01/2014

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s